
توی یکی از کوچه های همان محله بود که اولین استیکر را چسباندم. با دلهره کسی که می خواهد چیزی را جایی جا بگذارد و به سرعت دور شود. اما با ذوق. مثل وقتی که زنگ در خانه ها را صبح اول وقت تابستان می زدیم و با تمام توان می دویدیم. ذوق و دلهره! خانه ای با در طوسی ساده را نشانه گرفته بودم که پژو نقره ایی جلوی درش پارک بود. کوچه خلوتی بود با اینحال نگاهی به بالا و پایینش انداختم و با عجله از توی کوله استیکرها را بیرون کشیدم. با همان عجله بین شان نگاهی انداختم و یکی را برداشتم. کاغذ زرد پشتش را توی جیبم مچاله کردم، روی پنجه پا بلند شدم و خودم را روی در بالا کشیدم تا جایی برایش پیدا کنم. زیر آن عبارت آهنی برجسته " یاعلی". با کف دست چند بار رویش کشیدم و گوشه هایش را با انگشت فشار دادم و به سرعت از در فاصله گرفتم. دوباره سر و ته کوچه را برانداز کردم و اینبار دوربین را در آوردم. وقتی خیالم راحت شد کسی سراغم نمی آید و بابت چسباندن استیکر یقه ام را نمی گیرد گوشی موبایل را هم در آوردم و عکس هایم را کامل کردم. بعد عقب تر ایستادم و به آن چهره نگاه کردم. به روی اش لبخند زدم، کوله ام را روی دوشم جابه جا کردم و از آن سر کوچه راه افتادم دنبال خانه تنها افتاده دیگری.