شب

شب، آماج فریادهائیست که تاریکی آنرامی بلعد.

شب، خفقانِ دسته جمعیِ مسافرانِ زمان است.

شب، ترسِ زائیده شده از مادری کریه و زشت است که چنگ میزند به جریانِ بی وقفه روزها...

شب، آزادیِ اندیشه را باعی میشود در بطنِ ظلماتش،اندیشه هایی که گذرمیکنند به تنهاییِ بی کرانِ آدمها.

شب،همچون مردی زرد رو و بی باک در اتاقی بی جان تر ازخود به انتظارِ مسافرانِ زمین حبس موقتش را میکشد

شب،هیولای رویاهای دخترکی ست که خواب را ازدو چشمِ سیاه فامِ بی قرارش دزدیده درحالی که موهبتی ست موقتی برای زوجِ شیدایی که زیر آسمان عشق بازی میکنند

شب، عصاره بی کسی ها و تلخیِ بی اراده احوال از نیست شدنهاست..

شب،سنگینیِ بی وزنی ست رویِ قلب هایِ شکستنیِ آدمها

شب هارا در زوال و پویایی به سر کردم..

طاهره محمدی