کالسکه به سرعت در حال حرکت بود؛ چرخ های چوبی آن، از جنس گردو بود که کاملا در برابر هوای برفی آن روز مقاوم و قوی بود؛ به راحتی، تسلیم پستی بلندی های راه نمیشد، هر چه کالسکه ران بیشتر به اسب ها شلاق می زد، برف و سرمای هوا نیز شدت بیشتری می گرفت.
چندی گذشت؛ زمین به رنگِ سفیدِ خالص درآمده بود و انعکاسِ پرتوی خورشید گهگاهی چشمِ کالسکه ران را میزد؛ همین اتفاق بالاخره باعث برخورد سطحی کالسکه با شاخه های درخت شد، کالسکه کمی منحرف شد و از روی گلزار های دفن شده زیر برف با سرعت، رد شد و فانوسی که با طناب در گوشه ای از کالسکه آویزان بود بوسیله ی شاخه ی همان درخت پاره شد و در کنارِ تکه گلی بر زمین افتاد.

چند روز گذشت تا اینکه بالاخره گل یخ زده و فانوس از زیر برف بالا آمدند و
گفت و گویی تک نفره میانشان صورت گرفت ...
گل با لبانی خشک و لرزان گفت: سرده؛ خیلی سرده. کاش حداقل آتشِ درونت روشن بود. گل خودش را کشان کشان بر دیواره ی شیشه ای فانوس انداخت و گلبرگ های سرخش ناگهان درخشان شدند در حالی داشت به خوابی همیشگی می رفت.
فانوس حسِ گرم و آتشین گل را بر دیواره شیشه ای خود احساس کرد و از خواب پرید و داد زد: گل، گل، گل بیدار شو! گرمای وجود تو تنها آتشی بود که می توانست آن طور سرمای وجودم را از تنِ فلزی و سختم رها کند.
فانوس همان طور که سراسیمه به اطراف نگاهی میکرد و به دنبالِ روشن کردنِ آتشی برای گلِ یخی بود؛ این بار درحالی که دیگر امیدی برای نجات گلِ یخی نداشت گفت: گل مرا ببخش، زمانی که تو در زیر برف دفن شده بودی من منتظر پایان دنیای فانی ام بودم و از کمک به تو دریغ کردم. من یکبارِ دیگر به گرمای وجودِ تو نیازمندم؛ به تو قول خواهم داد آتشم را برایت شعله ور خواهم کرد. فانوس هم داشت مثلِ گل به خوابی اَبدی می رفت...
اما، ...
لحظه ای که خود را باز بر روی زمینِ پوشیده از برف رها کرد؛ خورشید نورِ کورکننده اش را بر دیواره ی شیشه ای ترک خورده فانوس انداخت و انعکاس آن بر فیتیله ی فانوس مانند ذره بین عمل کرد و پس از مدتی فیتیله روشن شد و گل از گرمای وجود فانوس دوباره جان گرفت؛ اما، فانوس دیگر هیچوقت برنگشت.