سکوت

با تکه پارچه ای درز پنجره را پوشاندم

روی کاناپه دراز کشیدم و لحاف را صاف و صوف کردم .

دیگر ذوقی برای دیدن برف در من نبود .

بی خوابی تا انتهای چشمان سرخم رخنه کرده بود ،

باید می خوابیدم

شاید صدای بی صدای اشک ریختنم در سرم ارام بگیرد .

مشکل اصلی همین سکوت است

ان هنگام که از سکوت اطراف لبخندی بر کنج لبانم جا خوش می کند

کسی مدام در سرم فریاد می کشد ،

کسی که من نیستم و هیچ شباهتی به من قبل ندارد .

این فریاد ها کم کم روحم را از من ویرانه می کنند .

" و من اواره از خویشتنم "

00/12/2