Anemoia·۵ سال پیشسکوتبا تکه پارچه ای درز پنجره را پوشاندمروی کاناپه دراز کشیدم و لحاف را صاف و صوف کردم .دیگر ذوقی برای دیدن برف در من نبود .بی خوابی تا انتهای…
Anemoia·۵ سال پیشعطر مترسکاری در مانده شده ام !انقدر که صبح هزاران بار چشمانم را می بندمشاید زنده بودنم شوخی محض باشد .مگر می شود شب از شدت ان همه فریاد در سرمو ان ه…
Anemoia·۵ سال پیشلبریز از پوچیپنجرهء بلوطی رنگ موریانه خورده را باز می کنمنفس عمیقی می کشمهواء بارانی اذر ماه بوی جنون می دادپالتویی بلند تنم کردمو به سمت خیابان راه افت…
Anemoia·۵ سال پیشویرانهساعت هفت غروب بودهوا بوی غم زدگی می دادگویی منتظر باران بودم و خوابم بردهلحاف را دور خودم پیچیدمچراغ ها را خاموش کردمپرده ها را کشیدمدر مقا…
Anemoia·۵ سال پیشکلمه هادیگر جانی برای نوشتن ندارماما هنوز کلمه ها به پایان نرسیدندهنوز طومار ها حرفِ باقی مانده دارممن حتی هنوز ان طور که می خواستم نگفتم که چقدر…
Anemoia·۵ سال پیشتشبیهفکر کردن به کسی که دوستش داریعذاب اوره ...یه جور شکنجهء روانی .مثل اینکه یه روز معمولی حول و حوش ساعت 11 از خواب بیدار شیبذاری پرده ها بسته…
Anemoia·۵ سال پیشخراببالاخره مگه من چقدر تحمل داره !؟چقدر همه درداشو تو دلش نگه داره !؟چقدر ساکت بمونه !؟من ادمی نیست که بخواد به کسی بگه دیدی چیشد وشروع کنه به…
