قسمت اول این داستان به نام "اولین دیدار" رو می‌تونید در اینجا بخونید.
بعد از اینکه فرایند آشنایی‌مون تموم شد و فهمیدم که اسمش بهاره و دانشجوی نقاشیه و توی یه خوابگاه همین نزدیکی زندگی می‌کنه، بهم جاهای مختلف کافه رو نشون داد و بعدش هم خداحافظی کرد و رفت. تقریبا مطمئن بودم که بعد از رفتنش باید برم دوباره همه جا رو نگاه کنم تا بفهمم اینجا چه خبره. تمام مدتی که پشت سرش می‌رفتم به جاهای مختلف کافه تا جای وسایل رو یاد بگیرم چشمام باز بود، ولی یادم نمی‌اومد که چیز خاصی دیده باشم. گوش‌هام هم صداشو می‌شنید ولی مغزم هیچ چیزی جز اینکه چقدر صداش قشنگ بود رو ذخیره نکرده بود. حسی که داشتم برام کاملا ناشناخته بود. قبلا با چند نفری تو رابطه بودم و اینکه از یکی خوشم بیاد برام جدید نبود ولی این بار انگار همه چی فرق می‌کرد. اصولا به عشق در نگاه اول اعتقادی نداشتم و نمی‌تونستم بفهمم مردم چجوری تا یه نفر رو تا حد خوبی نشناختن میتونن باهاش وارد رابطه بشن. ولی مثل اینکه خودم هم تو همین دام افتاده بودم.
یه آمریکانو برای خودم زدم و رفتم سمت همون مبلی که بهار روش نشسته بود نشستم. مشتری توی کافه نبود و منم خیلی فکرم مشغول بود. کشف کردن سوراخ سنبه‌های کافه رو به بعد موکول کردم. به محض اینکه نشستم بوی عطرش احاطه‌ام کرد. خودم رو می‌شناختم، این بو قرار بود تا آخر عمرم توی ذهنم ثبت بشه. لیوان قهوه‌ام رو از خودم دور کردم تا بوش با بوی عطر بهار قاطی نشه. بعد از چند دقیقه تصمیم گرفتم که چند روزی صبر کنم تا بیشتر بشناسمش بعد راجع بهش تصمیم بگیرم. گرمای قهوه و ورود کافئین به بدنم چرخ دنده های مغزم رو راه انداخت تا بتونم منطقی فکر کنم.
از جام پا شدم تا برم ببینم اینجا چه خبره. یه سالن بزرگ پر میز و صندلی های آبی و سفید بود که دور تا دورشون رو جعبه‌های بازی چیده بودن. الان که با دقت بیشتری نگاه می‌کردم به نظرم حتی بیشتر از سیصدتا بازی اینجا بود. یه گوشه هم پر از لوازم تحریر و کتاب چیده بودن که روی همشون قیمت داشت و من مسئول فروششون بودم. یه چیزای محوی از حرفای بهار داشت یادم می‌اومد. تو همین احوالات بودم که یه دختری اومد و سلام کرد و ازم سراغ بهار رو گرفت. هم دانشگاهیش بود. بعد از اینکه بهش گفتم شیفتش تموم شده و رفته یه سری تکون داد و رفت نشست روی یه میز کوچیک ته کافه و سرش رو برد تو لپ تاپش. اینجا پاتوقش بود. آدم ها معمولا اتفاقی میز کافه‌شون رو انتخاب نمیکنن. اونم میزهای خاصی مثل اون رو.
رفتم سفارشش رو زدم و بردم سر میزش. یه کم باهاش صحبت کردم. حوصله ام سر رفته بود و باید با یکی خوش و بش می‌کردم. بهش هم می‌اومد که آدم جالبی باشه. خلاصه بهم گفت که گرافیک میخونه و سه تا دختر دیگه که اینجا کار میکنن همشون تو همون دانشگاهن. پس همه تقریبا همه هم سن‌های خودم بودن. عالی شد.
تا آخر شیفتم سعی کردم که دیگه به بهار فکر نکنم، ولی چون خیلی هم کاری نداشتم باعث می‌شد که فکر نکردن بهش سخت تر بشه. هر جوری بود شیفتم رو تموم کردم و در کافه رو بستم و رفتم. طبق برنامه آقای صفایی هر روز دو نفر اونجا شیفت میزدن، یکی صبح یکی هم عصر. اونی که عصر بود باید فردا صبحشم می‌اومد که در کافه رو باز کنه. سیستم عجیبی بود ولی خوبی‌های خودشم داشت. مثلا اینکه توی یه شیفت کامل همه کارها رو می‌تونستم با استانداردهای خودم انجام بدم. متوجه شدم که شیفت بعدی بهار دو روز دیگه است. خیلی مونده بود.
سوار ماشین شدم و افتادم تو بزرگراه کردستان. تو ماشین داشتم سعی می‌کردم یه نکته منفی توی بهار پیدا کنم. جواب تلاش‌هام فقط یک کلمه بود:
هیچی
برای خواندن قسمت بعدی به نام "دوراهی" اینجا کلیک کنید.
