برای خواندن قسمت اول داستان به نام "اولین دیدار" اینجا، قسمت دوم به نام "بهار" اینجا، قسمت سوم به نام "دوراهی" اینجا، قسمت چهارم به نام "پایان بهار" اینجا و قسمت پنجم به نام "آغوش" اینجا کلیک کنید.
چند روز بعد از اون شب، بهار به مقصد اصفهان حرکت کرد. من هم تبدیل به یه مرده متحرک شدم. روزها بیرمق از جام بلند میشدم و میرفتم سر کار. نایی برای حرف زدن و انگیزهای برای کار کردن نداشتم. افکارم تاریک و تاریکتر شد. جهان روی سینهام فشار وارد میکرد و راه نفسم رو میبست. صدای دوستانم رو از کیلومترها دورتر میشنیدم و حتی فکر کردن به جواب دادن بهشون هم برام امکانپذیر نبود. بعد از چند هفته آدمهای دور و برم قطع امید کردن و تصمیم گرفتن که من رو به حال خودم رها کنن تا خودم با این مشکل کنار بیام.
دو ماهی از رفتن بهار گذشته بود و من هنوز صداش رو توی گوشم میشنیدم که داشت با ذوق و شوق از برنامههاش حرف میزد، تصویرش رو میدیدم که با موهایی که شلخته بسته شده بودن و لباسهایی که ترکیب رنگهاشون با دقت انتخاب شده بود زیر نور خورشید نشسته بود و کتابی میخوند. کم کم ترس از اینکه فراموشش کنم افکارم رو پر کرد. اما همونقدر که تحمل نبودنش رو نداشتم، تحمل یادآوریهاش رو هم نداشتم. میدونستم اگه دوباره بهش پیام بدم یا عکسش رو ببینم یا صداش رو بشنوم همه دردهایی که دارم بیشتر میشه. تصمیم گرفتم این روزها رو پشت سر بگذارم و فراموشش کنم. زندگی هنوز ادامه داشت و نباید خودم رو از بین میبردم.
هشت ماه بعدی به سختی گذشت. افسردگی حتی یک ثانیه هم دست از سرم برنداشت و تمام تلاشش رو کرد تا بهم ضربه بزنه. اولین حمله عصبی زندگیم رو وسط یه شیفت کاری تجربه کردم. از کافه پریدم بیرون، سوار ماشینم شدم و به مقصد نامعلومی رانندگی کردم. بعد از چند دقیقه دیدم دیگه نمیتونم رانندگی کنم. زدم کنار و در کسری از ثانیه حس کردم تمام غم جهان بهم حملهور شده. یک دقیقهای رو با نفسهای عمیق و جنگ با این احساسات گذروندم تا تموم شد. واقعا احساس عجیبی بود. تصمیم گرفتم از کافه بیام بیرون و کارم رو عوض کنم. بعد از چند وقت توی یه شرکتی مشغول شدم و سر خودم رو با کارهای زیادی که داشتم گرم کردم. بعد از چند وقت بهار تو ذهنم کمرنگتر شد و ابرهای تیرهی ذهنم کنار رفتن و نور امید به افکارم برگشت. دوباره سر پا شده بودم. دلم برای این سرزندگی تنگ شده بود. من آدمی نبودم که توی کنج عزلت ذهنم بتونم دوام بیارم. دوباره معاشرت با آدمها رو شروع کردم و رفت و آمد با دوستانم رو از سر گرفتم.
یک روز وسط مهر ماه قرار بود که یه نفر به تیم من توی شرکت اضافه بشه. با آدمهای زیادی مصاحبه کرده بودم و دیگه کم کم داشتم از پیدا کردن نیروی مدنظرم ناامید میشدم. منشی شرکت صبح اون روز بهم خبر داد که یه قرار مصاحبه برای عصر دارم. عصر که شد بهم گفت که خانمی که قرار بود بیان توی اتاق منتظر من هستن. دفترم رو برداشتم و رفتم به سمت اتاق. توی ذهنم داشتم دعا میکردم که این همون کسی باشه که میخوام و این مصاحبههای پی در پی تموم بشه. صدام رو صاف کردم و در اتاق رو باز کردم. با باز شدن در اتاق موج هوای داخل اتاق و بوی عطر کسی که داخل اتاق بود مثل یه قطار سریعالسیر به صورتم برخورد کرد و تک تک عضلات بدنم از کار افتاد.
بوی عطر بهار بود.
هر چیزی رو ممکن بود فراموش کنم ولی این بو رو امکان نداشت فراموش کنم.
هیچ وقت.
