
توی روز های آخر بیشتر خودم رو از بقیه قائم می کردم، سراغِ دوستانم را نمی گرفتم، در خانه با کسی صحبت نمی کردم، عصر ها را از ترس زنگ زدن مشاور و گوش زد کردنِ نکاتی که هیچوقت به آن عمل نمیکردم به خواب پناه می بردم.
زندگی ام شده بود گذراندن روز ها برای رسیدن به روز هایی دیگر
شاید مقصر اصلی خودم بودم، یکبار هم با پدر و مادرم صحبت نکردم و نگفتم که نمی خواهم این گونه ادامه بدهم و اگر هم می پذیرفتن، خودم آن گونه رفتار نمی کردم که می گفتم! در آن لحظات بود که از خودم متنفر می شدم. پسری غرق در شعار، غرق در خیال و بدون هدف...
شاید اگر برگردم به گذشته همچنان به آن رفتار ها ادامه دهم چون حاضرم تمام آن وقت ها را بدهم اما باری دیگر برای یکبار هم که شده یک کار را تا آخر پیش ببرم، در آن روز نگاهم را از روی ورق های خالی جزوه ی حسابانم بر نداشتم. شاید شما هم همان چیزی را فکر کردین که خانواده ام می پنداشتند اما من شروع به نوشتن رمانی در صفحات خالی دفتر حسابانم کرده بودم نه درس خواندن!!!
روزها گذشت و من تنها یک راه را برای آرامشِ خودم یافته بودم و آن نوشتن بود. هنوز صدای مشاور در ذهنم هست که چطور روزنامه وار برایم سخن می گفت و فاصله ی مرا تا آزمونی بزرگ یادآور می شد.
هر روز نوشتن من پابرجا بود شاید این تنها راه برای فرار کردن از سرکوبِ بی امانِ خانواده ام بود، در یک هفته ی پایانی به کنکور آرام تر از هر روزِ دیگری بودم، جایی که من فصلِ یکِ رمانم را نوشته بودم و با کلی ایده ی جدید به دنبالِ نوشتنِ فصلِ دوم بودم.
انگار درونِ باتلاقی گیر افتاده باشم، هر چه بیشتر به نوشتن می پرداختم، بیشتر از واقعیتِ دنیایی که توش بودم دور می شدم.
آخرین روز رسید و من نگاهی به روزشمار نفرین شده ام کردم و همه چیز را باختم، خودم را در سرزنش های مکرر خفه کرده بودم. آن شب اصلا نخوابیدم و به یک چیز فکر می کردم...