مهدیه حدادیان·۵ سال پیشما پشه ی خوشبختی هستیمپا به پای برانکاردی که راهروها و کریدورهای آشنای بیمارستان را طی می کرد، می دویدم . به بخش مراقبت ویژه که رسیدیم، درهای آن را کاملا…
مهدیه حدادیان·۵ سال پیشپلی محکم ترنمی دانم چقدر طول کشید تا رسیدیم. به جز چراغ‌های کامیون که بخشی از خاکریز، پل و دیواره‌های رودخانه را روشن کرده‌بودند، هیچ نور دیگری نبود.…
مهدیه حدادیان·۵ سال پیشیادت هستیادت هست؟ بیست سال پیش بود. - شایدم بیشتر - تو آمدی توی چارچوب در اتاق ایستادی، من داشتم برنج پاک می‌کردم. آمدی جلوتر، جلوی جلو. مقابل سینی…
مهدیه حدادیان·۵ سال پیشدریای واژگونه آسمانبه صدای بی‌جواب فاخته‌ای سربلند می‌کنم و به اطراف چشم می اندازم. آنجاست، کوچک و قهوه ای. کنار بوته‌های پیچک که با برگ‌های سبز تیره شان تما…
مهدیه حدادیان·۵ سال پیشوقتی باران می بارد☘برگرفته از یک سرگذشت واقعی دارد باران می آید. صدایش را می‌شنوم که به پنجره اتاق انگشت می کوبد. پائیز که می باران که می‌بارد. دلم شور می…
مهدیه حدادیاندرقصه هایی از غصه های ما·۵ سال پیشبعد از او...قصه ( روضه) رباببعد از او. . . . . پاهایم سست می‌شوند به دیدن گاهواره‌اے که ململ رویش به نسیمے تکان می‌خورد. سکینه…
مهدیه حدادیان·۵ سال پیشحکایت مازندگی مان شده است حکایت قالیشویی مشتاق با نیم قرن تجربه و عقبه!!هنوز یک مشکل مان حل نشده، می رویم تو آمپاس یک مشکل دیگر. آمپاس نه ها؟؟ آمم…
مهدیه حدادیان·۵ سال پیشوقت دلتنگیسرم مثل کوه سنگین است. خیال می‌کنم تمام بدنم شده‌است یک سر بزرگ. صدای گریه کودکی می آید. کورمال کورمال روی زمین دست می‌کشم. خاک گرم و تبد…
مهدیه حدادیاندرقصه هایی از غصه های ما·۵ سال پیشاین روزهای تلخاین روزا روزای تلخیه! من اصولا آدم تلخی نیستم، همیشه یه جور تفکر خوش بینانه ی منطقی ته ذهنم هست، یه کور سوی امید، یکی که میگه؛ چیزی نیست،…
