با حروفِ عشق صادقانه برخورد کنیم و بال های خود را برای پرواز، به او بسِپاریم.
در اولین آغاز، پایان را دیدم. مات و مبهوت او شدم. رشته ای از افکارِ بسته ام ناگهان مانندِ بمبِ بیگ بَنگ در جهان دیگری گسترده شد و در عمق تاریکی ها به دنبالِ نورِ مَحوی از ستاره ای درخشان می گشت.
رفتارش کاملا ظالمانه بود، او یک فرشته ی ظالم بود، ملکه ای در افکارِ پریشان من که چشمانش همچون یاقوتی سیاه رنگی، مرا در خود گُم و رها می کرد.
ترجیحِ نگاه به او را بر روی سنگواره های سلولِ انفرادی ذهنم بارها و بارها حکاکی کرده ام. ذهنم را در بن بستی ابدی می دیدم که فقط یک راه برای خروج داشت. یا او، یا هیچ.
حرف "ش" نه در اولِ اسم اوست و نه در آخرِ آن.
"ش" فقط یک اشتباه تایپی بود، همین! در میان آن همه کلماتی که برای او نوشته بودم فقط آن کلمه می توانست زیبایی دیدن لبخند او را دوباره برایم به اَرمغان بیاورد.
برای من مسئله ای نیست که اگر این پست را نبیند، ولی اگر دید، آیا او متوجه مخاطب من خواهد شد.
"تلخ ترین خاطره برای من همین حالاست"
