hamide mohebbi·۷ سال پیشرشت، انگشتت را به شیشه نمدار کوبید و تقه‌ای زدما همیشه به رشت برمی گشتیم. هرقدر هم که سرطان و جاده از ما قربانی می گرفت باز سوار ماشین هایمان می شدیم و به آن خانه بر می گشتیم. پرده ها ر…
hamide mohebbi·۷ سال پیشمرا سرودی که تو از آن سرشاری، خوش استمهر بود. از مترو امام خمینی قرار گذاشتیم و پیاده راه افتادیم از ابتدای خیابان فردوسی رو به بالا. سر ظهر بود و آفتاب کم جان پاییز برای قدم ز…
hamide mohebbi·۷ سال پیشپلاک نهم از تهرانتوی یکی از کوچه های همان محله بود که اولین استیکر را چسباندم. با دلهره کسی که می خواهد چیزی را جایی جا بگذارد و به سرعت دور شود. اما با ذوق…
