ساعت هفت غروب بود
هوا بوی غم زدگی می داد
گویی منتظر باران بودم و خوابم برده
لحاف را دور خودم پیچیدم
چراغ ها را خاموش کردم
پرده ها را کشیدم
نایی برای ادامه در من نبود
در مقابل اینه میان سرخی چشمانم و لرزش دستانم
به چهرهء ادم ناشناخته ای لبخندی تصنی بخش زدم
و بی صدا در خودم فرو ریختم .
مشکل از کسی نیست نه ،
این ویرانگی از من شروع می شود .
00/11/21
