کنار تابلوی ایستگاه که حروف رنگ و رورفته اش ناخوانا شده بود و باد زیتون های نارس را پای آن ریخته بود،ایستاد.آب از روی کلاه بارانی اش سر خورد،بین موهای خاکستریِ ابرویش نشست،باپشت دست تریِ آن راگرفت و به جاده ای که ماشین ها آب را به طرفین می پاشیدند خیره شد.صدای پاهای آنها با گام های بلند رد نگاهش را عوض کرد؛چیزی جز کاسه سفید چشم های درشت در تیرگیِ پوست و تاریکیِ غلیظ شب که هماهنگ اش شده بود و به او نزدیک تر میشدند ندید.کمی جلوتر از او ایستادند؛شور و حرارت صدایش درحالی که چیزی را برای آن یکی تعریف می کرد در فضای انتظار ایستگاه پیچید..
بوی دود می داد اما گرمای آن را قدر می دانست.نور زردی جلوی پایش افتاد،سرش را بالا گرفت و آنرا دنبال کرد،اتوبوسِ آغشته به گِل جلوی قواره آنها ایستاد.شال را محکم کرد و سنگینی کفش های خیسش را باخود روی پله هابرد.راننده از بالای عینک تر و تمیزش به دست های قرمزش زل زد،دست پاچه جیب هایش را می گشت؛نبود!
ازاقبال بدش آنروز آن هیولا مسافر کشی می کرد؛دستش را کوبید روی فرمان و غرلند کرد که بدون بلیت سوارش نمی کند.لرزید؛مثل درخت های لخت گورستان که سرما تکانشان میداد.پیاده شد و و ناگزیر از حاشیه جاده آرام آرام راه برگشتن را در پیش گرفت.صدای راننده در سرش می پیچید؛یقین داشت که ان لحظه حتی فحشش هم داده است،او زبانش را نفهمیده بود و از آن بابت خوشحال بود...
آسمان دگرگون بود اما ابرها به آرامی حرکت می کردندصدای چرخ های سبد خرید که روی آسفالت کشیده می شد توجه اش را به فروشگاه بزرگ سر راهش جلب کرد؛فروشگاه غرق در روشنایی لامپ های پرقدرت و مشتری های شب سال نو بود .کوله پشتی اش را درآورد،جز پوست های نارنگی و چندتا لیموی تازه که چیده بود چیز دیگری نداشت،یکی از لیموها را برداشت و آنرا بویید ؛چشم هایش برق زدند و لبخندی به لبش نشست ،یک نارنگی بین لیموها دلربایی میکرد؛پوستش را کند و بعد چندلقمه اش کرد..خستگی و درهم رفتگی روحش را گرفت.آخرین دانه نارنگی اش را روی زبان گذاشت و انرا ترکاند،چشم هایش را روی هم گذاشت و سرش رابه اسمان بلند کرد ،هوای خنک را توی سینه کشید ،احساس میکردحالا کوله پشتی اش روی شانه هایش سنگینی میکند،آنرا در آورد و به یک دست گرفت، آرام آرام دورخودش چرخید ..دست هایش راباز کرد و جاده را در آغوش گرفت.
طاهره محمدی
