
سرفه های مکررش، ریشه های عمیق بدنم را می لرزاند، او مریض نبود فقط دردی داشت که نمی خواست توجه ما را به آن جلب کند.
با هر بار سرفه اش، تمام نگاهم را به سوی او روانه می کردم، تا مرا ببیند و باز نشان بدهد که طوری نیست و بگوید: به کارَت ادامه بده پسرم حالم خوبه.اما، با آن حرفش من را در گردباد افکارم رها کرد.
او مریض بود اما، همچنان مادری می کرد.
او سرفه می کرد و من همچنان او را زیر نگاهم می سوزاندم تا بگوید حالش خوب است، تا بگوید چیزی در گلویش پریده است، تا بگوید اگر قرار باشد شبانه به بیمارستان برود با من در میان می گذارد، او نمی رود تا من بگویم، تا من بخواهم و تا زمانی که من زنده باشم او با من خواهد ماند.
خدایا مادران را دریاب آنان مروارید هایی برای جهان هستند.
