برای خواندن قسمت اول داستان به نام "اولین دیدار" اینجا، قسمت دوم به نام "بهار" اینجا، قسمت سوم به نام "دوراهی" اینجا و قسمت چهارم به نام "پایان بهار" اینجا کلیک کنید.
بی رمق بودم و حال کار کردن نداشتم. اوضاع خوب نبود. هم تو کافه، هم تو ذهنم. کافه خلوت بود و مشتری نداشت. نیروها همه رفته بودن، آقای صفایی کلی بدهی بالا آورده بود و اوضاعش خوب نبود، شعبه مرکزی با اینکه مشتری داشت ولی مثل قبل کار نمی‌کرد. کافه آقای صفایی همیشه جزو پنج تا کافه برتر تهران بود ولی الان داشت بازی رو به رقباش می‌باخت. مشتری‌ها ناراضی بودن و رتبه کافه تو همه سایت‌های مرجع داشت افت می‌کرد. دلیلش هم واضح بود. اون نیروهایی که استعفا نداده بودن و مونده بودن دیگه مثل قبل کار نمی‌کردن و چون حقوق نمی‌گرفتن لج کرده بودن. غذاها یا سرد بود یا نپخته، نوشیدنی‌ها دیر می‌رفت سر میز مشتری، خیلی از آیتم‌های منو حذف شده بود چون مواد اولیه گرون شده بود و صرف نداشت که هر روز خریده بشن. همین شرایط به شعبه‌ای که من توش بودم هم سرایت کرده بود. غذاهای نیمه آماده‌ای که از شعبه مرکزی می‌اومد قطع شد. کیک‌ها به جای هر روز، تقریبا سه چهار روز یه بار می‌اومد. قهوه عوض شد و یه مدل ارزون‌تر جایگزینش شد که واقعا مزه بدی داشت. در نتیجه مشتری کم شده بود و درآمدی هم نداشتیم.
دو روز بعد بهار اومد. وقتی دیدمش دوباره نور امید توی دلم تابید. با اینکه می‌دونستم این آخرین باریه که دارم می‌بینمش، ترجیح دادم که به این قضیه فکر نکنم و از همین ساعت های آخر لذت ببرم. اون روز بازی ایران و پرتغال بود. چند وقتی بود که جام جهانی شروع شده بود. یه سالن اجتماعات ته سالن بود که پرده و پروژکتور داشت. ما هم بازی های ایران رو روی پرده پخش می‌کردیم. بهار گفت که قراره چندتا از دوستاش هم بیان و بازی رو اونجا تماشا کنن. با این حساب تا آخر شب اینجا بود.
تو این مدت اکثر بردگیم‌هایی که تو کافه بود رو یاد گرفته بودم که بتونم به مشتری ها آموزش بدم. یکی از بردگیم‌هایی که بهار دوست داشت رو برداشتم و رفتم سر میزش و نشستیم به بازی کردن. حین بازی شروع کردم باهاش حرف زدن. هر از چندی یه موضوع جدید بهش می‌دادم تا اون حرف بزنه. دوست داشتم تا جایی که میشه توی این ساعت‌های آخر صداش رو بشنوم. برام از همه چیز تعریف کرد. دو تا خواهر داشت که اکثر خاطراتش با اونا بود. یکیشون تهران بود و بعضی وقت‌ها با همسرش می‌اومد اینجا. خواهر کوچک‌ترش اصفهان بود و هنوز داشت درس می‌خوند. از پروژه‌هایی که دوست داشت انجام بده برام گفت. از گالری‌های نقاشی‌ای که دوست داشت برگزار کنه. یادم اومد که تا حالا هیچ کدوم از نقاشی‌هاش رو ندیدم. توی گوشیش چندتا از کارهاش رو بهم نشون داد. چیزی از نقاشی سر در نمی‌آوردم به خاطر همین نمی‌فهمیدم که کارش خوبه یا نه. ولی به هر حال هر کدوم رو می‌دیدم کلی ازش تعریف میکردم و تشویقش میکردم تا کارش رو ادامه بده. مگه کار دوست‌ها همین نیست؟
یکی دو ساعت بعد دوست‌هاش اومدن و با اونا مشغول صحبت شد. منم رفتم بیرون که سیگار بکشم. از دور دیدم محسن داره میاد و خوشحال شدم. حرف زدن با محسن خیلی راحت بود و معمولا قبل از اینکه حرف بزنم می‌دونست چی می‌خوام بگم. اونم اومده بود که بازی رو اینجا ببینه.
شب شد و بازی شروع شد. داشتم بازی رو نگاه میکردم ولی همه حواسم پیش بهار بود. هر از چندی با صدای فریاد مردم از جام می‌پریدم. خیلی وقت پیش یه جایی خونده بودم که اکثر آدم‌های دنیا نیمه گمشده‌شون رو تا قبل از بیست و پنج سالگی حداقل یک بار می‌بینن. داشتم فکر میکردم که یعنی بهار همون نیمه گمشده منه؟ دوباره با فریاد محسن که بغل دستم بود از جام پریدم. اعصابم داشت به هم ریخت. پا شدم و از سالن رفتم بیرون. رفتم دم در و سیگارم رو روشن کردم. یه دفعه یکی دست گذاشت رو شونه‌ام. فریادی که قرار بود بزنم رو تو گلوم خفه کردم و برگشتم. دیدم بهار وایساده و قاه قاه داره می‌خنده.
+ ترسیدی‌ها.
- نه بابا... تو فکر بودم... نخند.
+ به چی فکر می‌کردی؟
- به تو
+ به من؟ چه فکری می‌کردی؟
_ اینکه دیگه هیچ وقت نمی‌بینمت. اینکه خیلی دلم برات تنگ میشه. اینکه بدون تو اینجا چیکار کنم.
کلمات قبل از اینکه بهشون فکر کنم داشتن از دهنم پرت می‌شدن بیرون. خودم رو جمع و جور کردم. هوا تاریک بود ولی می‌تونستم بفهمم که گونه‌های بهار قرمز شده. آروم اومد و بغلم کرد.
+ منم دلم برات تنگ میشه. خودم هم خیلی ناراحتم که دارم از اینجا میرم ولی چاره دیگه‌ای ندارم. ولی مطمئنم که این آخرین باری نیست که می‌بینمت. من که قرار نیست تا ابد اصفهان بمونم. وقتی برگشتم تهران بهت زنگ میزنم و می‌بینمت.
راست می‌گفت. اون آخرین باری نبود که می‌دیدمش. البته اون موقع اینو نمی‌دونستم. چشم‌هام رو بستم و بهار رو تو بغلم فشار دادم.
از داخل دوباره صدای فریاد اومد. دیدم مردم دارن از سالن میان بیرون. انگار بازی تموم شده بود.
وقت خداحافظی بود.
