
ما همیشه به رشت برمی گشتیم. هرقدر هم که سرطان و جاده از ما قربانی می گرفت باز سوار ماشین هایمان می شدیم و به آن خانه بر می گشتیم. پرده ها را کنار می زدیم و پنجره ها را باز می کردیم تا بوی نم با هوای تازه عوض شود. پشت در دستشویی صف می بستیم، اتاق ها و کمدها را پر می کردیم، با سرخوشی از سبزه میدان می رفتیم و دست پر از بازار برمی گشتیم. یخچال و کابینتها را پر می کردیم. پر می شدیم از بیخیالی، از قهقه های اغراق شده، از لمیدن در آن رطوبت دلپذیر، از فرو بردن صورتهایمان در بالش های پر خوشبو. از طعم سیر، آش رشته زیر باران کنار سد، باقالی و خنده دستفروش های سه راه سام. کیلومترها را تا لاهیجان و انزلی و ماسوله و حتی آستارا می رفتیم اما باز به رشت برمی گشتیم. رشت وطن ما میشد. شهری که چشم دیدن غصه هایمان را نداشت. ما در گوشش نجوا می کردیم و او در گوشمان زمزمه می کرد: چیزی نیست، چیزی نیست و هیچ چیز نبود. هیچ جز یک ترانه شاد بی انتها.
