دوراهی

برای خواندن قسمت اول داستان به نام "اولین دیدار" اینجا و برای خواندن قسمت دوم به نام "بهار" اینجا کلیک کنید.

بالاخره روز موعود رسید. از قصد دو ساعت زودتر رفتم کافه تا بیشتر بتونم با بهار وقت بگذرونم. اون شیفت صبح بود و من باید کافه رو ازش تحویل می‌گرفتم. وقتی وارد شدم دیدم آقای صفایی هم اونجاست. اومده بود سرکشی کنه. هر بار من رو می‌دید شروع می‌کرد راجع به موسیقی راک صحبت می‌کرد. موقع مصاحبه استخدامم فهمیده بود که من زیاد موزیک گوش می‌دم و باهام حرف مشترک داره. یک ساعتی مشغول خوش و بش کردن با اون شدم. ای بابا، داشتم زمان رو از دست می‌دادم. بالاخره آقای صفایی بیخیال شد و رفت. آروم خزیدم سمت میز بهار. همون میز بغل پنجره که همیشه اونجا می‌نشست.
+ سلام دوباره.
- سلااااام. چطوری؟ آقای صفایی مغزت رو داشت می‌خورد نه؟ خیلی آدم خوبیه ولی خیلی حرف می‌زنه به نظرم.
+ آره یه کم زیاد حرف میزنه. بدتر از اون اینه که همیشه بدموقع گیرت میاره.
- اوه اوه آره. البته الان که بدموقع نبود برای تو. تازه اومدی تا یک ساعت دیگه هم که کاری نداری.
+ آره بهتره اینجوری بگم که هر وقت با من حرف میزنه میخوام در برم از دستش به خاطر همین همیشه برام بدموقع است.
- آها. از اون نظر.
زد زیر خنده. قلبم داشت آب میشد و سخت ترین کاری که اون لحظه باید انجام می‌دادم این بود که این حس به صورتم منتقل نشه. یه سری فرمول برای ارتباط گرفتن با دخترها بلد بودم و داشتم سعی می‌کردم از همون‌ها استفاده کنم. بعدا فهمیدم که عجب حماقتی دارم میکنم. وقتی که دیگه خیلی دیر شده بود.
یه کم دیگه باهاش حرف زدم و یه سری جزئیات دیگه ازش فهمیدم. تقریبا همون چیزی بود که من نبودم. چیزایی رو دوست داشت که رو مخم بود. افتادم تو دوراهی. یا باید کلا بیخیال میشدم چون هیچ وجه مشترکی با هم نداشتیم یا باید نیمه پر لیوان رو می‌دیدم. اینکه بهار نیمه گمشده من بود و من رو کامل می‌کرد.
ساعت ازچهار گذشته بود.
+ نمی‌ری؟ ساعت چهار و نیمه‌ها. دیرت نشه.
- میخوای برم؟
+ نه نه. فقط...
- امروز قراره برم خونه یکی از فامیلامون. اونم تا هشت سر کاره، به خاطر همین دیرتر می‌رم. ولی الان شیفت توئه دیگه. پاشو یه لاته برای من بزن ببینم بلدی یا نه؟
پا شدم و رفتم سمت دستگاه. خنده پیروزی رو لب‌هام بود و نیازی نبود پنهانش کنم. یه لاته فندقی براش زدم و برای خودم هم یه آمریکانو زدم و برگشتم سر میز. امروزم زیاد مشتری نبود. نشستم جلوش و به حرفاش گوش دادم. کمتر حرف می‌زدم و بیشتر گوش می‌دادم. صداش منو می‌برد توی یه دنیای دیگه. دو ساعت بعدش محسن اومد که بهم سر بزنه. اونم باریستا بود توی یه هتل خیلی بزرگ و معروف. تقریبا قدیمی‌ترین دوستم بود. از دوم دبیرستان با هم دوست بودیم. ازم اجازه گرفت و رفت سر دستگاه برای خودش قهوه بزنه. کنار دستگاه و پشت میز دو تا صندلی بود. نشستم روی یکی از صندلی‌ها و داشتم با محسن حرف میزدم که بهار رفت پشت بار کنار محسن و روبروی من ایستاد. یه کتاب دستش بود که از وقتی من اومده بودم نتونسته بود بخوندش. بهش گفتم "این کتابه چیه؟ یه کم ازش برامون بخون". وقتی داشت برام از روی کتاب می‌خوند دستم رو زدم زیر چونه‌ام و دوباره محو صداش شدم. تموم که شد برگشتم به محسن نگاه کردم. اونم داشت به من نگاه می‌کرد و می‌خندید. چشماش برق می‌زد. فهمیده بود چه خبره.
با همون لبخند بهم گفت سیگار میکشی؟
رفتیم بیرون و سیگار رو روشن کردیم.
+ کی میخوای بهش بگی.
- نمیدونم.


برای خوندن قسمت بعدی به نام "پایان بهار" اینجا کلیک کنید.