https://virgool.ir/feed/@mhdyhhdadyanfa2026-11-11 06:08:22https://files.virgool.ir/upload/users/965564/avatar/jlsl9G.jpeghttps://virgool.ir/@mhdyhhdadyanhttps://virgool.ir/@mhdyhhdadyan/ما-پشه-ی-خوشبختی-هستیم-znkadmco88q6 پا به پای برانکاردی که راهروها و کریدورهای آشنای بیمارستان را طی می کرد، می دویدم . به بخش مراقبت ویژه که رسیدیم، درهای آن را کاملا باز کردند .و برانکارد را هل دادند داخل و درها را به شتاب بستند . ماندم پشت در بسته -تنها ؛ بدون تو -دکتر قبلا گفته بود، ترکشهای توی سرت حرکت کرده اند و ممکن است آسیب هایی به مغزت برسانند . به همه چیز فکر می کردم. به نابینایی ، عدم تعادل و....همه چیز غیر از کماگفتم : یه جراح متخصص خوب پیدا می کنیم عملش کنه، اگه اینجا نشد می بریمش خارج. دکتر گفت که ریسک عمل از حرکت ترکش ها خطرناکتره. صبح از من خواسته بودی ، کاغذهایت را جمع کنم . گفتی کار تعطیل . گفتم : مگه نباید ویرایش کتاب را تا آخر هفته تموم می کردی ؟گفتی : دیگه لازم نیس .فکر کردم قرارتان را با ناشر تغییر داده اید . تلفن را گرفتی . اما قبل از زنگ زدن پرسیدی : تا به حال یه کبوتر مریض ، گربه یا جوجه ای، چیزی داشتی که به دلیلی، احتیاج به مراقبت بیشتری داشته باشه ؟ چه میخواستی بگویی ؟؟- مثلا مجبور باشی هر روز کلی وقت بگذاری بهش آب و غذا بدی ؟ - خوب منظور ؟-هیچ فکر کردی وقتی میمیره چه احساسی بهت دست میده ؟ یه چیزی شبیه اندوه و....آسودگی خاطر. احساس توامان غم و ....فراغ! از تعبیرت خوشم نیامد . حرف هایت را نشنیده گرفتم . زنگ زدی به صادق ، نپرسیدم چکارش داری ؟ یه جور قهر کلامی . وقتی نیم ساعت بعد آمد . فهمیدم می خواهی استحمام کنی .- حمام ؟ تو که سه روز پیش حموم بودی ؟ به جای تو صادق جواب داد : اشکالی نداره خواهر ! چهار روز دیگه میشه یه هفته ! صدای تان از توی حمام می آمد . گاه تو میزدی زیر آواز ، گاه صادق . چرا اغلب مردها فکر می کنند صدای خوبی دارند ؟تو می خواندی : یه حمومی من بسازم چل ستون چل پنجره .و صادق همراهی ات میکرد : جانم چل ستون ،چل پنجره ! از همیشه بیشتر طول کشید . وقتی بیرون آمدی، شده بودی باز مثل شمایل های حضرت عیسی با رگه هایی از موی سفید در سر و صورت . مثل وقتی که برای اولین بار توی دانشکده ادبیات دیده بودمت، دیر کرده بودی، آن هم جلسه اول استاد فرهادی سخت گیر، سرپا ایستاده بودی، شبیه به شمایل های حضرت عیسی، در کلیسایی باشکوه. با سر و ریش خرمایی، و لبخندی که داشت کم کم محو می شد. با اشاره استاد، آمدی روی صندلی خالی کنار من نشستی. دست هایت را روی سینه چلیپا کردی و پاها را روی هم انداختی، آرام و خونسرد و بی حرف...مثل حالا که موی شانه زده و لباس نو پوشیده نشسته بودی، فکر کردم شاید منتظر کسی هستی غروب که شد پرسیدم :پس چرا نیومد ؟ اونی که منتظرش بودی ؟؟داشتی دعاهای بعد از نماز را میخواندی عینکت را از چشم برداشتی و دادی دست من،گفتی : شیشه اش خیلی کثیفه، خوب نمی بینمبه نظرکه تمیز می آمد . با این حال عینک را بردم تا بشویم . وقتی برگشتم، کتاب دعا از دستت افتاده بود.- ای بابا کتابو چرا انداختی ؟......لیوان آب رو هم که برگردوندی ؟جواب ندادی . سرت کج شده بود روی بالش، چشمهایت نیمه باز بود . نگران شدم، صدایت کردم، چند بار... جواب ندادی . عینک از دستم رها شد روی زمین . شانه هایت را گرفتم و تکان دادم . ترکش های توی سرت کار خودشان را کرده بودند . داشتم جلوی پذیرش فرم مشخصات بیمار را پر می کردم، گفتند دکتر عزیزی کارم دارد. فرم را نیمه کاره رها کردم . دکتر کمی مقدمه چید و عکس و اسلاید نشانم داد تا بگوید : متاسفانه بیمار شما برگشت پذیر نیست . ایشان دچار مرگ مغزی شده اند مات نگاهش کردم . فکر کرد نمیدانم مرگ مغزی چیست . شروع کرد به توضیح دادن : ......با این حساب کاری از دست ما ساخته نیست ! بهتره به ...به... اهدای اعضا فکر کنید. به چی باید فکر می کردم ؟پرسیدم : چی گفتید دکتر ؟دکتر عزیزی دستی به سر و صورتش کشید . بنظر خسته می آمد از آن همه توضیحات بیهوده .- خانم ...همسر شما بدون دستگاه هایی که به تنفس او کمک میکنه ، مرده است . این فرصتیه که شما تصمیم بگیرید و اعضای سالم ایشون رو اهدا کنید ....ظاهرا بیمار جز شما کسی رو هم نداره . چقدر راحت از مثله کردن تو حرف میزد . از تکه تکه کردنت. از جا بلند شدم، بنظر فریاد هم زدم :-- نه هرگز ! تا وقتی ایشون نفس میکشن حتی با اون دستگاه های کمکی، بنده اجازه نمیدم یه مو از سرشون کم بشه دکتر عقب کشید. انگار چنین انتظاری نداشت از همسر یک جانباز . شاید فکر میکرد اول گریه می کنم . بعد می گویم خدا رحمتش کند مرد خوبی بود.و آنگاه در کمال ایثار و فداکاری، یک یک اعضایش را می بخشیدم ، ریه ، قلب ، کلیه ، قرنیه . " بیایید بخورید این گوشت تن من است". این نقل قولی بود از مسیح در شام آخر ....این شام آخر مسیح است .نان ها را تکه میکند . دهان حواریون میگذارد و میگوید : بخورید این گوشت تن من است . او از خیانت یهودا باخبر بود. میدانست فردا مصلوب خواهد شد ......مگر آنکه خدا او را نجات دهد. آن را آتور در رمان خرمگس به جما می گوید . به تقلید از مراسم مذهبی .وقتی بیسکویتی را به دقت دو نیم میکرد . قبل از آنکه به آن سفر بی بازگشت برود.اما تو بر میگردی . باید برگردی . مثل دفعات قبل . توی بیمارستان های اهواز و تبریز و تهران. بار اولت که نیست. مثل قبل از انقلاب توی زاهدان. وقتی استوار زندی گفت که شوهرت لب مرز کشته شده، از فرمانداری زاهدان خبر آوردن. رفته بوده اسلحه بیاره . دوتا بودن . رفیقش هم تیر خورده اما فرار کرده تو کوه و کمر .به خودم گفتم ، دروغ است . این را برای تخریب من میگویند.گفت : جنازه اش تو راهه . راحت شدی از دست این شوهر خرابکار . حالا میتونی با یه آدم حسابی شوهر کنی !!!دست کردم از روی میز لیوان دسته دارش را برداشتم و پرت کردم طرفش. استوار زندی جا خالی داد و لیوان خرد شد به دیوار رو به رو.دو ماه طول کشید تا بفهمم فرمانداری زاهدان اشتباه کرده است . کسی که کشته شده عماد بوده و آن کسی که به کوه وکمر گریخته ، تو بوده ای .حالا دیگر چه می خواهند از تو ؟ تویی که هیچگاه برای خودت زندگی نکرده ای . دست کم بگذارند تا خودت بمیری ! . مثل همه ی آدم ها !گوشهایم رابسته بودم بر روی حرف های صادق ، فقط می شنیدم : ببین خواهر جان ! اون دیگه بر نمیگرده .....سرچرخاندم توی کریدور بیمارستان ...- میدونی پشت تلفن چی میگفت ؟ چشمم می افتد به مادر و دختری که روی نیمکت های مقابل نشسته اند . به نظرم رعناست و مادرش. برای دیالیز آمده است و چقدر زرد و رنجور. صادق ادامه میدهد - گوش میکنی چی میگم؟ .... گفت اگه نمی خوای یه حموم دومادی رو از دست بدی ،پاشو بیا . گفتم باشه واسه جمعه . گفت نه جمعه دیره ....همین امروز . رعنا سرش را گذاشته است روی زانو های مادر . اگر من دختری داشتم شاید حالا....صادق بلند شد که برود . از متقاعد کردن من مایوس شده بود . صدایش کردم ، برگشتپرسیدم: از دستش خسته شدی ؟ با حیرت و درماندگی نگاهم کرد . سر تکان داد . میخواست چیزی بگوید . لبهایش بیصدا می جنبیدند . نتوانست . چشمهای پر از اشکش را روی هم فشرد . گونه هایش خیس شد . روی برگرداند و رفت . " چقدر بی رحم میشوی وقتی می خواهی به من رحم کنی " این را از جانب تو، به خودم گفتم . به خودم که همه را رنجانده بودم بخاطر تو . که رنگ پریده و بیهوش روی تخت دراز کشیده ای . پاهایت سرد سرد است و چشمهایت را با چسب بسته اند تا قرنیه ات سالم بماند و شاید بخاطر خودم . برای شهاب و رعنا و امید ممکن است باز هم قلب و کلیه و قرنیه پیدا بشود. اما من چی ؟ برای من دیگر همه چیز تمام میشود . چطور به خانه ی بدون تو برگردم ؟ من به حضور تو خو کرده ام . به صدای ویلچرت که اینطرف و آنطرف میرفتی . گاه می آمدی توی دست و پای من . بعد میگفتی : ببخشید این ماشین چهار دست و پا شعورش نمی رسه که نباید مزاحم شما بشه . من میخندیدم : حالا خوبه که یه آدم با شعور پشتش نشسته !به دکمه هایش ور میرفتی ، عقب جلویش می کردی و می گفتی : خوب اونم خسته میشه ، بعد این همه سال ....مثل من.....مثل تو....میگفتم : من خسته نمیشم . میگفتی : میشی ، به روی خودت نمیاری ! چه اصراری داشتی به اقرار من ؟ و من، به اثبات خودم ؟ولی این دیگر چه امتحانی بود؟؟ تو که میخواستی بروی، دیگر مرا چرا به شرط گذاشته بودی ؟-- حتما خودشونم با این روحیه ی ایثار و جانبازی به اهدا راضی هستن .این را پدر شهاب گفت . وقتی به زحمت توی حیاط بیمارستان به من رسیده بودند. چطور مرا پیدا کرده بودند ؟ شهاب نفس نفس میزد . رنگ از صورتش پریده بود . خس خس آزار دهنده ای از گلویش شنیده میشد و دانه های درشت عرق روی پیشانی اش نشسته بود . جواب احوالپرسی مرا بریده بریده داد : خو....خوبم ....خیلی ....مم.....نون ...گفتم : شاید ! بعد آمدم خانه . تمام کاغذهایت را زیر و رو کردم . همه ی اسناد و مدارک . وصیت نامه . و لابلای آن چلوار سفیدی که برای.......برای.....دلم نمیخواهد اسمش را بیاورم . چیزی پیدا نکردم . خوب اگر راضی بودی چرا قبلا خودت از آن فرم های مرسوم اهدا عضو پر نکرده ای ؟ نکند به من وا گذاشته ای ؟ چرا من ؟؟ چرا من باید برای تو تصمیم می گرفتم ؟ این را بلند توی گوش ات گفتم . نگاهم نکردی ، جوابم را ندادی . نفس کشیدی با آن لوله ها و شلنگ هایی که به دهان و بینی ات وصل بود . اگر می توانستی، شاید میگفتی : آخ قربون دستت، زحمت این آخری رو هم بکش !! من همون کبوتر مریض و زخمی ام که ......لابد حرفت را قطع می کردم و می گفتم : اما من که شکایتی نداشتم ؟ من که به همه چیز راضی بودم . تو باشی، هر طور که میخواهد باشد. اما از من نخواه که سینه ات رو بشکافم و قلبتو که هنوز می تپد، بیرون بیارم. از من که از این زندگی فقط تو رو برگزیدم . نه جوانی کردن ....نه زندگی آسوده .....نه مادر بودن. حالا به من حق بده که برای حفظ اون بجنگم . شمارو به خدا به منم حق بدید .بنظرم می خندیدی، به قهقهه و میگفتی : اوووه ، چه توپ پری داری؟ حالا کی به شما وعده ابدیت داده بود تو دنیا ؟دلخورم، لب ورچیده ام : ابدیت ؟ نه! فقط یک نفر وعده ی زندگی داده بود که به اون عمل نکرد. حتما دست هایم را می گرفتی توی آن دست های سرد و بی حرکتت. شاید اول کمی سکوت می کردی . بعد دلداری ام می دادی : نمی گذارم.... نمی گذارم، بیش از این رنج بکشی. نگران نباش خودم تصمیم می گیرم . اگه....اگه تا غروب چشم باز نکردم ، اونوفت ....لابد سرآسیمه از جا بلند میشدم : چی گفتی ؟؟؟ تا غروب که چیزی باقی نمونده ؟آرامم می کردی ، می گفتی : بنشین . بگذار از این لحظات باقی مونده خوب استفاده کنیم .بنظرم تسلیم می شدم . دست هایم را محکم تر می فشردی . می پرسیدی : میخوای شعر کودکی آتور و جما رو از کتاب خرمگس برات بخونم ؟ شاید سر تکان میدادم .تو می خواندی : پس من پشه ی خوشبختی هستم .....حتما اشک هایم می ریخت روی دست های سرد تو . صورتم را می فشردم روی بالشت که بوی بیمارستان را میداد و بوی تو را . هق هق کنان با تو تکرار می کردم : پس من پشه ی خوشبختی هستم چه زنده باشم و چه بمیرمبخش پایانی، داستان بلند " پس ما پشه خوشبختی هستیم" مهدیه حدادیان . 29 مرداد 87مهدیه حدادیانمهدیه حدادیانFri, 24 Dec 2021 20:31:55 +0330https://virgool.ir/@mhdyhhdadyan/پلی-محکم-تر-ux49jdp6ddbp نمی دانم چقدر طول کشید تا رسیدیم. به جز چراغ‌های کامیون که بخشی از خاکریز، پل و دیواره‌های رودخانه را روشن کرده‌بودند، هیچ نور دیگری نبود. قبل از آنکه کامیون دوری بزند وبا سروصدا از ما دور بشود از پشت آن پایین پریدیم. به هردونفر از ما، یک بیلچه و چراغ قوه دادند. تا به نوبت یکی سنگر بکند و دیگری چراغ قوه را نگه دارد. رضا بیلچه را داد دستم و نور را تاباند روی زمین: مشغول شو! میدانستم چرا نوبت اول را به من داده‌است، چون سطح خاک فشرده تر و سخت تر بود. بخصوص که ماشین‌های لودر هم حسابی آنرا کوبیده بودند. خیلی زود صدای برخورد بیلچه با خاک و سنگ به خروش رودخانه و غرش گاه و بیگاه خمپاره‌ها پیوست. ساعتی بعد سنگرها آماده بودند. گودال هایی به عمق یک و عرض نیم متر. در حالی که ما سنگرها را می‌کندیم گروهی نیز با سازماندهی رسول، معاون فرمانده درزیرو پایه‌های پل، مواد منفجره کار می‌گذاشتند. - خب خسته نباشید، حالا خیلی ساکت و آروم توی سنگرهاتون بمونید. تا صبح که ببینیم چی میشه؟ این را فرمانده با صدایی پست و خفه گفت و اینکه رفت و آمد بین سنگرها، رفتن لب رودخانه و هر کار دیگه‌ای که توجه دشمن را جلب کند، ممنوع است. بعد هم جیره روزانه که بسته هایی از نان و خرما و کنسرو لوبیا بود را تحویل ما دادند تا دیگر در روشنایی روز هیچ تحرک مشکوکی نداشته‌باشیم. قبل از آنکه وارد سنگرهایمان بشویم رضا رو کرد به اکبرتپل و گفت: اکبرجون! این جیره روزانه اس، یه وقت نصف شب همه شو نخوری؟ کسانی که نزدیک ما بودند، زدند زیر خنده و صدای فرمانده که: خنده و شوخی هم موقوف! چراغ قوه را کف سنگر تاباندم تا رضا قلوه سنگ‌ها را برداردو زیرمان را مرتب کند. بعد دستهایم را لب گودال گذاشتم و میان آن سریدم و در کنار رضا که حالا ساکت و آرام، دست به سینه نشسته‌بودو به آسمان پرستاره نگاه می‌کرد، قرار گرفتم. دقایقی بود که سکوت حاکم شده‌بودو به جز آواز جیرجیرک‌ها و خروش رودخانه و انفجارهایی در دور و نزدیک، صدای دیگری نبود. پرسیدم: چیه رضا ساکتی؟ خیلی جدی جواب داد: مگه ندیدی فرمانده چی گفت؟! - آخ که چقد تو هم حرف گوش کنی. . . . . راستشو بگو چی تو کله ته؟! به طرف من برگشت، چشمهایش برق می‌زد: میگم، با یه آب تنی جانانه تو رودخونه چطوری؟ - رضا؟ هوا گرم بود. پشه‌ها بیداد می‌کردند. حسابی کثیف و خاک آلود بودیم. لباس‌های مان به تنمان چسبیده‌بود. بوی نم و صدای رودخانه ما را به خود می خواند. اما هیچکدام دلیل نمی‌شد که سفارش‌های فرمانده را ندیده بگیریم و جان بچه‌ها را به خطر بیندازیم. رضا متوجه نگرانی‌های من شد. پاسخ داد: خاطرت جمع، طوری می ریم که بچه‌های خودمون هم با خبر نشن! قرار بر نیمه‌های شب شد. تا آن موقع به حالت نشسته سر بر دیوار سنگر گذاشتم و با چشمان نیمه باز به هلال ماه که آرام آرام ابرها را پس می‌زد خیره شدم، و امیدوار بودم که رضا خوابش ببرد وبی‌خیال آب تنی بشود. اما نیمه‌های شب با تکان‌های رضا و صدایی که در گوشم زمزمه می‌کرد: "حبیب. . . . حبیب. . . پاشو دیگه. نصفه شبه! " بیدار شدم. لحظاتی بعد کنار رودخانه بودیم. اول بی سروصدا لباس هایمان را شستیم و روی درختچه‌ها پهن کردیم و تا خشک بشود، بعدتنی به آب زدیم. خنکای دلپذیر آب، خستگی و گرمای روز را از تن مان به در کرد. شاید نیم ساعتی آرام وبی‌حرکت در آب باقی ماندیم. بعد از آن بیرون آمدیم و لباس هایمان را که تقریبا خشک شده‌بودند، پوشیدیم. فاصله رودخانه تا سنگر را آرام وبی‌صدا با سری خمیده طی کردیم. اما قبل از آنکه وارد سنگر بشویم، دستی محکم پشت سرمان خورد: آب تنی چطور بود؟ خوش گذشت؟! هردو وحشت زده به عقب برگشتیم. با دیدن فرمانده چنان جا خوردیم که نزدیک بود به میان سنگر پرت شویم. - همین جا بمانید. فرمانده‌این را گفت و با سرعت به سراغ بقیه رفت. بچه‌ها حیرت زده از گودال هایشان بیرون می‌آمدند و به سفارش فرمانده روی زمین می‌نشستند. پچ پچ، "چی شده؟ چه خبره؟" از هر طرف به گوش می‌رسید. فرمانده مقابل آن‌ها قرار گرفت. دست هایش را به علامت سکوت بالا برد. تاریکی خشم را از چهره اش پنهان کرده‌بود، اما صدایش برآشفته و غضبناک بود. - بعضی هنوز باور نکردن که اینجا جنگه، جبهه اس. خیال می‌کنن اومدن پیک نیک!. میرن شنا. . . . رخت و لباسشونو می‌شورن. . . . آبی به سروتنشون می‌زنن. . . . عشق و حاله دیگه؟ حیف که الان موقعیت تنبیه انضباطی نیس وگرنه حالیتون می‌کردم. علی الحساب همگی جیره هاتون رو تحویل بدین تا بعد. . . . همهمه خفیفی بین بچه‌ها در گرفت. از آن میان اکبر تپل زبان به اعتراض گشود.: خب حاج موسی، اونا تخلف کردن؛ چرا همه باید تنبیه بشیم؟! حاج موسی کمی جلو آمد. سرش را به حالت تاسف تکان داد و گفت: برا اینکه اگه به جای اونا، دشمن جلو اومده بود. الان نمی تونستین اینجا بایستین و با من چک و چونه بزنین. راست می‌گفت. ما این را صبح فهمیدیم. وقتی با احتیاط سر از سنگرها بیرون آورده‌بودیم و به دور و اطراف نگاه می‌کردیم آن دورها - انتهای جاده - پشت غبار و گردوخاک، تحرکات دشمن دیده می‌شد. نیروها و نفربرها، کامیون‌های حامل سلاح‌های سبک و سنگین. صدای حاج موسی از سنگر مقابل به گوش می‌رسید: از موسی به سلیم. سلیم. . . سلیم. . . سلیم. کفتارها آماده حرکت هستند. . . . به گوشم سلیم. . . تمام. خش خش بی‌سیم که خاموش شد. حاج موسی سر از سنگر بیرون آورد و آهسته گفت: همون‌طور که گفتم، دشمن داره به سرعت آماده می شه. دستور اینه که حتی الامکان پل رو حفظ کنیم. و این به عهده شماست که با زیر آتیش گرفتن دشمن، مانع از نزدیک شدن اونا به پل بشید. اما اگه خواستین از پل عبور کنن اونوقت نوبت رسول و بروبچه هاشه که پل رو منفجر کنن. بعد رو کرد به رسول و ادامه داد: همون‌طوری که گفتم بهشون مهمات اضافی بده. رسول کمی از ما بزرگتر و دوره دیده تر بود. می‌گفتند دانشجوی سال آخر برق و الکترونیک است. اما چند سالی بود که به قول خودش توی جبهه‌ها تز می‌گذارند! این بار آخری که برای مرخصی رفته‌بود،انگار به اصرار مادرش دختر همسایه شان را هم نامزد کرده و قرارشان مانده‌بود برای بعد از محرم و صفر. با مهماتی که به ما دادند، بسته‌های جیره روزانه هم بود. با سری افکنده و لبخندی از سر شرم بسته‌ها را تحویل گرفتیم. هر کسی نمیدانست، رسول که خوب میدانست چه کسانی نیمه شب هوس آب تنی کرده‌اند. اواسط روز بود وخورشید کاملا بالای سرمان قرار گرفته‌بود. گرمایش پشت گردن و سرو صورت مان را می‌سوزاند. چفیه‌ها را کمی نمناک کردیم و روی سرمان انداختیم. و زیر سایه روشنی که دیواره سنگر را شطرنجی کرده‌بود، همچنان گوش به زنگ فرمان حمله منتطر ماندیم. تشنه بودیم، کاش می‌شد یک شکم سیر آب یخ خورد. اما از ترس تمام شدن جیره آب، همان آب نیمه گرم قمقمه‌ها را هم قطره قطره می‌خوردیم. هیچ معلوم نبود که چه مدت باید اینجا می‌ماندیم. حاج موسی می‌گفت آب رودخانه آلوده و غیر قابل مصرف است. شده‌بودیم مثل کاروان امام حسین، ما تشنه لب و شط فرات در کنارمان. به رضا نگاه کردم. سروصورتش خیس عرق بود. رضا بچه محل ما بود. هم بازی کودکی‌ها و نو جوانی هایم در کوچه پس کوچه‌های دزفول. که حالا بیش از گرما، آرام وبی‌حرکت ماندن آزارش می‌داد. بخصوص که با آن قدبلندش مجبور بود، پاها را توی شکم جمع کندو سرش را بدزدد. نالید: آخ! چقدر پاهام درد گرفته، نمی‌شد کف سنگر را یه کم بزرگتر می‌کندیم؟ چرا می‌شد...گلوله توپی که در آن نزدیکی منفجر شد؛ نگذاشت جوابش را بدهم. سرک کشیدیم. یک جایی آن طرف رودخانه دود و غبار به هوا رفته‌بود. دومی و سومی را نزدیک تر زدند. صدای فرمانده از سنگرش به گوش رسید: فعلا هیچ حرکتی نکنین. . . . بگذارید بیان تو تیررس شما. خودم به موقعش بهتون میگم. هوا حسابی گرم شده‌بود. یکبار دیگر گوشه چفیه را نمناک کردم و روی لب هایم گذاشتم. حرارت لب هایم - مثل آدم‌های تب دار- خیلی زود چفیه را خشک کرد. خورشید با تمام توان در آسمان می‌درخشید. دیگر به جز مگس‌های سمج و مزاحم از جانورانی که صبح از سوراخ هایشان بیرون آمده‌بودند، خبری نبود. مورچه ها، عقرب ها، زنبورها، رتیل‌های زردو سیاه، حتی آن پرنده‌ای که از صبح زود روی درخت " کنار " لب رودخانه آواز می خواند. آتش دشمن هم مدتی بود که خاموش شده‌بود. دیگر هیچ صدایی نبود جز همان خروش رودخانه، اما نه یک صدای دیگر هم بود، نفس نفس زدن‌های رضا. صورتش را به دیواره سنگر چسبانده‌بود و با دهان باز نفس نفس می‌زد. خواستم جو را عوض کنم. پرسیدم: با یه آب تنی جانانه چطوری؟ لبخند زد. بعد تکانی خورد. انگار چیزی یادش آمده‌باشد. کف دست هایش را روی خاک گذاشت و به پیشانی کشید. دوباره دست هایش را به خاک مالید و این بار پشت دست‌ها را لمس کرد، آرام و دقیق. بعد سر بلند کرد و از پشت چفیه به خورشید نگاه کرد. و آنگاه همانطور که روی زانوانش نشسته‌بود رو به قبله‌ای که حدس می‌زد، نماز خواند، مثل دیشب، مثل صبح. . . . با فرو رفتن خورشید و تاریکی هوا، همه جان گرفتند، آتشخانه دشمن هم. گرچه مرتب اطراف را می کوبیدند اما هیچ چیز جلودارمان نبودکه از سنگرهای تنگ و کوچک مان بیرون نیاییم و پاهای خشک و خسته مان را دراز نکنیم. خیلی زود به گودال‌های مان بازگشتیم. قبل از هرچیز رضا سرنیزه‌ای برداشت و شروع به تراشیدن پایین دیواره سنگر کرد. کمکش کردم تا عرض گودالمان سی چهل سانتی بیشتر شود. صدای خش خش بی‌سیم و " سلیم. . . . سلیم " فرمانده از سنگر جلویی بگوش می‌رسیدو رفت و آمد بچه‌ها میان سنگرها. هوا ابر بود، دوردست‌ها در تاریکی قیر اندودی فرو رفته‌بود. جز سایه هایی وهم آلود از درخت ها، تپه‌ها و پل، چیز دیگری دیده نمی‌شد. اما یکباره زمین و آسمان از صدها منوری که با چترهایشان آرام آرام فرود می‌آمدند، روشن شد. نمی دانم چه چیز توجه دشمن را جلب کرده‌بود که پس از آن شروع به کوبیدن مواضع ما کرد. نمی‌توانستیم سر از سنگرها بیرون بیاوریم، گوشه‌ای نشسته‌بودیم و به عبور سوت کشان گلوله‌ها و ترکش‌ها از بالای سرمان نگاه می‌کردیم. و اینکه کدامیک ممکن است پایین بیفتد. صدای امداد. . . . امداد رسول بگوش می‌رسید، معلوم نبود چقدر تلفات داده‌ایم. سوت کر کننده گلوله‌های خمپاره گوشم را آزار می‌داد. - فکر کنم پرده گوشم آسیب دیده باشه. این را خطاب به رضا گفتم، اما نمی دانم شنید یا نه. دست بردم طرف گوشم که مایعی لزج و خون آلود از آن جاری بود. نمیدانم آتش دشمن قطع شده‌بود، یا گوش هایم دیگر نمی‌شنیدند. رو به رضا پرسیدم: چی شد؟ تموم شد؟ - آره پس هنوز می‌شنیدم. صدای فرمانده را هم می‌شنیدم: آماده باش. . . . اما گوش به فرمان من. نمی خوام متوجه جای دقیق ما بشن. حاج موسی با دوربین دید در شب به دقت مواضع آن‌ها را زیر نظر داشت. و ما کاملا آماده و گوش به فرمان، منتظر علامت او بودیم. اما اوعلامت نداد و ما تا صبح به همان حال باقی ماندیم. با روشن شدن هوا، فرمانده پیش دستی کردو قبل از دشمن فرمان آتش داد. به سرعت از سنگرهایمان بیرون آمدیم. رضا خمپاره ۶۰ را گلوله گذاری و شلیک کرد و من پشت دوشکا قرار گرفتم. گلوله‌های دوشکا خاک آنطرف رودخانه را شیار می‌زدند. سراسیمگی دشمن در دوردست مشاهده می‌شد. و اینکه به سرعت نفربرها و زره پوش‌ها را راه می انداختند تا هرچه زودتر از پل عبور کنند. حالا دیگر جای ما را هم پیدا کرده‌بودند وبا گرای دقیق تری سنگرهایمان را می کوبیدند. گلوله‌ها که اطرافمان منفجر می‌شدند بارانی از سنگ و خاک و ترکش بر سرمان می‌بارید. اکبر لوله آرپی جی را روی شانه اش محکم کردو از دامنه خاکریز بالا رفت و شلیک کرد. یکی از نفربر هایشان را هدف قرار داده‌بود. قبل از آنکه از خاکریز پایین بیاید، صدای حمید بلند شد: بخوابین زمی.......ین. گلوله خمپاره‌ای سوت کشان به طرفمان آمد. به سرعت روی زمین خوابیدیم و دستهایمان را سپر سرهایمان کردیم. گلوله پشت سنگرهایمان منفجر شد. احساس کردم موج آن خاک زیر پاهایم را جا به جا کرده‌است. دقایقی به همان حال باقی ماندیم. اما وقتی بلند شدیم. اکبر و منصور و رحمت با ما بلند نشدند. دست‌های رضا هم. هردو دستش از بازو قطع شده‌بود. وحشت زده به او نگاه کردم. خودش هنوز متوجه نشده‌بود. چند قدمی عقب عقب رفت، بعد به جای خالی دست هایش نگاه کرد و خونی که از رگ‌های بریده بیرون می جهید. به طرف من برگشت، صورتش مثل گچ سفید شده‌بود. لب‌های بی‌خونش جنبید، می‌خواست چیزی بگوید. اما چشم هایش سیاهی رفت و تلوتلو خوران به چپ و راست متمایل شد. به طرفش دویدم و پیش از انکه به زمین بیفتد در آغوشش گرفتم، او را و دست‌های خون چکانش را. صدای هلی کوپترها مرا به خود آورد. او را کشان کشان تا لب سنگر آوردم. و به سختی با خود به درون کشیدم. هلی کوپترها حالا دیگر بالای سرمان رسیده‌بودند و با مسلسل و تیربار ما را زیر آتش گرفته‌بودند. چشم هایم را بستم و سرم را به دیواره خاکی سنگر فشردم. بدن نیمه جان رضا روی سینه ام سنگینی می‌کرد. خونی که از زخمهایش می‌رفت لباس هایم را خیس کرده‌بود. می‌ترسیدم تمام خون بدنش را از دست بدهد. تنها بالا و پایین رفتن سینه اش خیالم را راحت می‌کرد. نفس نفس می‌زد، مثل دیروز وقتی تشنه بودو از گرمابی‌حال شده‌بود. وقتی تیمم می‌کرد و وقتی دو زانو رو به قبله‌ای احتمالی نماز می خواند. صدای هلی کوپترها دیگر نمی‌آمد. نمی‌توانستم به گوش هایم اعتماد کنم. با احتیاط سرک کشیدم، هلیکوپترها از ما دور می‌شدند. رضا را از روی سینه ام کنار زدم و کف سنگر خواباندم. دیگر جایی برای من نبود. پاهایم را دو طرفش گذاشتم و محل زخم هایش را محکم با بند پوتین بستم. از سنگر بیرون آمدم. حاج موسی با صورت روی خاکریز افتاده‌بودوبی‌سیم کنارش خش خش می‌کرد. بطرفش دویدم و رویش را برگرداندم، زیر گلویش با ترکش تیزی بریده شده‌بود.بی‌سیم چی با شکم روی بی‌سیم -که معلوم نبود چرا از خود جدا کرده - افتاده‌بود. سعی کردم او را از روی دستگاه بلند کنم، اما نتوانستم. انگار تکه‌های بی‌سیم با بدن او یکی شده‌بود. او فقط پانزده سال داشت. کمی آنطرفتر امیر را دیدم، درازکش لب سنگر، پشتش با مسلسل شیار خورده‌بود. ناله زخمی‌ها از گوشه وکنار بگوش می‌رسید. از دست امدادگران هم کار چندانی ساخته نبود. صدای زره پوش‌ها و نفربرها که به پل نزدیک می‌شدند به یادم آورد که چرا اینجا هستم و چرا اینجا قتلگاه دوستانم شده‌است. به دوروبر نگاه کردم، این بار به دنبال زنده و سالم تر ها. حسین بود. . . . محمد و اصغر و مراد. پس رسول کجا بود؟ او باید پل را منفجر می‌کرد. پرسیدم: رسول کجاست؟ هیچکس خبر نداشت. باید پیدایش می‌کردیم، آخر دستگاه انفجار پل پیش او بود. به یک یک سنگرها سرزدیم. سنگر زخمی ها. . . دور و بر خاکریز. . . و رسول را نه اینطرف خاکریز که آنطرف کنار دستگاهی که کاملا از هم پاشیده‌بود، پیدا کردیم.بی‌جان، با صورتی که ترکش نیمی از آن را برده بود. حالا قرار عقدشان چه می‌شد، بعد از محرم و صفر؟ به بدن‌های پاره پاره، زیر آفتاب سوزان نگاه کردم و به زخمی‌ها که دیگر کسی فرصت بستن زخم‌های آنها را نداشت. پل سالم بود، به زودی دشمن از آن عبور می‌کرد، پس این‌ها برای چه کشته شده‌بودند. نگاهم با ناصر تلاقی کرد که از بچه‌های رسول بود. پرسیدم: یعنی هیچ کاری نمیشه کرد؟ لب‌های خشک و داغمه بسته اش را از هم باز کرد: فکر نکنم. . . . مگه اینکه؟. . . - مگه اینکه چی؟ این را همه با هم پرسیدیم. نگاهی به سوی پل و مواد منفجره‌ای که آن شب با رسول و بروبچه هایش زیر پایه‌های آن بسته‌بودند، کردو گفت: مگه اینکه، نزدیک پایه‌های پل چند پوند تی ان تی منفجر کنیم تا با موج انفجار اون بقیه هم منفجر بشن. . . که البته کار سخت و خطرناکیه! خطرناک؟. . . . اینجا خطر چه معنی می‌داد، وقتی رضا با دست‌های بریده میان سنگر افتاده‌بود و بدن حاج موسی با سری که تنها به پوست گردن وصل بود، زیر آفتاب سوزان تجزیه می‌شد؟ و وقتی هر لحظه بارانی از گلوله و ترکش بر سرمان می‌بارید. نباید فرصت را از دست می‌دادیم. اینکه هنوز تا حدودی سالم و سرپا بودیم، حتما دلیلی داشت. ناصر به سرعت بطرف سنگر مهمات دوید. وقتی برگشت چند بسته مواد منفجره با خود آورده‌بود.: حبیب و احمد، شما با من بیایین. بقیه هم با دوشکا و خمپاره ما رو حمایت کنین. ناصر مواد منفجره را بین ما تقسیم کرد. آنها را توی پیراهن هایمان گذاشتیم و به سرعت از خاکریز بالا آمدیم. حالا دیگر کاملا در تیررس دشمن بودیم. به اشاره ناصر، از بالای خاکریز غلت خوردیم به پایین. آسمان بودو خورشیدو زمین. . . . آسمان بود و خورشید و پل و زمین. . آسمان بودو پل و رودخانه و زمین. . . . آسمان بود. . . . . . با عجله از جا بلند شدیم و تا نزدیکی پایه‌های پل دویدیم. صدای نفربرهای دشمن را می‌شنیدیم. ناصر با آرامش بسته‌های تی ان تی را روی هم گذاشت و با چسب به پایه‌های پل محکم کرد. بعد انتهای فتیله را دست من داد و تاکید کرد تا نگفته‌است رهایش نکنم. پس از آن با بسم الله، شعله فندک را به فتیله نزدیک کرد. صدای تپش قلب هایمان را می‌شنیدیم و ذکر یا مهدی. . . یا مهدی ناصر را. فتیله آتش گرفت، با اشاره ناصر آن را آرام زمین گذاشتم. فتیله حدود یک متر بود وما فقط سی، چهل ثانیه فرصت داشتیم تا از آن دور شویم. - تا اونجا که می تونید بدوید، موج انفجارش زیاده. . . . این را ناصر گفت، قبل از اینکه به خاکریز برسیم. من و احمد بالای خاکریز رسیدیم. اما ناصر نبود. کجا مانده‌بود؟ فرصت نداشتیم به عقب نگاه کنیم. از هر طرف ما را می کوبیدند. گوش هایم کمی سنگین شده‌بود. دیگر صدای گلوله هایی را که سوت کشان به طرفمان می‌آمدند را نمی‌شنیدم. احمد پاهایم را بغل کرد و مرا روی زمین خواباند، ترکش بجای آنکه سرم را ببرد، پهلویم را شکافت. این را وقتی سوزش شدیدی وادارم کرد تا از درد روی زمین بغلتم و خواه ناخواه از آنطرف خاکریز سرازیر بشوم، فهمیدم. اول حسین ومراد و بعد احمد بالای سرم آمدند. مراد دستم را که به پهلویم می‌فشردم برداشت. - خداروشکر، شکاف زیاد بزرگی نیس. چفیه اش را روی زخم گذاشت و با چفیه دیگری که دور کمرم بست آن را محکم کرد. هردو چفیه خیلی زود خون آلود شدند. صدای انفجار مهیبی آن‌ها را مجبور کردکه خیز بروند. این باید همان موادی باشد که ناصر کار گذاشته‌بود. اما خودش کجا بود؟ با محاسبات ناصر از موج انفجار اول باید بقیه مواد هم یک یک منفجر شوند. پس در حالی که با صورت روی خاک دراز کشیده‌بودیم. منتظر انفجار‌های بعدی پل باقی ماندیم. درست بود. یکی یکی موادی که شب اول رسول وبچه هایش کار گذاشته‌بودند؛ منفجر شدند و پل قدیمی آهنی فرو ریخت. نتوانستم ببینم اما صدایش را با گوش‌های نیمه سنگینی که باز خونریزی کرده‌بودند، می‌شنیدم. توی گوش هایم انگار شیر آبی باز مانده‌بود. شر شری آزار دهنده و قطع نشدنی. خواستم بگویم، بروید دنبال ناصر، اما لب هایم از هم باز نشدند. چقدر تشنه بودم. آب. . . . آب... نمی دانم این را بلند گفتم یا تنها توی ذهنم تکرار کردم. کاش کسی به من کمی آب می‌داد. قمقمه ام کجاست؟ زیر شکمم از خون خیس بود. خواستم از جا بلند شوم، اما نتوانستم. این بچه‌ها کجا رفتند؟ احمد. . . . حسین. . . . . رضا. . . رضا؟ باید بروم پیش رضا. اوتنهاست. نمی دانم بر سرش آمده. رسول هم تنهاست، آنطرف خاکریز. اما نه ناصر پیش اوست. فکر می‌کنم چون با ما نیامد. چه آفتاب سوزانی. . . دارد مرا آتش می‌زند. تشنه ام. . . . آب. مادر افطار شده‌است؟ یک لیوان آب. . . . آب یخ. . . . یخ؟ چرا پهلویم می‌سوزد. . . . آخ مادر. . . . این بوی خاک چیست؟ این صدای شر شر آب. سید جلال قدح شربت به لیمو را هم می‌زند، تکه‌های بزرگ یخ میان شربت شناورند. لااقل به این بچه ششماهه رحم کنید. . . . کمی آبش دهید. این را حاج کاظم می‌گوید. تعزیه خوانی است. حاج کاظم بچه را بالا می‌گیرد، ششماهه دست و پا می‌زند، زن‌ها شیون می‌کنند. . . . یا حسین. . . . یا علی اصغر حسین. . زنجیر کتف راستم را می‌سوزاند، جرینگ. . . . جرینگ. امشب حرم آل علی آب ندارد. حالا کتف چپم را، جرینگ. . . جرینگ از سوز عطش طفل حسین خواب ندارد. صدای سنج و طبل دمام بلند می‌شود. به قدح شربت نذری سید جلال نزدیک می‌شویم، سید جلال؟ مگر زیر آوار موشک باران نمانده‌بود؟ کتف راستم جرینگ. . . . . کتف چپم جرینگ. . . . . سید جلال کاسه‌ها را از شربت پر می‌کند. اول رضا؛ او تشنه تر است. بعد ناصر که نمیدانم کجا مانده؟ حاج موسی، حاج موسی را مواظب باشید، سر از بدنش جدا نشود. جرینگ. . . . . جرینگ. . . . + از جیپ پیاده می‌شوم. هوا ابری است و باد می‌وزد. بوی نم می آید وصدای خروش رودخانه و شرشر آزاردهنده و قطع نشدنی گوش هایم. مهندسین جوان به دیدنم جلو می آیند. چهره هایشان مصمم است. -سلام دکتر. دست هایشان را می فشارم. - سلام، مهندس دزفولی نیومده؟ - چرا اومده! اونجاست. نشانم می‌دهند. کنار رودخانه ایستاده‌است. آستین‌های خالی پیراهنش، با وزش باد مثل پرچم سفیدی تکان می‌خورد. بطرف محل پل راه می‌افتیم. می‌پرسم: از خاک دیواره، نمونه برداری کردین؟ می‌گویند، بله. - از آب رودخانه چطور؟ ترکیباتش، مقدار اسید ایته و. . . . آن را هم آزمایش کرده‌اند. کاغذهایش را دستم می‌دهند. به پاسخ تست‌ها نگاهی می اندازم. - پایه‌های قبلی را بایدکاملا از خاک بیرون بیاریم. این را مهندس سخایی می‌گوید. جلو می‌روم و به پایه‌های پل عاشقانه دست می‌کشم. احتمالا از رفتارم تعجب کرده‌اند. اهمیتی نمی‌دهم. سر می‌گردانم، و به اطراف نگاه می کنم. اینجا باید خاکریز باشد، صافش کرده‌اند. رسول آنجا افتاده‌بود. گوشت صورتش لخم و قرمز، دل دل می‌زد. - دکتر شمس آبادی، یه سازه بتونی چطوره؟ پاسخش را نمی‌دهم. ناصر کجا مانده بود؟ دیروز رفته‌بودم آسایشگاه ملاقاتش. دیگر مرا شناخته‌است، به دیدنم لبخند می‌زند، بعد نمی‌تواند لب هایش را جمع وجور کند، آب دهانش سرازیر می‌شود. از بیست سالگی آنجاست. درازکش روی تخت. با بدنی لرزان و پر از ترکش.بی‌هیچ نشانی از هوشیاری ذهنی. - دکتر. . . . دکتر؟ بهتر نیست یک بند یا سد کوچکی بزنیم تا. . . . کاش برمی‌گشتم پیدایش می‌کردم و هر طور بود با خود می‌بردم. شاید برمی‌گشتم اگر آن ترکش پهلویم را نشکافته‌بود؟ چقدر در خواب دیده‌ام که برگشته‌ام و دست‌های ناصر را محکم گرفته‌ام و با خود تا بالای خاکریز کشانده ام. چقدر در خواب دیده‌ام که خود را روی رضا انداخته ام تا وقتی بلند می‌شود، بدون دست هایش نباشد. - دکتر شمس آبادی. . . . . سازه‌ای فلزی با آلیاژی مقاوم هم بد نیس. اثری از گودال‌ها و سنگرهای کوچک مان نیست. اما درخت "کنار " هنوز هست. از قسمت‌های سوخته اش، شاخه هایی تازه و جوان روئیده اند. -چیه حبیب؟ باز چی شده؟ به صدایی آشنا رو برمی‌گردانم. رضاست. جلو می‌روم و در آغوشش می‌گیرم. او را و جای خالی دست هایش را. توی گوشش زمزمه می‌کنم - با یه آب تنی جانانه چطوری؟ نگاهم می‌کند، بازهم چشمهایش برق می‌زند - بذار برای نیمه شب. . . وقتی همه خوابن! مهندس سخایی دوباره می‌پرسد -نگفتید دکتر. . . نظرتون به کدوم سازه است؟ - فرقی نمی‌کنه، فقط یه پل محکم. . . . چون ما که دیگه نمی خوایم خرابش کنیم! مات نگاهم می‌کنند. لبخند رضا را با چشمکی پاسخ می‌دهم. پایان مهدیه حدادیان - ۸ شهریور ۸۶مهدیه حدادیانمهدیه حدادیانSat, 27 Nov 2021 21:21:52 +0330https://virgool.ir/@mhdyhhdadyan/یادت-هست-ohsjngemyjp0یادت هست؟ بیست سال پیش بود. - شایدم بیشتر - تو آمدی توی چارچوب در اتاق ایستادی، من داشتم برنج پاک می‌کردم. آمدی جلوتر، جلوی جلو. مقابل سینی زانو زدی. من یک مشت برنج ریختم وسط سینی و پرسیدم: چیزی شده؟ تو هیچی نگفتی. برنجها را پس و پیش کردم و یکی دوتا چلتوک از میانشان برداشتم. باز پرسیدم: چیزی می خوای بگی؟ سرم را بالا آوردم. سرخ شده‌بودی. نگاهت را از من دزدیدی و دوختی به گل قالی. فکر کردم می‌خواهی برایت بروم خواستگاری. - خوب چیه؟ چی می خوای بگی؟ من و من کردی. چند تا جمله بی‌سرو ته. آخرش گفتی که نمی‌توانی بمانی. گفتی باید بروی. گفتی برگه اعزام گرفته‌ای. خواستم بگویم نه! خواستم جلویت را بگیرم. می‌توانستم ازت بخواهم نروی. اما نخواستم. گذاشتم وسایلت را جمع کنی توی یک ساک کوچک و روی شانه ات بیندازی و بروی. یادت هست؟ موقع خداحافظی صورتت را بوسیدم. صورتت سرد سرد بود. در را که بستی بغضم ترکید. پابرهنه تا پشت در دویدم. اگر در را باز می‌کردم، اگر صدایت می‌کردم؟ شاید برمی‌گشتی. شاید نمی‌رفتی. اما در را باز نکردم. گذاشتم بروی، صدای پاهایت دور شد. دور و دورتر. حتما از پیچ کوچه هم گذشته‌بودی، چون دیگر صدای پاهایت نمی‌آمد. دیگر هیچوقت صدای پاهایت نیامد....بیست سال پیش بود، شاید هم بیشتر. آن وقت‌ها پدرت زنده بود. ظهرها می‌آمد خانه. اول خوب سر حوض دست و صورت و پاهایش را می‌شست. می دانست من از بوی روغن موتور و بنزین دلم بهم می‌خورد. تا برسد توی اتاق، سفره را پهن کرده‌بودم. سبزی خوردن، دوغ، بشقاب، قاشق. . . . او جانمازش را همان جای همیشگی - کنار طاقچه - پهن می‌کرد و قامت می‌بست. با آستین‌های بالا زده و آب وضویی که کم کم داشت خشک می‌شد. رکعت آخر را که می خواند، غذا را می‌آوردم. شما‌ها یکی یکی از مدرسه می‌آمدید و سرسفره می‌نشستید. آنوقت دور سفره ما دیگر جا نبود. اما آن روز یک طرف سفره خالی بود، تو نبودی. بابات نشست سر سفره. اما دستش توی سفره نیامد. حتی خواب بعد از ظهرش را هم نکرد. زود لباس پوشید و رفت سر کار. و باز من تنها ماندم. یادت هست؟ یکی دوبار بقالی سیدکاظم زنگ زدی. یک نامه ام برای عید فرستادی که بعد از سیزده به دست ما رسید. نوشته‌بودی که بیست روز دیگر می آیی مرخصی. من برایت قورمه سبزی درست کردم، اما نیامدی. . . برایت باقالی تازه گرفتم و با پوست پختم، اما نیامدی. . . بیست روز. . . بیست ماه. . . بیست سااااال - شاید هم بیشتر - آنقدر نیامدی که دختر خاله ات هم شوهر کرد. من میدانستم که خاطرش را می‌خواهی، وقتی می‌دیدیش صورتت گل می انداخت، هول می‌شدی، دست و پایت را گم می‌کردی، اما از اتاق جم نمی‌خوردی. عاقبت مصطفی، پسر خاله اشرف، گرفتش. دختره خسته شد از بس به پایت نشست و تو نیامدیهنوز لحاف و تشکت توی رختخواب هاست. هرچند وقت یکبار رویه هایش را می‌شویم، تا وقتی آمدی رختخوابت تمیز باشد. حالا دیگر کسی ملحفه‌ها را لاجورد نمی‌زند اما یادت هست که چقدر دوست داشتی از میان ملحفه هایی که شسته‌بودم و روی بند آویزان بود، رد بشی؟! من دعوایت می‌کردم. می‌گفتم: خودتو نمال به ملافه‌های خیس! تو می‌گفتی بوی تمیزی و بوی لاجوردشان را دوست داری. یادت هست، بوی نفتالین را هم دوست داشتی! گاهی می‌رفتی سر صندوق چوبیه و لباس های زمستانی را بو می‌کردی. صندوق چوبیه که یادت هست؟ روکش مخمل قرمز داشت و گوشه زیر زمین کوچیکه بود. امسال قبل عید، وقتی داشتم خونه تکونی می‌کردم از توی صندوق کلی چیز پیداکردم. کفش و لباس عروسی ام، عکسهای قدیمی، قنداق و لباس‌های بچه گی هاتون و کت و شلوارت. یادت هست، همان سال واسه عید خریده‌بودی. چقدر بهت می‌آمد. وقتی آنرا می پوشیدی، می‌شدی مثل تازه دامادها. دادمش خشک شویی، بعد رویش کاور کشیدم و گذاشتم توی کمد که وقتی برگشتی یکدست لباس حسابی داشته‌باشی، بقیه لباس هایت را داده‌اند بیرون، چقدر بهشان گفتم که وقتی برگردی یک جفت جوراب هم نداری بپوشی.... از پنج سال پیش که پدرت مرده، بچه‌ها اصرار می‌کنند خانه را بفروشیم. اما من دلم راضی نیست. کجا بروم؟ تو خانه‌ی جدیدی که تو نیستی، پدرت نیست، حوض و باغچه و فواره نیست. تازه اگر برگردی، توی این کوچه، خیابان‌ها سرگردان می‌شوی. حتی از همسایه‌های قدیمی و قوم و خویش‌ها هم دیگر هیچکس نیست تا از آن‌ها پرس و جو کنی. بیشتر آن‌ها یا رفته‌اند. یا مرده‌اند. تو محل ما، همه خانه هایشان را کوبیده اند و چهار پنج طبقه ساخته اند. خانه قدیمی و کوچک ما شده‌است قلک. حیاط کور شده و عصرها خیلی زود تاریک و دلگیر می‌شود. نمی دانم اگر برگردی، اصلا خانه را پیدا می‌کنی یا نه؟ همه کوچه و خیابان‌ها عوض شده‌اند. بقالی سید کاظم و اتوشویی و کشک سابی و نجاری و بقیه دکان‌ها را کوبیده اند و کرده‌اند یک پاساژ بزرگ. از این سر می‌روی تو، از آن سر می آیی بیرون. کوچه خیابان‌های پشت خانه ما را هم انداخته اند تو اتوبان. شانس آوردم که کوچه ما را خراب نکردند. با این همه اگر بیایی؛ حتما گیج می‌شوی. اسم خیابان عوض شده، اما اسم کوچه برایت آشنا می آید. چون به نام سید محسن پسر طاهره خانوم هست. محسن را که یادت هست؟ دو سال از تو کوچکتر بود همکلاس برادرت. می‌گویند جنازه اش مثل جدش، سر در بدن نداشت. از وقتی پدرت مرده، دیگر هیچکس دنبال کارهای تو نمی‌رود. همه سرشان به زندگی خودشان گرم است. می‌گویند بیخود منتظرش هستی، او برنمی‌گردد. تمام این ملحفه شستن‌ها و در خانه ماندن‌ها و باقالی پختن‌هابی‌فایده است. آن‌ها که از دل من خبر ندارند. نمی دانند هر بار با دیدن جوانی به قد و هیکل تو، چطور دلم فرو ریخته و بارها برگشته‌ام و به او نگاه کرده‌ام که شاید تو باشی، که آمده ای و داری به دنبال خانه می‌گردی. اما نمی دانم بعد از بیست سال ببینمت؛ می‌شناسمت یا نه؟ وقتی رفتی هنوز درست ریش و سبیل در نیاورده بودی. اما حالا بعد از بیست سال حتما موهایت جوگندمی‌شده، شاید جلوی سرت هم ریخته باشد و گوشه چشم‌ها و پیشانی ات چروک خورده‌باشد. نمی دانم با این اوضاع، کسی هم زنت می‌شود یا نه؟ می‌گویند؛ این همه چشم انتظاری بیفایده است. ده پانزده سال است که جنگ تمام شده، همه اسرا هم برگشته‌اند. دیگر کسی عراق نمانده. گروه تفحص هم اگر کسی را پیدا کنند، خودشان می آیند خبرمان می‌کنند. همین پارسال، جنازه عباس، پسر شاطر عبدالله را آوردند. ممکنه برای بعضی ها، یک مشت استخوان باشد. اما لااقل حالا دیگر مادرش میداند وقتی برود بهشت زهرا، به کدام طرف باید برود و روی کدام قبر را باید بشوید. خیلی‌ها پیدا شدند. خیلی‌ها هم نه. صادق پسر آمیز ممد را سه سال پیش آوردند. اما چه فایده، نه آمیز ممد زنده بود. نه زنش کلثوم خانم. البته همه اهل محل رفتیم تشییع جنازه. نمی دانم وقتی تو بیایی. . . . . پریشب دوباره خوابت را دیدم. دنبال کفشهایت می‌گشتی. نمی دانم باز کجا می‌خواستی بروی؟ پشتت به من بود. دو زانو چمباتمه زده‌بودی و توی کمد دنبال کفشهایت می‌گشتی. صدای مرا که شنیدی، رویت را برگرداندی و سلام کردی. این بیست سال هیچ فرقی نکرده‌بودی. یادم افتاد خیلی سال است که تو را ندیده‌ام. پرسیدم این همه وقت کجا بودی؟ جواب ندادی، دنبال کفش هایت می‌گشتی. شروع کردم به گریه کردن. گفتم حالا که بعد از این همه سال برگشتی، کجا می خوای بری؟ حواب ندادی، دنبال کفشهایت می‌گشتی. به خودم گفتم که این باردیگر نمی‌گذارم برود. خواستم جلویت را بگیرم. اما تو کفش هایت را پیدا کرده‌بودی. یک جفت پوتین نو؛ آن را آوردی بالا و خندیدی. . . . همین. از خواب بیدار شدم. پایان مهدیه حدادیان ۸۵/۱/۹مهدیه حدادیانمهدیه حدادیانMon, 25 Oct 2021 21:53:59 +0330https://virgool.ir/@mhdyhhdadyan/دریای-واژگونه-آسمان-wu0cgsoiozucاین سوغات سفر آخری است. این را عزیز می‌گوید: آخرین بار که رفتی، پاهایت را جا گذاشتی و بجایش این سرفه‌ها را آوردی. به صدای بی‌جواب فاخته‌ای سربلند می‌کنم و به اطراف چشم می اندازم. آنجاست، کوچک و قهوه ای. کنار بوته‌های پیچک که با برگ‌های سبز تیره شان تمامی سطح زیر درختان بید و افرا را پوشانده‌اند. کمی جلوتر می آید. باد می اندازد زیر گلویش، طوق و خال‌های سیاه زیر گردنش به حرکت در می آیند و بار دیگرصدای کو کوی محزونش شنیده می‌شود. لحظاتی گوش می‌سپارد، بعد یکباره بال‌های کوچک و خاکی رنگش را باز می‌کند و از جا می‌پرد. گردنم خسته می‌شود. سرم را می اندازم پایین. بوی تند کود و چمن خیس ریه ام را آزار می‌دهد. به سرفه می‌افتم. تلاشم برای کنترل سرفه ام بی‌فایده است. دست هایم را اطراف گودال محکم می‌کنم، سرم را به دستم تکیه می‌دهم و به شدت سرفه می‌کنم. نگاهم به اسپری است که آن طرف گودال دور از دسترسم افتاده‌است. سینه ام که به خس خس می‌افتد، آرام می‌گیرم. با گوشه آستینم، اشک چشمم را پاک می‌کنم، و سرم را بالا نگه می‌دارم که بوی خاک و کود آزارم ندهد. نیم نگاهی به ساعتم می اندازم، حدود بیست دقیقه ایست که میان زمین و آسمان معلق هستم. بالای سرم دریای واژگونه آسمان است و خورشیدی که پشت گردنم را می‌سوزاند. و زیر پاهایم -که نه - زیر دست هایم؛ گودالی پر از انشعابات لوله و فلکه و کنتور آب است! دست راستم را روی خاک محکم می‌کنم و به اطراف سر می‌چرخانم. اگر کمی جلوتر واژگون شده‌بودم، به کمک تیر چراغ برق خودم را سرپا می‌کردم. اما اینجا درست بعد از پیچ؛ جز بوته‌های خاردار گل سرخ و شمشاد و پیچک چیز دیگری نیست. با این همه دست دراز می‌کنم و شاخه‌ای از یک بوته را محکم می‌گیرم تا شاید به کمک آن بتوانم از جا بلند شوم. شاخه کنده می‌شودو کف دستم را زخمی می‌کند. جوی باریکی از خون به سرعت میان شیارهای دستم می‌دود، اهمیتی نمی‌دهم. دستم را روی زمین می‌گذارم و به عقب نگاه می‌کنم. پشت سرم با فاصله یک پیاده راه و یک باغچه دریاچه‌ای کوچک است. از گوشه سمت راست نرده‌های آبی و کمی از سطح مواج آن را می‌توانم ببینم. نسیم با خود بوی آب و ماهی می‌آورد. دوباره به سرفه می‌افتم، خاروخاشاک زیر صورتم به هوا بلند می‌شود وبه سروچشمم فرو می‌رود. این سوغات سفر آخری است. این را عزیز می‌گوید: آخرین بار که رفتی، پاهایت را جا گذاشتی و بجایش این سرفه‌ها را آوردی. من می‌خندم: عوضش دیگه نرفتم. عزیز آه می‌کشد و حرف را عوض می‌کند حرف‌های خاله زنکی! من هم گوش می‌دهم، برای اینکه دلش نگیرد. . . . . و برای اینکه دلم باز بشود. - دخترای فامیل دارن یکی یکی شوهر می‌کنن. . . . . . باز شروع شد. - این پنجشنبه عروسی میترا نوه خاله جون طاهره اس. . . . . . میترارو که یادت میاد؟ اول دبیرستان که بود بهش ریاضی درس می‌دادی. منکه چیزی یادم نمیاد. اما سر تکان می‌دهم تا حرف بیشتر از این کش پیدا نکند. وگرنه روز و ساعتش را هم یادآوری خواهد کرد. - شاید اگه می‌رفتیم خواستگاری جواب رد بهمون نمی‌دادن. اما تو که زیر بار نمیری؟ می‌خندم: آخه عزیز جون، کی تا حالا دیده داماد با ویلچر بیاد تو مجلس عروسی؟ لب ور می‌چیند. روی برمی‌گرداند تا اشک هایش را نبینم. بنظرم آزارش داده‌ام، گاه خیلی بی‌رحم می‌شوم. شروع می‌کنم به پرحرفی تا از دلش در بیاورم - باشه عزیزجون زنم می‌گیرم. هرچی تو بگی با چند تا بچه قدو نیم قد خوبه؟ جوابم را نمی‌دهد، سرش را به برق انداختن آینه گرم کرده‌است. می‌گویم: داشتی می‌گفتی، عروسی میترا نوه عمه پری کی بود؟ سر برمی‌گرداند: نوه خاله طاهره. . . همین پنجشنبه. . . . خودم میدانستم؛ می‌خواستم به حرفش بیاورم. یک دسته گنجشک به صدای پاهایی که نزدیک می آیند؛ از جا بلند می‌شوند و بر سرشاخه‌های اطراف می‌نشینند. خوب گوش می‌دهم، چند دختر جوان خنده کنان از سمت چپ پیش می آیند، به تقلا می‌افتم. دست هایم را جابجا می‌کنم. نه خدایا، آن‌ها نه! ترحم زن‌ها را نمی‌توانم تحمل کنم. من که سال هاست به آن‌ها فکر هم نمی‌کنم. پس چرا حالا باید با این وضع مضحک با آن‌ها روبرو شوم! آن هم دخترکان مدرسه‌ای که با صدای نان خشکی و وانت سبزی، غش و ریسه می‌روند! کف دست هایم می‌سوزد، سنگینی ویلچر به ستون مهره هایم فشار می‌آورد. شانه و گردنم درد گرفته‌است. بوی کود و خاک ریه ام را آزار می‌دهد. آفتاب پشتم را می‌سوزاند، سر زانویم به لبه تیزی گیر کرده و زخمی‌شده‌است، با هر حرکت، ویلچر تکانی می‌خورد و مرا به طرف گودال سرازیر می‌کند، اما نمی‌خواهم کسی کمکم کند. حتی اگر روزها طول بکشد. گوش هایم را تیز می‌کنم، صدایشان دیگر نمی آید. حتما به فرعی سمت چپ پیچیده‌اند. نفس راحتی می‌کشم. خنده ام می‌گیرد از این همه خشم و هیاهو! نمی دانم چه ام می‌شود، اما گاهی - مثل حالا - هیچ حوصله نگاه‌های آمیخته به دلسوزی و تظاهر به بی‌تفاوتی مردم را بر پاچه‌های خالی شلوارم ندارم. بنظرم بیش از یک ساعت است که در این وضعیت خسته کننده ام. عرق از سر و رویم می‌چکد و خاک زیر دستم را گل می‌کند. خورشید دارد به وسط آسمان نزدیک می‌شود. گرمایش را پشت گردنم و پشت سرم - جایی که کم مو شده - احساس می‌کنم. آسمان مرداد بی‌هیچ لکه ابری، واژگونه بالای سرم است و درخت‌های چنار و افرا که سربرگ هایشان از گرمای تابستان سوخته‌است. این مرا یاد چیزی می اندازد، بنظرم آشناست. برگ‌های سوخته. . . . قبلا جایی آن‌ها را دیده‌بودم. سوخته. . . . نخل‌های سوخته. . . . یادم آمد.بی‌سیم کنارم خش خش می‌کرد. - حمید. . . . حمید. . . . حمید. جواب بده حمید؟ خواستم جواب بدهم، اما فقط ناله کردم. - حمید. . . . حمید. . . . حمید. شما در چه موقعیتی هستید؟ جواب بده حمید. . . موقعیت؟. . . . نمی دانم چه مدت از انفجار مین زیر پایم می‌گذرد. اما صدایش هنوز توی گوشم است. تازه به هوش آمده‌ام، و به زحمت چشم هایم را که خون روی آن‌ها دلمه بسته‌بود، باز کرده‌ام. سر و ته توی سنگری افتاده‌ام که از بالای آن - و نمی دانم از چه کسی - قطره قطره خون روی چشم‌ها و صورتم می ریزد. شاید از سید جواد یا علی رضا باشد. یا حتی از پاهای خودم که آن بالا جا گذاشته‌بودم. آتش دشمن یک لحظه هم قطع نمی‌شود. توپ و خمپاره است که دور و نزدیک منفجر می‌شود و خاک و ترکش به سر و رویم می‌بارد. نمی دانم از حمله شیمیایی چقدر می‌گذرد؟ هرچه هست، ماسک ضد شیمیاییم که فرصت بستنش را پیدا نکرده‌بودم، کمی آن طرف تر افتاده‌است - سیاه با بند‌های آویخته - دست دراز می‌کنم، دستم به آن نمی رسد. خبری از بچه‌های ما نیست، چه بلایی سرشان آمده؟ به خط زده‌اند یا گوشه‌ای افتاده‌اند؟ من چیزی نمی‌توانم ببینم جز نخل‌های سوخته و آبی آسمان در پرده‌ای از خون سرخ وبی‌سیمی که هنوز خش خش می‌کند: حمید. . . حمید. . . حمید. جواب بده حمید؟ دست راستم را بالا می‌آورم و عرق سر و رویم را با آستین لباسم می‌گیرم. پشتم می‌سوزد، فکر می‌کنم تاول بزند. شقیقه هایم داغ شده‌اند. شقیقه ها؟ امروز صبح دیدمشان توی آینه. پر از موی سفید، کوتاه و نقره ای. . . دلم گرفت، گفتم: پیر شدم عزیز! عزیز خندید: حالا کی جوون مونده!. راست می‌گفت، چروک گوشه لبش عمیق تر شده و چین‌های پیشانیش بیشتر. بعد یکنفر عطسه کرد. گمانم شوهر اقدس خانم، همسایه بغلی بود. عزیز گفت: حالا نرو صبر اومد! ویلچر را نگه داشتم. خواستم بگویم چه ربطی دارد؟ که آن یک نفر باز هم عطسه کرد. زدم زیر خنده: خوب خداروشکر، جختش هم اومد!. چیزی نگفت، تسلیم شد و با آن چشم‌های بی‌فروغ بدرقه ام کرد. راست می‌گفت، کسی جوان نمی‌ماند. خسته شده‌ام. تشنه ام، تمامی آب بدنم عرق شده‌است و از سرو رویم می‌چکد و خاک لب گودال را گل می‌کند. پاهایم از بالای ران دچار پرش عصبی شده‌اند. و به دنبال آن درد چنان در استخوان هایم می‌پیچد که امانم را بریده‌است. - در گودالی سیاه، پراز هیاهوی باد و امواجی تیره غوطه می‌خورم. این چندمین باری است که سرم گیج رفته‌است و جلوی چشمانم تیره و تار شده‌است. می‌ترسم. . . . می‌ترسم نکند یکی از آن تشنج‌ها به سراغم بیاید. اما حالا نه! حالا که با دست‌های لرزان از بالای گودالی پر از لوله و ریشه درختان سرازیر هستم. باز آن وزوز آزار دهنده را می‌شنوم. گوش هایم سنگین شده‌اند و پلک هایم بی‌اختیار روی هم می‌افتد. خدایا کمکم کن. حالا نه! باشد یک وقت دیگر، حاضرم بقیه تابستان را توی رختخواب یا حتی توی بیمارستان بگذرانم، اما حالا نه! عرق سردی روی پیشانی ام نشسته‌است. تمام حس و توانم را یکباره از دست داده‌ام. شاید از گرما و گرسنگی است، ممکن است اصلا حمله‌ای در کار نباشد. هر کس دیگری هم جای من بود، بعد از چند ساعت سرازیر ماندن، حتما سرش گیج می‌رفت. چشم هایم را به هم می‌زنم. گل و بوته‌ها اشباحی متحرک شده‌اند. هوهوی باد توی سرم می‌پیچد. قلبم دارد از سینه بیرون می‌زند. ممکن است از ترس تشنج باشد. سعی می‌کنم خودم را آرام کنم. - لا حول ولا قوه الا بالله. . . لا حول و لا. . . زبانم سنگین شده‌است. تحت اختیار من نیست. . . . . خدایا من بنده تو هستم. کمکم کن. مثل روز کنکور کارشناسی که یک حمله خفیف و زودگذر بود. گرچه آن روز قرص داشتم، حالا چه؟ از پشت سرم تا ران تیر می‌کشد. از درد بخود مچاله می‌شوم - ای برطرف کننده آلام و دردها. . . . دوباره میان امواج تیره و خروشان غوطه می‌خورم. کو کوی فاخته‌ها گوش هایم را پر می‌کند. عمه صغری می‌گفت؛ گوشتش برای رعشه و ضعف استخوان خوب است. بخصوص اگر در آبگوشت کله گنجشک بپزد. نکند عزیز گوشتش را بار گذاشته‌باشد. من که گفته‌بودم نمی‌خورم. آه عزیز چه کرده‌ای با این زبان بسته ها!. . . . . این‌ها که هنوز میان دیگ با بدن‌های بدون پر و چشم‌های نیمه باز" کو کو" می‌کنند. و چقدر کله گنجشک، جیک جیک شان سرم را برد. دلم آشوب است. می‌خواهم گریه کنم، برای این همه گنجشک و یاکریم که به خاطر من توی دیگ می‌جوشند. دلم زیرورو می‌شود. بویش حالم را بهم می‌زند. نمی‌توانم تحمل کنم. به شدت استفراغ می‌کنم، چند بار. . . بار آخر جز آبی زرد و تلخ چیز دیگری نیست. ضعف دارم. . . . کاش می‌توانستم کمی دراز بکشم. دست هایم شروع می‌کنند به لرزیدن. نمی‌توانم آن‌ها را نگه دارم. خدایا حالا نه؟! لرز تمام بدنم را می‌گیرد. خسته شده‌ام. می‌خواهم خودم را رها کنم. هرچه می‌خواهد بشود، دیگر تحملش را ندارم. چشم هایم سیاهی می‌رود. میان امواج تیره و خروشان غوطه می‌خورم. همه جا تاریک است. بوی ماهی می آید و خاک. . . . . . . بوی تربت. شاید عزیز است که دارد آب تربت به دهانم می ریزد. صورتش خیس اشک است. . . . . . . . . چشمانم را آهسته باز می‌کنم. نور از میان بوته‌های گل سرخ می تابد و کم کم پخش می‌شود کمی‌آرام گرفته‌ام، دیگر نمی‌لرزم. آن صداها و بوها را نمی‌شنوم. فکر می‌کنم حمله برطرف شده‌است. درد و پرش‌های عصبی پاهایم کمتر شده‌اند. اما هنوز ضعف دارم و تمام بدنم خیس از عرق سردی است. صورتم را روی برگ‌های پهن و سبز پیچک‌ها می‌گذارم، کمی خنک تر است. این بچه‌ها اینجا چه می‌خواهند؟ چه مدت است این جا هستند؟ صدای پایشان را نشنیدم. بنظرم دوقلو هستند. . . . سه یا چهار ساله. هم اندازه و شبیه به هم. با موهای خرمایی بافته و صورت هایی سفید و معصوم. از وحشت و تعجبشان خنده ام می‌گیرد. کاش می‌شد از آن‌ها کمک گرفت، اما می‌ترسم به خودشان آسیب برسانند. یکی از آن‌ها جرات می‌کند و جلوتر می آید و به دستها و صورتم خیره می‌شود. - چیه عمو جان! نترس! دارم ورزش می‌کنم. کسی صدایشان می‌کند. نگاهشان آنقدر شیرین بود که فراموش کرده‌بودم، حتما کسی همراهشان است. - سارا، سیما. . . . بچه‌ها کجایید؟ بیایید میخواییم بریم. صدایش مرا یاد عزیز می اندازد که از لذت مادربزرگ شدن هم محرومش کرده‌ام. بچه‌ها لحظاتی دیگر، نگاهم می‌کنند. و بعد به دو، دور می‌شوند. به چپ برمی‌گردم و دور شدنشان را دنبال می‌کنم. دست هایشان را که شادمانه در هوا تکان می‌دهند، بافته موهایشان که این طرف و آن طرف می‌رود و گل‌های ریز و سفید پیراهن هایشان که بالا و پایین می‌پرد. فکر نمی‌کنم، چیزی از امروز به خاطر بیاورند. کاملا آرام گرفته‌ام. دارم فکر می‌کنم. حتما راهی هست. راهی که خودم باید پیدایش کنم. اما باید مواظب بود، کوچک‌ترین اشتباه ممکن است وضع را از این بدتر کند. کم‌ترین آن، این است که توی گودال بیفتم و زیر ویلچر، محبوس این آهن پاره بشوم. دست راستم را بلند می‌کنم و تمام سنگینی ام را به سمت چپ می‌دهم تا بلکه بتوانم وضعیت را بررسی کنم چرخ‌های جلوی ویلچر به جدول کوتاه پارک گیر است. و چرخ‌های عقب معلق در هواست. و من از زانو به جایی که دارد پوستش را می‌خراشد، گیر کرده‌ام. اطرافم شاخه‌های ششمشاد است و بوته‌های گل سرخ و ویلچر سنگین تر از آنست که با گرفتن این شاخه‌های نازک و کم جان بتوانم خودم را سرپا کنم. انگار دیگر کسی در پارک نیست و جز توپی که گهگاه به زمین می‌خورد، صدای دیگری شنیده نمی‌شود. باید توپ والیبال باشد. در ذهن چند آبشار و اسپک را مرور می‌کنم. و آن حرکت چرخشی که خودم ابداع کرده‌ام، یک دست روی زمین و با یک حرکت مثل چرخش روی خرک ژیمناستیک، روی هوا بلند شدن و سریع تا آن سوی زمین رفتن. مربی می‌گفت، حرکت خوبی است به سرعت تیم اضافه می‌کند. خنده ام می‌گیرد. چه وقت فکر کردن به والیبال و آن حرکت ابداعی است؟ اما صبر کن. . . . بنظر بد فکری نیست. باید دست به کار شوم. دست چپم را روی خاک محکم می‌کنم و با احتیاط و حساب شده زانو هایم را از روی ویلچر بلند می‌کنم: یااااااا فتااااااح با یک چرخش گودال را دور می‌زنم و خود را روی شمشادها و پیچک‌ها رها می‌کنم: یاااا نعم النصیر شاخه‌ها و بوته‌ها زیر تنه ام می‌شکنند. حالا دیگر کاملا روی زمین هستم، پیروز و شادمان. عضلات خسته دست هایم را مالش می‌دهم. دلم می‌خواهد کمی همانجا دراز بکشم، زیر آسمان آبی. و به صدای فاخته هایی که یکدیگر را پیدا کرده‌اند، گوش بدهم. اما حتما عزیز تا حالا نگران شده‌است، و به همه رفیق هایم زنگ زده‌است. سرجایم می‌نشینم، دست دراز می‌کنم. اسپری را که این همه مدت سرفه هایم را تحمل کرده‌بود، از زیر بوته‌های گل سرخ برمی‌دارم. در آن را باز می‌کنم و توی دهانم اسپری می‌کنم. خنک است و لذت بخش! ریه ام آرام می‌گیرد. جلوتر می آیم و با فشار دست ویلچر را به عقب می رانم. ویلچر تکانی می‌خورد و چرخ‌های عقبش روی زمین قرار می‌گیرد. از باغچه بیرون می آیم و خاک وخاشاک سرو لباسم را می تکانم. دسته ویلچر را می‌گیرم با یک حرکت خود را روی آن مستقر می‌کنم. نفس راحتی می‌کشم، دیگر تمام شد. آن ساعات سخت و طاقت فرسا. کف دست هایم را روی چرخ هایی که زیر تابش مستقیم خورشید داغ شده‌اند می‌گذارم. دست هایم می‌سوزند، اهمیتی نمی‌دهم. باید عجله کنم، عزیز منتظر است. پایان #مهدیه حدادیان تهران 85/4/25مهدیه حدادیانمهدیه حدادیانThu, 23 Sep 2021 22:18:56 +0330https://virgool.ir/@mhdyhhdadyan/وقتی-باران-می-بارد-t3a12vhuw5mcباران به شیشه پنجره اتاقم انگشت می کو بد، و من نگران آرتینم ☘برگرفته از یک سرگذشت واقعی ...دارد باران می آید. صدایش را می‌شنوم که به پنجره اتاق انگشت می کوبد. پائیز که می شود،‌ باران که می‌بارد. دلم شور می‌افتد. گوش تیز می‌کنم. نکند یکباره دیوار خانه خراب بشود؟ باید عجله کنم. باید آرتین را بغل کنم، محکم. باید تمام پله‌ها را بدوم پایین. اینبار قبل از آوار از خانه بیرون می‌روم. پس چرا پله‌ها تمام نمی‌شوند؟ چرا هرچه می‌روم، هنوز سر جای اولم هستم. آرتین کجاست؟ صدایش می‌کنم، آرتین. . . . آرتین. نیست؟ هیچ کجا نیست. او که همین جا بود، توی بغلم؟ پس حالا کجاست؟ جلو می‌روم و از بالای دیوارهایی که ریزش کرده‌اند، نگاه می‌کنم. آرتین ان پایین است. میان گل و لای. . . جیغ می‌کشم: آرتین. . . مامان می‌دود توی اتاق. چراغ‌ها را روشن می‌کند. می‌گوید: چیزی نیس سپیده جان خواب دیدی. . . دارم می‌لرزم. بغلم می‌کند، توی بغلش بغضم می‌ترکد. . . . گریه می‌کنم. می‌گوید: چیزی نیس مامان جان. داره بارون میاد. می‌گویم: اون روزم بارون میومد. . . می‌گوید: دیگه چیزی نیس ازش بترسی. . . . تموم شد. راست می‌گوید، تمام شده‌است. آرتین که رفته‌است، علی هم که رفت. دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم.فقط نمی دانم چرا دارم هق هق می‌کنم. ...کف دستمو نگاه کردو گفت : من بچه ای نمی بینم برات ... بچه توی شکمم تکان خورد ....ساختمان لرزید...دیوارها فرو ریخت...من جیغ کشیدم : آرتییییین ... زن فالگیر دستم را بست . ...دارد باران می آید. از پنجره به بیرون نگاه می‌کنم. دانه‌های درشتش را می‌بینم که کف تراس می‌ترکد رعد و برق شیشه‌های پنجره را می‌لرزاند. کمی فاصله می‌گیرم ولی چشم بر نمی‌دارم. هر بار که باران تندی می‌بارد، باید بیایم پشت پنجره و بیرون را نگاه کنم. اینطور بهتر است، حواسم به همه چی هست. اگرساختمان بخواهد بریزد. . . . اگر دیوار بخواهد آوار بشود. . . حواسم هست. کسی زنگ می‌زند، مامان در را باز می‌کند. . . . صدای احوالپرسی گرم خاله مهین سکوت نیم روز سرد و تاریک پاییزی را می‌شکند. مامان صدایم می‌کند: سپیده جان، بیا بیرون خاله مهین اومده. . . نمی‌توانم چشم از پنجره بگیرم، می‌گویم: صب کنید الان میام.با واکر تا جلوی آینه می‌روم. موهایم را شانه می‌زنم. اما حواسم به باران است. و گوشم به صدایش که محکم به کف تراس می‌خورد. دوباره می‌روم جلوی پنجره، قلبم تند می‌زند، دلشوره دارم. نمی‌توانم از پنجره چشم بردارم. خاله در اتاق را باز می‌کند. می‌گویم: سلام خاله جان! - سلام عزیز دلم، وای سپیده جان چقد خوشگل شدی. کی موهاتو کوتاه کردی؟ وای چه رنگ قشنگی. . . . می آید جلو و بغلم می‌کند. مراقب است که تعادلم بهم نخورد. ویلچر را می‌آورد جلو و کمک می‌کند تا بنشینم. می‌پرسد: خودت میایی یا کمکت کنم؟ سر تکان می‌دهم. خودش جلو جلو می‌رود تا هال. می نشید روی مبل و مامان را صدا می‌زند: زهره. . . زهره جان، یه مشت اسفند واسه سپیده دود کن، شده عین یه تیکه ماه! انقدر قربان صدقه ام می‌رود که باران را فراموش می کنم. - الهی فدات شم، خیلی خوب کردی موهاتو کوتاه کردی. ماه شدی! دوباره صورتم را می بوسد: چه رنگی زدی؟. . . . چقد بهت میاد، قربونت برم. . . . خاله مهین معمولا منتظر نمی‌ماند تا جوابش را بدهیم. قربان صدقه اش را می‌رود و سوال بعدیش را می‌پرسد. دستم را می‌گیرد توی دست هایش و انگشت‌های ناتوانم را کف دست هایش باز می‌کند. - صب کن الان برات فال می‌گیرم! خنده ام می‌گیرد، چه فالی می‌تواند برای کسی که دو سال است توی ویلچر می‌نشیند، پسرش را از دست داده و شوهرش ترکش کرده است، بگیرد؟اما او کارش را بلد است. دست می‌کشد کف دستم: ببین. . . . ببین. این خط بخت. مکث می‌کند. . . . . درسته که یه جایی قطع شده، اما. . . . اما. . . . تردید دارد. . . . اما از یه جای دیگه وصل میشه، یه خط از پشت اومده، ببین؟ نگاه می‌کنم. می‌بینی. . . . ؟ چیزی نمی‌بینم. دارد خودش را اذیت می‌کند، می‌گوید: نیگا کن، از پشت خط اصلی اومده. ببین؟می‌خواهم راحتش کن، سر تکان می‌دهم. - دیدی؟ بخدا دلم روشنه. . . تو خوشبخت می شی. یه بخت و بالین خوب. . .مامان سینی چای بدست از آشپزخانه می آید: مهین جون، از کی تا حالا تو فالگیر بودی و ما نمی‌دونستیم؟ خاله مهین غش غش می‌خندد: اول عروسیمون، یه خونه تو شوش اجاره کرده‌بودیم. . . . همسایه مون یه زن فالگیر بود. می‌رفت سر چهارراه ها اسفند دود می‌کردو فال می‌گرفت. . . . از اون یاد گرفتم. خاله مهین دستم را می‌بندد. مثل آن شب. از دکتر برمی‌گشتیم. سرد بود، داشت برف می‌آمد. علی گفت ماشین را چند کوچه بالاتر پارک کرده‌است. نخواستم منتظر بمانم. شال گردنش را باز کرد و پیچید دور صورتم. دست هایمان را کردیم توی جیب پالتو هایمان و دویدیم توی پیاده روی مقابل. . . یکنفر پایین پالتویم را کشید: خانوم. . . خانوم. . . دستتو بده فالتو بگیرم. تو این سرما؟ ایستادم، علی چند قدم جلوتر از من بود، اشاره کرد که بیایم. اما من نشستم و دستم را برایش باز کردم. صورتش را پوشانده‌بود و فقط چشم هایش پیدا بود. کف دستم را نگاه کرد. سرش را بالا آورد. زیر نور چراغ‌های اتومبیلی که رد می شدند توانستم چشم‌های آبی اش را ببینم. علی صدایم کرد. نگرانم بود. زن دستم را بست. گفتم چی شد؟ گفت برو شوهرت ناراحته. . . . گفتم شما فالمو بگیر. . . خودم پولشو می‌دم! دستم را باز کردم، دوباره نگاه کرد. پرسیدم: میخوام ببینم بچه ام پسره یا دختر؟ به من نگاه نکرد، گفت: ولی من فعلا بچه‌ای برات نمی‌بینم . ..بچه توی شکمم تکان خورد. خندیدم: من دارم از دکتر میام. . . . همین الان صدای قلبشو شنیدیم. به علی نگاه کرد که داشت این پا و اون پا می‌کرد. دوباره دستم را بست: پا شو برو. . . بلند شدم. رفتم طرف علی، دست‌های سرد و بسته‌ام را توی دست‌های گرم علی باز کردم. پرسید: چی می‌گفت؟ گفتم: هیچی. انگار دیوونه بود. خندید: ولش کن بیا بریم. . . خاله مهین اما دیوانه نیست، عاشق است.. . . . دارد باران می آید، اما آنقدر ریز و آرام است که نمی‌تواند مرا بترساند. از همانجا که خوابیده‌ام دست می‌کشم روی میز کنار تخت. کنترل را بر می‌دارم و تلویزیون و ویدئو را روشن می‌کنم. تا جایی که امکان دارد صدایش را کم می‌کنم، نمی‌خواهم کسی توی اتاقم بیاید، می‌خواهم فکر کنند خوابیده‌ام. اینجا آرتین دو ماهه است، روی دست علی که بالا گرفته‌است. چیزی از علی پیدا نیست. سربچه خم می‌شود به جلو. از پشت دوربین می‌گویم: دستتو بذار زیر سرش. می‌گذارد. آرتین چشمهایش را باز می‌کند. صدای خواهر علی است که می‌گوید: چشاشو؟ ما می‌خندیم، بچه به گریه می‌افتد. . . . اینجا تولد یکسالگی آرتین است. چقدر مهمان دعوت کرده‌بودیم. آرتین خوابش می آید، خسته و کلافه شده‌است. حوصله کلاه و کیک و شمع را ندارد. حتی بادکنک‌های رنگ و وارنگ هم دیگر شادش نمی‌کنند. و صدای علی از پشت دوربین: بابا آرتین؟. . . . منو نیگا کن. . . . . . . . اینجا رفته‌بودیم شمال، آرتین، دو، سه ساله است. دارد پا برهنه توی ماسه‌های نرم کنار دریا می‌دود، منهم دنبالش. با حسرت به خودم نگاه می‌کنم، به پاهایی که چه راحت مرا اینطرف و آنطرف می‌برده اند. آب دریا جلو می آید و پاهایمان را خیس می‌کند. آرتین می‌نشیند تا ماسه‌های خیس و سمج را از پاهایش پاک کند. علی پشت دوربین می‌خندد: ول کن بابایی. . . . پاشو بازی کن. . . دوربین را می‌دهد دست من و خودش می‌رودجلو تا آرتین را بغل کند. حالا کاملا پیداست. تی شرت آبی روشن و شلوار لی پوشیده‌است. دارد آهسته ماسه‌ها را از کف پای آرتین می تکاند. اینجا سرش پایین است. فیلم را می‌برم عقب تر، آنجا که علی، پشت به دریا آرتین به بغل، نگاهش به دوربین می‌افتد، دارد مرا نگاه می‌کند. فیلم را نگه می‌دارم تا نتواند حرف بزند و بگوید که بچه می‌خواهد، بگوید بدون بچه نمی‌تواند زندگی کند. و من بگویم: ولی علی، تو که می‌دونی من دیگه بچه دار نمیشم؟ مگه نگفتی هرچه داشته‌باشم خرجت می‌کنم و تا همیشه کنارت میمونم؟ می‌گوید: مگه نکردم ؟ادامه نمی‌دهد. نمی‌گوید: ولی تو خوب نشدی. تو بچه دار نمی شی. تو نمی تونی کنار من راه بری. . . نمیتونی با من تو پارک قدم بزنی... تو جشن ها و مهمونی های دوستانه شرکت کنی ... فیلم را نگه داشته‌ام تا سرش را زیر نیندازد. فیلم را نگه داشته‌ام تا وقتی من به گریه افتادم، از خانه بیرون نزند و تمام شب را بیرون نماند. علی را نگه داشته‌ام. . . . آرتین را نگه داشته‌ام. . . تمام آن روزهای خوب را نگه داشته‌ام. همه آن روزها، قبل از آن که آن باران های تند، دیوارهای راه پله ها را در محوطه گودبرداری شده بشوید و ساختمان ما به لرزه بیفتد و من سراسیمه آرتین را بغل بزنم و بخواهم از طبقه سوم پایین بیایم، و چند پله را آمده نیامده، دیوار فرو بریزد، من پرت بشوم توی کوچه و آرتین از آغوشم پر بکشد روی گل و خاک های زمین گودبرداری شده وتمام آوار بریزد روی او و روی پریا کوچولوی همسایه و ...سهیلا در اتاق را باز می‌کند. سرش فریاد می‌کشم: کی گفت بی‌اجازه بیایی تو. . . توی چهارچوب در، سینی صبحانه بدست، می‌ایستد. من ومن می‌کند: آخه. . . آخه دیدم. . . صبحونه نخوردی. . - به مامان گفته‌بودم نمی‌خورم.می آید جلوتر، چشمش به علی و آرتین کنار دریا می‌افتد. نمی‌خواستم ببیند، داد می‌کشم: مگه نگفتم صبحونه نمی‌خورم. . . . برو بیرون. - آخه چرا؟لیوان را از روی میز کنار دستم برمی‌دارم و بطرفش پرت می‌کنم. لیوان صفیر کشان از کنار صورتش می‌گذرد و محکم به دیوار روبرو می‌خورد. وحشت زده به من و تکه‌های درشت لیوان شکسته کف اتاق نگاه می‌کند.جیغ می‌کشد: تو داشتی منو می‌کشتی؟. . . اگه به من خورده‌بود چی؟ از اوبلندتر جیغ می‌کشم: بدرک. . . برو بیرون. . . مامان می آید توی اتاق. به من نگاه نمی‌کند، دست سهیلا را می‌گیرد، بیرون می‌برد و در را پشت سرش می‌بندد. چشمم به تلویزیون می‌افتد و علی که هنوز پشت به دریا با آن تی شرت آبی روشن به من نگاه می کندفیلم را نگه داشته ام ، تا هیچ باران و آواری نتواند آرتین را ....پاهایم را ...وعلی را از من بگیرد.داره برف میاد... از برف نمی ترسم. دیگه از باران هم نمی ترسم ... داره برف میادپیمان روی از پنجره برمی گرداند. عصایش را محکم می گیرد و لنگ لنگان بطرفم می آید. می گویم : اینجا که همیشه برف میاد،چیز جدیدی نیست.پیمان کنار تخت نوزاد می ایستد و عاشقانه به آرتینا نگاه می کند. چشم هایش برق می زند می پرسد: بنظرت شبیه من نیست قبل از آنکه بتوانم جوابش را بدهم، در باز می شود و پرستار قد بلندی با بلوز و شلوار سفید وارد میشودبه سوئدی سلام می کند، خودش را معرفی می کند و بعد جلو می رود تا به پیمان آموزش دهد که چطور بچه را از تخت بلند کند و در آغوش من بگذارد.پیمان با احتیاط آرتینا را بلند می کند و با یک دست به بغل می گیرد و عصا زنان تا کنار من می آید. قبلا این کار را بارها با عروسک های مشابه نوزاد انجام داده است.دست هایم را باز می کنم تا پیمان آرتینای گرسنه را در آغوشم بگذارد و به توصیه پرستار انگشتان دست بی حسم را زیر شانه کودک باز کند. آرتینا دهانش را به یافتن غذا به اطراف می چرخاند. به گریه می افتد. تکانش می دهم و سرش را به خودم نزدیک تر می کنم. بالاخره موفق می شود. با چشمان بسته شروع به مکیدن می کند. با سرانگشتانم کنار صورتش را نوازش می کنم و آرام آرام برایش لالایی می خوانم. پرستار سوئدی با دقت نگاهم می کند. می داند که بچه دومم هست، می داند که تجربه بچه داری دارم و می داند که سر بچه اولم سالم بوده ام. طبق وظیفه تا آخر شیردهی کنارم می ماند و نظارت می کند تا پیمان، آرتینا را از آغوشم بگیرد و توی تختش بخواباند. قبل از رفتن می گوید: یه پرستار روزانه براتون می فرستم که ششماه به شما کمک کنه. پیمان سوئدی اش بهتر از من است، می گوید: فعلا لازم نیست. مادرمن و مادر همسرم اومدن سوئد. مدتی پیش ما هستن.پرستار با تعجب به من خیره می شود. یعنی نمیخوای؟ می گویم نه شانه بالا می اندازد و در را باز می کند. مادرم،برادرم و مادر پیمان پشت در هستندبا دیدنشان تمام سختی ها و غربت این دو سال را فراموش میکنم. مادرها جلو می آیند و صورتم را می بوسند. پیمان گوشی اش را در می آورد و از من، آرتینا، دایی و مادر بزرگ ها عکس و فیلم می گیرد. می خواهد بگذارد توی صفحه اینستاش.یکی از عکس ها را می گذارم پروفایلم، میخواهم علی قدرت خدا را ببیند، ببیندکه من بچه دار شده ام، حتی قبل از او.هنوز دارد برف می آید. نمی ترسم.دیگر از باران هم نمی ترسم# مهدیه حدادیانمهدیه حدادیانمهدیه حدادیانSat, 04 Sep 2021 13:10:14 +0430https://virgool.ir/MHadadyan/بعد-از-او-kowkljqpjceoگاهواره اش را تکان دادم. . . . تکان دادم. . . . . . تکان دادم گاهواره خالے را. . . .قصه ( روضه) رباببعد از او. . . . . پاهایم سست می‌شوند به دیدن گاهواره‌اے که ململ رویش به نسیمے تکان می‌خورد. سکینه رد نگاهم را گرفته‌است، می‌گوید: برویم مادر، دیر می‌شود. پاهایم نمی‌روند. کنیزڪ دستم را می‌گیرد: بانو، آفتاب شدید است، لااقل بروید توے سایه. . . - سایه؟ نه!، بعد از او هرگز! او که بدنش سه روز زیر آفتاب مانده‌بود. کنیزڪ نگاه کنجکاوش را به سکینه می‌دوزد. او تازه وارد است، هیچ نمے داند. سکینه آهسته برایش می‌گوید: بعد از پدرم حسین، دیگر هرگز به سایه نخواهد رفت. کنیزڪ می‌پرسد: تا کی؟ سکینه جواب می‌دهد: تا همیشه، تا آخر عمر. کنیزڪ نگاهم می‌کند، سرتکان می‌دهد با افسوس. حتما با خود می‌گوید، ولے او که هنوز جوان است، نمے داند دیگر چیزے نمانده‌است. سکینه صدایم می‌کند: مادر؟ پا به پا می‌شوم. قلبم مے تپد براے آن گاهواره. کاش می‌توانستم کودکے را که درونش آرام خفته است، ببینم. فقط یڪ لحظه. . . . مثل وقتے که از شکاف خیمه دور از چشم حسین، نگاه می‌کردم. یڪ پا پیش می‌آمد، یڪ پا عقب می‌گذاشت. دلم ریش می‌شد از اضطرار و شرمندگے اش. طفلم پر پر می‌زد میان دستانش. عبا را کشیده‌بود رویش. می‌خواستم ببینمش، اما نگرانے ام از شرمندگے اش نمی‌گذاشت. قنداقه غرق خون بود. می‌خواستم شیون کنم، ضجه بزنم، مویه کنم، می‌کردم اگر پریشانے او نبود. اگر چشم به زمین ندوخته بود و گردن کج نکرده‌بود. سکینه جلو می‌رود. ململ روے گاهواره را کنار می‌زند. وقتے برمی‌گردد، نگاهش محزون است. نمی‌پرسم چه شد. خودش می‌گوید: خالے بود مادر. خالی؟ قلبم فرو مے ریزد از گاهواره خالی. . . . چشمانم تر می‌شود، چرا؟ نکند. . . . . . ؟ نگاهم گوشه و کنار را مے کاود، آنطرفتر، روے سکویے زیر سایه بان مادرے کودکش را شیر می‌دهد. خوب است شیرش خشڪ نشده‌است، وگرنه کودکش گرسنه می‌ماند. هم تشنه و هم گرسنه. . . . سکینه نگران حالم است. اصرار می‌کند: مادر بیایید برویم، نزدیڪ ظهر است، وقت نماز. نماز ظهر عاشورا را در آن هنگامه جنگ و جدال خواندند. سعید بن عبدالله خود را سپر او کرده‌بود. سیزده تیر، چند زخم نیزه و شمشیر. نماز که تمام شد، سعید بن عبدالله افتاد. راه می‌افتیم، می‌پرسم براے چه بیرون آمده‌بودیم؟ یادم رفته‌است، این روزها چقدر فراموشکار شده‌ام. می‌گوید: رفته‌بودیم بقیع، می‌گفتید می‌خواهید ام البنین را ببینید، مرثیه هایش دل سنگ را آب می‌کند. راست می‌گفت، چنان حزین میخواند که مرا طاقت نبود. سکینه با مشتے آب به هوشم آورد. آب؟ آب از کجا آورده‌بود؟ خودم به همه خیمه‌ها سر زدم، نبود. حتے قطره ای. ناله العطش بچه‌ها بلند بود، می‌ترسیدم صدایشان علے را بیدار کند، او که هم گرسنه بود و هم تشنه.نگاهم به نگاه گریان بی‌بے افتاد که بر اطفالے که شکم هایشان را بر خاک‌هاے خنک کف خیمه گذاشته‌بودند، می‌گریست. اشڪ هایم غلتید روے گونه‌هاے اصغر و راه باز کرد تا لب‌هاے تشنه او. زبان چرخاند به یافتن آب، گریه اش بلند شد، بیدارش کرده‌بودم. می‌ترسیدم در آغوشش بگیرم، می‌ترسیدم بویم گرسنه ترش کند. گاهواره اش را تکان دادم. . . . تکان دادم. . . . . . تکان دادم گاهواره خالے را. . . . + به خانه مے رسیم، توے حیاط دارند چند مرغ سیاه را پَر مے کَنَنَد. می‌پرسم: این‌ها چیست؟ می‌گویند: آشنایان فرستاده‌اند، تا بخورید و قوت بگیرید، یکسال است دارید سوگوارے می‌کنید. برافروخته می‌شوم؛ می‌گویم: این‌ها را از خانه بیرون ببرید، مرغ و چلو مال عروسے است، نه سوگواری.مردد می‌ایستند، بلندتر می‌گویم: گفتم از خانه بیرون ببرید. موقع گرسنگے ما کجا بودید وقتے در کوچه‌هاے کوفه، خرما را به صدقه به ما می‌دادند. بی‌بے جلو می‌دوید و خرماها را از دست بچه‌ها می‌گرفت و می‌گفت ما فرزندان رسول الله ایم، صدقه بر ما حرام است.آماده می‌شوم براے نماز، مشتم را پر از آب می‌کنم تا به صورت بریزم، شده‌ام علے ابن الحسین، چشمم که به آب می‌افتد، بی‌تاب می‌شوم. آنقدر نگاهش می‌کنم تا آب از میان انگشتانم بیرون مے ریزد، دستم خالے می‌شود. سکینه می‌گوید: مادر، وضو نمی‌گیرید؟ ـ می‌گیرم، اگر لب‌هاے خشڪ پدرت جلوے نظرم نیاید، اگر ناله العطش بچه‌ها توے گوشم نپیچد، و اگر تلظی۱ طفلم، به یادم نیاید. چشمهایم پر از اشڪ می‌شود: او ماهے به خشکے افتاده‌بود، چه آبش می‌دادند و چه نمی‌دادند. . . . سکینه به گریه می‌افتد. ــ دهان کوچکش یادت هست؟ چطور باز و بسته می‌شد؟ سر تکان می‌دهد و به سینه مے کوبد. ــ آبش ندادند هیچ. . . . آن تیر؟ تیر سه شعبه دیگر چه بود؟ جلو مے آید و سر مرا بغل می‌گیرد، میداند بیش از این طاقت ندارم. صداے گریه ام توے سینه اش می‌پیچد، می‌گویم: - دست‌هاے کوچکش یادت هست؟ وقتے به سوے مان باز می‌کرد تا در آغوشش بگیریم چشم هایم بسته می‌شود، از نفس مے افتم.چشم هایم به روے یڪ دشت سبز باز می‌شود. کودکے از دوردست به سویم می‌دود. نزدیڪ که می‌شود، می‌شناسمش، علے اصغر است روے زانو می‌نشینم و برایش آغوش باز می‌کنم. می‌ایستد و از گل‌هاے کوچک سرخ و سفید و زرد یڪ دسته می‌چیند دسته گل را بالا می‌گیرد و نشانم می‌دهد و باز به سویم می‌دود. علے اصغرم کے راه افتادی؟ یادم نمے آید. . . به من که مے رسد، خودش را می اندازد در آغوشم به بغل مے فشارمش، تنگ! در آغوشش که مے گیرم، بوے خوشش را که می‌شنوم، و صدایش که بگوشم مے رسد قلبم آرام می‌گیرد. گوشه گردنش را میبوسم، لب هایم خونے می‌شود. خون؟! سر بلند می‌کنم، حسین کمی‌دورتر ایستاده است.این خون چیست از گلوے دلبندم؟ حسین سر پایین مے اندازدسکینه جیغ می‌کشد: مادر. . . مادر؟ چشم باز می‌کنم، سکینه نگران خم شده‌است و خونے را که از گوشه لبم آمده پاڪ می‌کند مے خواهم آرامش کنم، سعے می‌کنم لبخند بزنم، نمی‌توانم...چشم هایم روے هم می‌افتددشت سبز است و علے اصغر که میانه دشت می‌دود و حسین که آغوشش را باز کرده است. لبخند می‌زنم، و به سوے شان می‌دودم. سبڪ شده‌ام سکینه باز فریاد می‌زند: مادر؟. . . مادر جان؟ دیگر دور شده‌ام. . . خیلے دور دشت سبز است و علے اصغر که میانه دشت می‌دود و حسین که آغوشش را باز کرده است. #مهدیه_حدادیان بازنویسے ۲۰ مرداد ۱۴۰۰پ ن. تلظے به باز و بسته شدن بی‌رمق ماهے به خشکے افتاده می‌گویند، که دیگر اگر به آب هم بیندازے زنده نخواهد ماند.مهدیه حدادیانمهدیه حدادیانSat, 14 Aug 2021 00:24:35 +0430https://virgool.ir/@mhdyhhdadyan/حکایت-ما-fj13l6ueseft حکایت زندگی مان شده است حکایت قالیشویی مشتاق با نیم قرن تجربه و عقبه!!هنوز یک مشکل مان حل نشده، می رویم تو آمپاس یک مشکل دیگر. آمپاس نه ها؟؟ آمممپااااس!!بی لغز، بی لیچار حواسمان هست که ناسپاسی و ناشکری نکنیم.تمام تلاشمان را می کنیم تا دونه دونه این گره ها را باز کنیم و مراقبیم که یک وقت در این میان حقی از کسی ناحق نشود. و دینی گردنمان نماند.حواسمان به عفت هآیمان هست به پوریاها و پریاها و پارساهایمان، حواسمان حتی به نصرت هایی که قپی می آیند و قمپز در می کنن و افروزهای ساده و دوست داشتنی مان و بهروز هایی که خیالت راااحت باشدهایشان چهارستون بدنمان را می لرزاند هم هست. اما بعد از تمام این آمپاس ها و اتفاقات ریز و درشت، تا می آییم نفس راحتی بکشیم و پاهایمان را دراز کنیم و از ته دل آخیشی بگوییم، پلمپمان کرده اند و لول شده و نایلون پیچ شده سردوش بردنمان.#مهدیه_حدادیانمهدیه حدادیانمهدیه حدادیانThu, 29 Jul 2021 22:40:33 +0430https://virgool.ir/@mhdyhhdadyan/وقت-دلتنگی-te4obrpu98vhاز سر کوچه گذشتیم... از بقالی عمو صابر. . خانه خاله مولود. . . . دبستان بامداد. . . . . . . . . قهوه خانه زار ممد، کوچه پس کوچه‌های شهرم، همه را گذاشتیم و گذشتیم. وقت دلتنگیسرم مثل کوه سنگین است. خیال می‌کنم تمام بدنم شده‌است یک سر بزرگ. صدای گریه کودکی می آید. کورمال کورمال روی زمین دست می‌کشم. خاک گرم و تبدار است. چیزی دارد می‌سوزد، صدایش را می‌شنوم و بویش را. اما جایی را نمی‌بینم، چه زود شب شده‌است؟ سر ظهر بود که ابراهیم بقچه‌ی لباس هایم را توی بغلم انداخت. چند تومانی لای آن چپاند و دستم را گرفت و کشان کشان تا پای وانت همسایه برد. - بجنب. . . . . منتظرن بنده خداها! گفتم - نه تو رو بخدا. . . . . جان ننه بلقیس. . . . جان. . . . آخه مو کجا برم؟- خو، هر کجا اونا رفتن. ایستادم. - صب کن. . . . مو اصلن با اونا نمی رم. . . . آخه اونا. . . . اونا مو رو واسه عبدوشان خواستگاری کردن. فکر کردم منصرفش کرده‌ام - خو چه بهتر. . . . . باهاشون میری ماهشهر و می شی عروسشان!. . . . خیال مو هم راحتره. دستم را کشیدم: خو غیرتت کجا رفته؟ دوباره دستم را گرفت و بدنبال خودش کشاند. - غیرتم؟ همو میگه نذارم تو این بلوای بی‌غیرتی بمونی. با دیدن ما عبدو از پشت فرمان پیاده شد: - تفضل. . . تفضل سمیرا خانم. . . بفرما جلو پیش، ام عبدو با نفرت روی برگردانم و رفتم تا پشت وانت پیش سلیمه و بچه‌ها سوار شوم. کنار سلیمه نشستم که با چشمانی اشکبار، راحله‌ی دو ساله را محکم بغل گرفته‌بود. او دیگر چرا؟ او که همراه خانواده اش بود؟ او که کسی را اینحا جا نمی‌گذاشت. صدای ابراهیم را می‌شنیدم که مرا امانت دست ام عبدو می‌سپرد. و ام عبدو که با آن لهجه عربی اش والله را قسم می‌خورد که مرا مثل سلیمه اش مواظبت خواهد کرد. و صدای رگه دار عبدو را با آن ها. . .‌ها گفتن‌های آزار دهنده اش! وانت تکانی خورد و راه افتاد. ناصر و نصیر که توی سروکله هم می‌زدند، کف ماشین ولو شدند. از سر کوچه گذشتیم، از مقابل ابراهیم که دست تکان می‌داد و سفارش می‌کرد، مواظب خودم باشم و پیش ام عبدو بمانم تا بیاید سراغم. از بقالی عمو صابر. . خانه خاله مولود. . . . دبستان بامداد. . . . . . . . . قهوه خانه زار ممد، کوچه پس کوچه‌های شهرم، همه را گذاشتیم و گذشتیم. اما اینجا کجاست؟ ماهشهر؟ کی رسیدیم ماهشهر؟ صدای گریه می آید. شاید راحله است. اما بقیه کجا رفته‌اند؟ خمپاره‌ای در آن نزدیکی منفجر می‌شود. سرم را می دزدم. بارانی از خاک وسنگ بر سر و رویم می‌بارد. یکی دیگر. . . . وقتی همه جا آرام می‌گیرد. آهسته صدا می‌کنم: سلیمه. . . . . ام عبدو. . . . کسی جواب نمی‌دهد. سعی می‌کنم چشم هایم را باز کنم. اما نمی‌توانم. چشمهایم سنگین و چسبناک است. صدای گریه می آید. دست دراز می‌کنم و توی تاریکی دنبالش می‌گردم. صدایش نزدیک تر می‌شود. از میان هق هق گریه، یوما. . . . یومایش را تشخیص می‌دهم. توی تاریکی دست می‌چرخانم. دستم موهای خیس و نرمش را لمس می‌کند. جلوتر می‌روم و او را محکم در آغوش می‌گیرم. دوباره صدای می‌کنم. اینبار بلندتر: سلیمه. . . . ام عبدو. . . . ناصر. . . . . نصیر. . . . مکث می‌کنم: آقا عبدو؟ راحله سر خیسش را چسبانده‌است به سینه ام. هق هق گریه و یوما. . . . یومایش لحظه‌ای قطع نمی‌شود. نمی‌توانم آرامش کنم. نمی‌توانم جایی را ببینم. نمی دانم کجا هستم؟ از این همه ناتوانی به وحشت و گریه می‌افتم. با گریه‌ی من ضجه‌ی راحله بالا می‌گیرد. صدای ترمز ماشینی را می‌شنوم. آرام می‌گیرم. سعی می‌کنم راحله را هم ساکت کنم. گوش تیز می‌کنم. چند نفر با هم حرف می‌زنند. - اوخ. . . . اوخ وانت داغون شده - ببین کسی هم زنده اس؟ از جا بلند می‌شوم و - شاید - رو به آنها فریاد می‌زنم: ما اینجاییم. . . برادرا. . . کمکمون کنین. صدای قدم‌های شان را می‌شنوم که به سوی مان می آیند. یکی از آنها گوشه‌ی آستینم را می‌گیرد و به دنبال خود می‌برد. از کنار وانت می‌گذریم این را از صدا و بوی سوختن وسایل متوجه می‌شوم. لحظه‌ای درنگ می‌کنم. می‌پرسم: چی شده؟ ما چند نفر بودیم پس بقیه کجان؟ آستینم را می‌کشد: بیایین بریم. . . اینجا تو تیر رسه، خطرناکه. صورت راحله را به سینه ام می فشارم و قدم هایم را تندتر می‌کنم. جلوی در آمبولانس می‌ایستیم. یک نفر به زور راحله را از آغوشم می‌گیرد. و یک نفر دیگر کمکم می‌کند تا بالا بروم. مرا کف آمبولانس روی پتویی کهنه می‌خوابانند و چشم هایم را با سرم شستشو می‌دهند. صدای گرگر سوختن وانت و یوما. . . یومای راحله، مرا از این که بپرسم چه به سرم آمده‌است، منصرف می‌کند. از جابلند می‌شوم و دوباره راحله را بغل می‌گیرم. همان پرستاری که چشم هایم را شستشو داده‌بود. لیوان آبی به دستم می‌دهد تا با آن راحله را ساکت کنم. صورتش را به سینه ام می‌چسباند، نمی‌خواهد، هیچ چیز نمی‌خواهد.جز همان که از زبانش نمی‌افتد: یوما. . . . یوماتوی بیمارستان ماهشهر بالاخره چشم هایم باز می شود. بعد از دو روز تاریکی. حالا نور چشم هایم را می‌زد. کمی طول کشید تا عادت کنم و آرام آرام آنها را باز کنم. تار می‌دیدم. دکتر می‌گوید؛ چیزی نیست. بعدا بهتر می‌شوی. می‌خواستم برگردم خرمشهر؛ می‌گویند نمی‌شود. جاده یکطرفه شده‌است. می‌گویند دشمن وسط شهر است. دلم شور ابراهیم را می‌زند و شور همه کسانی که فرصت نکرده‌اند از شهر بیرون بیایند. زنگ زده‌ام به دایی عظیم تا از آبادان بیاید دنبالم. امروز ظهر می رسد. پرستار می آید و راحله را می‌گذارد تو دامنم: بیا اینم خواهرت. . . . یه وقت جا نمونه. . . دست می‌کشم روی موهای فرفری اش: خواهر مو نیست. . . . دختر همسایه مونه که مو سوار وانت شون بودیم. . . . مکث می‌کند؛ بعد یک برگ کاغذ و خودکار می‌گذارد جلویم خوب مشخصاتشو بنویس. . . . هرچی می‌دونی. . . باید بفرستیمش شیرخوارگاه اهواز یا آبادان تا بعدا یه قوم و خویشی شاید ازش پیدا بشه. شیرخوارگاه؟! نوک خودکار را می‌گذارم روی برگه کاغذ؛ به راحله نگاه نمی‌کنم تا بتوانم بنویسم؛ نام: راحله نام خانوادگی: سماواتی نام پدر: . . . . راحله خم می‌شود تا خودکار را از دستم بگیرد. کنارش می‌زنم. چشمم می‌افتد به جوانی که از پله‌های روبه رو با سرو پای زخمی‌پایین می آید. بنظرم کاظم است. دوست ابراهیم. پریروز که سوار وانت می‌شدم، او را سر کوچه سوار موتور گازی اش دیدم که منتظر ابراهیم بود. راحله را بغل می‌زنم و می‌روم دنبالش. راهرو شلوغ است و پر از زخمی. همه جا را می‌گردم. پله را بالا و پایین می‌روم. تا آخر راهرو می‌روم و برمی‌گردم. نیست؛ پیدایش نمی‌کنم. شاید اصلا اشتباه دیده‌باشم. به این چشمهای تار اعتمادی نیست.برمی‌گردم سرجایم. برگه فرم را با دست مچاله می‌کنم و توی سطل آشغال می اندازم. کیسه دارو و وسایلم را برمی‌دارم، راحله را بغل می‌زنم، نزدیک ظهر است، ممکن است دایی عظیم رسیده‌باشد سر جاده ماهشهر + + +می‌گویم برود عقب تر، وقتی جلو می آید جز سایه هایی لرزان چیزی نمی‌بینم. راحله عقب عقب می‌رود. به سرتاپایش نگاه می‌کنم. پولک دوزی روی پیراهنش را تمام کرده‌است. پولک‌ها برق می‌زنند و انعکاسش صورتش را نور باران می‌کند. شده‌است شکل سلیمه. با قدی بلندتر و شاداب تر. می‌گویم: ماشاالله. . . . خیلی قشنگه، مبارکت باشه. می‌پرسد: یوما جان! امشب کدوم لباستو می‌پوشی؟ گرد قاب عکسهای روی طاقچه را می‌گیرم - یه چیزی می‌پوشم؛ فرقی نمی‌کنه. بله بران تو، نه مو. . . . می آید جلو، میدانم می‌خواهد ببوسدم. دست می‌گیرم جلوی صورتم. - تو رو بخدا راحله جان. . . . بس کن، کلی کار داریم. . . الان دایی ابراهیم با اون دوقلو‌های برق وبلایش می رسن میدانم خلاصی ندارم از دستش. دست و صورتم را بوسه باران می‌کند و می‌رود تا حیاط را آب و جارو کند، به قلیه ماهی ناهار سر بزند، چای دم کند. لباسش را اتو بزند. میوه‌ها را بشوید. شیرینی‌ها را توی ظرف بچیند. . . . . صدای زنگ در بلند می‌شود. در باز نشده، سروصدای دو قلو‌های ابراهیم خانه را پر می‌کند. هر دو می‌دوند توی دامنم، می‌شوند سایه هایی لرزان. دست می‌کشم روی سر سایه ها!. آنها مرا یاد ناصر و نصیر می اندازند. - اینقد عمه رو اذیت نکنین. به صدای ابراهیم سر بلند می‌کنم. لبخند به لب آستانه در ایستاده‌است. مثل وقتی که رو به وانت ما دست تکان می‌داد، و سفارشم را به ام عبدو می‌کرد. نمی دانم آخر او مرا به ام عبدو سپرد یا ام عبدو راحله اش را به من. . . . هر چه بود، تا دوباره ابراهیم را ببینم و خداحافظی بی‌پاسخش را با سلامی جواب بدهم؛ ده سالی طول کشید. تمام این ده سال از سرنوشتش بی‌خبر بودیم. تا اینکه با اسرا به وطن بازگشت. وقتی برای اولین بار کاظم را در کنارم دید. در گوشی ازم پرسید: اینکه عبدو نیست؟! خنده ام گرفت، کاظم هم شنیده‌بود. چون زد زیر خنده: آقا ابراهیم، فکر نکنی یادم رفته ها؟ موتورگازی منو کجا گذاشته‌بودی؟ بعد آزادی خرمشهر هرچی دنبالش گشتم پیدا نکردم! ابراهیم جواب داد: اگه همون‌طور که آبجی مارو پیدا کردی، گشته بودی؛ اونم پیدا میکردی! حاضر جوابی اش جمع را بخنده انداخت + + +راحله می آید توی اتاق؛ مادر و خواهر داماد هلهله می‌کنند و روی سرش نقل می‌پاشند، ما کف می‌زنیم. کمی طول می‌کشد تا ببینم ملیحه اسفند بدست داخل شده‌است. می‌دوم طرفش، می‌شود سایه، هولش می‌دهم بیرون: مگه نمی‌دونی اسفند برا بابات بده؟دیر شده‌است، نفس کاظم بالا نمی آید. می‌روم توی آشپزخانه تا اسپری اش را بیاورم. صدای ابراهیم را می‌شنوم که محمد صادق را فرستاده‌است دنبال ماسک اکسیژن باباش. از توی کابینت کیسه داروها را چنگ می‌زنم و برمی‌گردم توی اتاق. ماسک را گذاشته‌اند روی صورتش، ماسک را با دست عقب می‌زنم: نداره. . . . . خالیه. . . . کپسول اکسیژنش تموم شده. ابراهیم عصبانی می‌شود: خو نباید می‌رفتی پرش می‌کردی؟ اسپری را می‌گذارم توی دهانش و چند پاف می‌زنم. می‌گویم: رفتم. . گفتن سهمیه این ماه رو گرفتین. . . . دیگه ندادن. ابراهیم می‌زند توی پیشانی خودش: لعنت بر شیطان. . . مگه شکلاته؟!. . . . . نفسه؛ شوخی که نیست! کاظم کبود شده‌است. به سختی نفس می‌کشد. اسپری فایده ندارد. ملیحه و راحله به گریه می‌افتند. ابراهیم خم می‌شود و کاظم را کول می‌گیرد. نقل‌ها زیر پایش خرد می‌شوند. محمد صادق را صدا می‌زند: با من بیا. . . . اکسیژن باباتم بیار، پرش کنیم. . . . تا دم در با آنها می‌روم، می‌گویم: صبر کنین. منم باهاتون بیام. یادم رفته‌است مهمان داریم. یادم رفته‌است بله بران دخترم است. برمی‌گردم توی اتاق. راحله مغموم نشسته‌است. پولک‌های لباسش برق نمی‌زنند! دلم برایش می‌سوزد. چرا برای ما هیچوقت جنگ تمام نمی‌شود؟ به ملیحه اشاره می‌کنم برود چای بریزد. وبه زن ابراهیم که میوه و شیرینی تعارف کند. بشقاب‌ها را می‌گذارم جلویشان: خوش آمدین. . مبارکا باشه. . . . بسلامتی و دلخوش! بلند بلند حرف می‌زنم: چیزی نیست. . . میره اکسیژن می‌زنه خوب میشه. . . تا شما دهن تونو شیرین کنین، برمی‌گردن. . . . مهمان‌ها تکانی به خود می‌دهند؛ کم کم صدایشان هم در می آید. شروع می‌کنن به خوردن و صحبت کردن. راحله لبخند می‌زند، پولک‌های لباسش برقی می‌زنند و صورتش را نور باران می‌کنند. با دیدنش آرام می‌گیرم. مهم نیست که دلم را چنگ می‌زنند، کسی که آن را نمی‌بیند. من هم لبخند می‌زنم. پایان مهدیه حدادیان ۱۶ شهریور ۱۳۸۸مهدیه حدادیانمهدیه حدادیانThu, 29 Jul 2021 20:19:57 +0430https://virgool.ir/MHadadyan/این-روزهای-تلخ-kdn6ncqa4toaاین روزا روزای تلخیه! من اصولا آدم تلخی نیستم، همیشه یه جور تفکر خوش بینانه ی منطقی ته ذهنم هست، یه کور سوی امید، یکی که میگه؛ چیزی نیست، درست میشه ان شاالله.پسرم همیشه میگه شما تو مغزت یه اتو دلیت داری راست میگه معمولا چیزایی که آزارم میده،یا چیزایی که دوست نداشته باشم رو دلیت می کنم، اما الان موضوع اینه که سطل آشغال ذهنم پر شده. دیگه جایی برای دلیت ندارم. دارم آزار میبینم ار این همه افکار منفی، حوادث ناگوار، بیماری ، درد و رنج مردم دیگه کار از دلیت گذشته، یعنی جواب نمیده. باید یه ریست فکتوری اساسی بکنم مهدیه حدادیانمهدیه حدادیانFri, 23 Jul 2021 12:51:47 +0430