طاهره محمدی·۷ سال پیشکوله پشتیکنار تابلوی ایستگاه که حروف رنگ و رورفته اش ناخوانا شده بود و باد زیتون های نارس را پای آن ریخته بود،ایستاد.آب از روی کلاه بارانی اش سر خور…
طاهره محمدی·۷ سال پیششبشب، آماج فریادهائیست که تاریکی آنرامی بلعد.شب، خفقانِ دسته جمعیِ مسافرانِ زمان است.شب، ترسِ زائیده شده از مادری کریه و زشت است که چنگ میزند…
طاهره محمدی·۸ سال پیشحال غریباحساساتم دست به یکی کرده اند!باهم جورشده اند این روزها.ترس،اضطراب،بهت،یاس و امید.تنهایی اما بالای سرهمه شان ایستاده و مثل یک کارکشته یا مان…
طاهره محمدی·۸ سال پیشبارانقطرات باران ب نوبت کف زمین را بوسه میزنند!میشنوم شبنم ها رقصان و غلطان به دعوت شب بوهای عاشق فرود می ایند و شقایق های نم خورده خودنمایی میک…
