اسفند ماه بود. سرمای هوا از توی آستین کاپشنم می‌خزید داخل و پوستم رو می‌گزید. رسیدم به پارک سئول و چشم انداختم تا ساختمون مورد نظرم رو پیدا کنم. یه بنای خیلی عجیب و زشت خورد تو ذوقم. شروع کردم به سمتش آروم آروم قدم زدن. خیلی زود رسیده بودم و عجله ای برای تو رفتن نداشتم. چند روز پیش آقای صفایی بهم گفته بود که باید از این شعبه کافه منتقل بشم و برم شعبه پارک سئول. توی اون شعبه پر از بردگیم و بازی های گروهی کارتی و غیره بود و مردم برای بازی کردن میومدن و نیاز به یه نیرویی داشتن که ارتباط عمومی قوی‌ای داشته باشه به خاطر همین به نظرشون اومده بود که من اونجا بهتر میتونم کار بکنم تا این شعبه. منم از مکان و آدمای جدید خوشم نمی‌اومد به خاطر همین ازش شاکی بودم. تازه با بچه‌های اونجا آشنا شده بودم و میتونستم باهاشون ارتباط بگیرم. همین طور که داشتم اتفاقای چند روز اخیر رو تو ذهنم بررسی میکردم رسیدم به پله های ساختمون. یه نفس عمیقی کشیدم و رفتم بالا، دیگه نمی‌تونستم وقت بکشم. وارد مجموعه که شدم دیدم نقشه ساختمون از چیزی که فکر میکردم هم عجیب‌تره. یه راهروی طولانی بودکه انتهاش میشد سالن همایش. دو طرف در ورودی هم دوتا سالن بزرگ بود که هر دو به شکل یه دایره بودن. بنا رو از بالا تصور کردم و خنده‌ام گرفت. سالن سمت چپم کتابخونه بود. از مسئولش که داشت برّ و برّ بهم نگاه میکرد و کارت عضویت‌های مردم که جلوش بود فهمیدم. روبروم توی راهرو و کنار در سالن سمت راست، بار کافه بود. بوی قهوه نمیومد ولی. معلوم بود خیلی شلوغ نیست. یه سری از بخت بدم تکون دادم و وارد سالن شدم، چون کسی پشت بار نبود که باهاش سلام علیک کنم و خودمو معرفی کنم. وارد سالن شدم و جا خوردم. نزدیک به دویست تا جعبه برد گیم بزرگ و کوچک دور تا دور سالن چیده شده بود. کم کم داشت از اینجا خوشم می‌اومد. سری چرخوندم تا مسئول شیفت رو پیدا کنم. سالن خالی بود به جز یه میز چهارنفره سمت راستم که کنار پنجره رو به پارک بود و نور ضعیف و کم رمق آفتاب در حال غروب، خودش رو از اونجا انداخته بود روی یه دختر جوان که به نظرم اومد مسئول شیفته. بدجوری غرق تو کار خودش بود و نفهمید که وارد سالن شدم. چند قدم رفتم جلو. به محض اینکه صدای پام رو شنید سرش رو آورد بالا. داشت نقاشی میکرد. چشمم به چشم هاش گره خورد و خشکم زد. تا حالا کسی به این زیبایی تو زندگیم ندیده بودم. آبشار موهای بلند و مشکیش رو با یه دستمال سر قرمز که گره‌اش اومده بود روی سرش مهار کرده بود. یه پیراهن جین مردونه که از خودش یکی دو سایزی بزرگتر بود تنش بود و زیرش میشد یه تی شرت قرمز ساده رو تشخیص داد. زانوهاش رو به میز تکیه داده بود و داشت با نور کمی که روی تخته شاسی‌اش افتاده بود نقاشی میکرد. خیلی وقت بود جز صدای کوبیده شدن قلبم به قفسه سینه‌ام صدای دیگه ای نمی‌شنیدم. لبخندی زد و با صدای بم و دخترونه‌اش که هیجان زیاد و اشتیاق غیرقابل وصفی رو با خودش حمل میکرد تقریبا داد زد: سلااااااااااام!
باورم نمیشد. حتی صدایی که از حنجره‌اش خارج شده بود هم داشت گوش‌هام رو نوازش میکرد. خودم رو جمع و جور کردم و رفتم جلو.
دستم رو دراز کردم سمتش و با لبخند گفتم:
سلام. من جیمی‌ام.
اون لحظه روحم هم خبر نداشت که وارد مسیری شدم که سه سال آینده زندگیم رو به آشوب می‌کشه.
برای خواندن قسمت بعدی به نام "بهار" اینجا کلیک کنید.
