https://virgool.ir/feed/@hamideye.Mohebifa2026-11-12 17:57:42https://files.virgool.ir/upload/users/74643/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@hamideye.Mohebihttps://virgool.ir/@hamideye.Mohebi/رشت-انگشتت-را-به-شیشه-نمدار-کوبید-و-تقهای-زد-iqpbd0qbr3tgما همیشه به رشت برمی گشتیم. هرقدر هم که سرطان و جاده از ما قربانی می گرفت باز سوار ماشین هایمان می شدیم و به آن خانه بر می گشتیم. پرده ها را کنار می زدیم و پنجره ها را باز می کردیم تا بوی نم با هوای تازه عوض شود. پشت در دستشویی صف می بستیم، اتاق ها و کمدها را پر می کردیم، با سرخوشی از سبزه میدان می رفتیم و دست پر از بازار برمی گشتیم. یخچال و کابینتها را پر می کردیم. پر می شدیم از بیخیالی، از قهقه های اغراق شده، از لمیدن در آن رطوبت دلپذیر، از فرو بردن صورتهایمان در بالش های پر خوشبو. از طعم سیر، آش رشته زیر باران کنار سد، باقالی و خنده دستفروش های سه راه سام. کیلومترها را تا لاهیجان و انزلی و ماسوله و حتی آستارا می رفتیم اما باز به رشت برمی گشتیم. رشت وطن ما می‌شد. شهری که چشم دیدن غصه هایمان را نداشت. ما در گوشش نجوا می کردیم و او در گوشمان زمزمه می کرد: چیزی نیست، چیزی نیست و هیچ چیز نبود. هیچ جز یک ترانه شاد بی انتها.hamide mohebbihamide mohebbiSun, 08 Mar 2020 18:24:41 +0330https://virgool.ir/@hamideye.Mohebi/مرا-سرودی-که-تو-از-آن-سرشاری-خوش-است-madu3hpoj27oمهر بود. از مترو امام خمینی قرار گذاشتیم و پیاده راه افتادیم از ابتدای خیابان فردوسی رو به بالا. سر ظهر بود و آفتاب کم جان پاییز برای قدم زدن پر رمقت می کرد. موزه صنعتی، اغذیه فروشی های شلوغ و کثیف، فیلم فروشی ها، ابزارفروشی ها و آن کتابفروشی که دست دوم هایش را جلوی در می گذارد با تنه زدن مردهای پر شمار، همه این ها را از 20 سالگی ام از این قسمت فردوسی به یاد داشتم. از روزهایی که از جلو مغازه ها تند و با ذوق رد می شدم که برسم به ساختمان کیهان.موزه بانک ملی را رد کردیم. از درهای گردان اولین شعبه اش رد شدیم و سرمان را در سالن بزرگ بانک چرخاندیم و باز سوار در گردان شدیم. شلوغی صرافی ها از اینجاست که کم کم شروع می شوند. قیمت روز یورو رسیده بود به 20 هزار تومان با این وجود صف، برای خریدنش جلوی صرافی ها برقرار بود. رفتیم داخل منوچهری. ابتدای خیابان هنوز سر و شکل سابقش را دارد. آن پاساژهای دو طبقه با نرده های مدور طرحدار که عتیقه جابه جا می کنند. ویترین های خاک گرفته پر از خرده ریزه ها. همین است که هر قدر هم مو به مو، چشم در چشم ویترین شوی باز شی پنهان شده ای باقی می ماند. پایین تر اما مغازه ها شکل عوض کرده اند. فروشگاه های لوازم آرایش و کیف و کفش چرم، نو نوار و تمیز با درهای الکترونیک و تهویه مطبوع و فروشنده های با لبخند درخشان و برق دندان ربط زیادی به کهنه فروش های اول منوچهری ندارند. ژاندارک اما هنوز همانجاست. با همان قامت فرورفته در زمین و لته های در چوبی که شیب خوشایندی دارند. با کهنگی و زهوار دررفتگی مطلوبش. ویترین آفتاب خورده و اجناس رنگ پریده. چطور است که برق این کهنگی از درخشش مغازه‌های تازه به دوران رسیده بیشتر است؟ هویت و اصالت که تهران از آن رنگ می‌بازد و تهران از آن خالی می‌شود.hamide mohebbihamide mohebbiFri, 14 Feb 2020 11:26:08 +0330https://virgool.ir/@hamideye.Mohebi/پلاک-نهم-از-تهران-kerjmyj5pzkaتوی یکی از کوچه های همان محله بود که اولین استیکر را چسباندم. با دلهره کسی که می خواهد چیزی را جایی جا بگذارد و به سرعت دور شود. اما با ذوق. مثل وقتی که زنگ در خانه ها را صبح اول وقت تابستان می زدیم و با تمام توان می دویدیم. ذوق و دلهره! خانه ای با در طوسی ساده را نشانه گرفته بودم که پژو نقره ایی جلوی درش پارک بود. کوچه خلوتی بود با اینحال نگاهی به بالا و پایینش انداختم و با عجله از توی کوله استیکرها را بیرون کشیدم. با همان عجله بین شان نگاهی انداختم و یکی را برداشتم. کاغذ زرد پشتش را توی جیبم مچاله کردم، روی پنجه پا بلند شدم و خودم را روی در بالا کشیدم تا جایی برایش پیدا کنم. زیر آن عبارت آهنی برجسته " یاعلی". با کف دست چند بار رویش کشیدم و گوشه هایش را با انگشت فشار دادم و به سرعت از در فاصله گرفتم. دوباره سر و ته کوچه را برانداز کردم و اینبار دوربین را در آوردم. وقتی خیالم راحت شد کسی سراغم نمی آید و بابت چسباندن استیکر یقه ام را نمی گیرد گوشی موبایل را هم در آوردم و عکس هایم را کامل کردم. بعد عقب تر ایستادم و به آن چهره نگاه کردم. به روی اش لبخند زدم، کوله ام را روی دوشم جابه جا کردم و از آن سر کوچه راه افتادم دنبال خانه تنها افتاده دیگری.hamide mohebbihamide mohebbiTue, 11 Feb 2020 23:33:47 +0330