به عنوان یک مدیر محصول، دنیای من با «حل مسئله» گره خورده است. روزم را با ملاقات اعضای تیم و ارتباط با آنها شروع میکنم، درگیرِ اولویتبندیِ بکلاگها هستم و مدام در حالِ «بهینهسازی» تجربه کاربری (UX) هستم و یا در حال شرکت در جلسات مختلف. اما بعد از یک پروژه خیلی سنگین، وقتی خسته و کلافه بودم، از خودم پرسیدم: «چرا با وجودِ همهی این تلاشها، گاهی حس میکنم چیزی در این معادله کم است؟ چرا کار کردن برای من به معنایِ تجربه بیوقفهی لذت و شادی نیست؟»
بله درسته، وقتی در این موضوع عمیق شویم، میبینیم ما در دنیایی زندگی میکنیم که به ما دیکته میکند: «کارت باید تو را خوشحال کند» یا «اگر در محیطِ کارت رنج میکشی، یعنی مسیرت اشتباه است.»
اما من به این نتیجه رسیدم این تصور، بزرگترین خطایِ محاسباتیِ ما در زندگیِ مدرن است.

بیایید روراست باشیم. جامعه و شبکههای اجتماعی یک «محصولِ مصنوعی» به ما فروخته است:
یک «شغلِ رویایی» که در آن نه سیاستهایِ شرکتی وجود دارد، نه اصطکاکهایِ انسانی و نه خستگی.
ما در زندگیِ شغلیمان، دنبال با کیفیت انجام دادن وظایف محوله هستیم. وقتی با سیاستهایِ اداری یا مدیریتِ ضعیف مواجه میشویم، فوراً دچار اضطراب میشویم، چون فکر میکنیم اینها نباید باشند.
اما حقیقتِ تلخ و در عین حال رهاییبخش این است: زندگیِ کاری شبیه یک معامله است. ما برایِ زندگی در جامعه، برایِ امنیت و رفاه، در حالِ پرداختِ هزینهای هستیم. این هزینه، شاملِ برخورد با آدمهایِ ناخوشایند، استرس و بوروکراسی است. این یک قانونِ کلی است، نه یک شکستِ شخصی برایِ من یا شما.
اگر دنبالِ شادیِ پایدار در کار هستیم، باید دیدمان را از «پیدا کردنِ علاقه» به سمتِ «ساختنِ صلاحیت (شایستگی)» تغییر دهیم. چرا صلاحیت؟ به سه دلیل ساده :
۱. وقتی در کاری که انجام میدهید بسیار کاربلد (شایسته) باشید، سیستمِ کاری دیگر نمیتواند شما را به راحتی خُرد کند. شما یاد میگیرید چطور با مهارتتان، اصطکاکهایِ محیط را مدیریت کنید و از آسیبدیدنِ روح و روانتان جلوگیری کنید.
۲. ما انسانها طوری برنامهریزی شدهایم که از «ماهر شدن» لذت میبریم. به جایِ اینکه منتظر بمانید تا کارتان به شما حسِ شادی بدهد، خودتان با استاد شدن در آن کار، شادیِ درونی ایجاد کنید. این خیلی پایدارتر از آن است که منتظرِ یک محیطِ کاریِ ایدهآل بنشینید. پس هر روز میتوان به یک نسخهی بهتر نسبت به روز قبل تبدیل شد.
۳.اختیار مهمترین بخش است. وقتی شما در کارتان آنقدر ماهر شوید که غیرقابلجایگزین باشید، صاحبِ قدرتِ انتخاب میشوید. میتوانید انتخاب کنید کجا کار کنید، با چه کسی کار کنید، یا حتی کی از این بازی خارج شوید.
این نگاه شاید برای خیلیها ناامیدکننده باشد، چون جملات زردِ «دنبالِ رویاهایت برو» را کنار میزند. اما به نظرِ من، این تنها مسیرِ منطقی است. به جایِ اینکه انرژیمان را صرفِ گله کردن از وضعیتِ موجود کنیم، بیایید رویِ تنها متغیری که در کنترلِ ماست تمرکز کنیم: صلاحیتِ خودمان.
درددل: میدونم همهی ما (مخصوصا در این روزها) تجربیاتی رو پشت سر گذاشتیم که حتی 1% هم قابل پیشبینی نبودن. و در واقع داریم در شرایط عدم قطعیت زندگی میکنیم. خیلیامون شغلمون رو از دست دادیم و بدتر از اون آرامشمون از دست رفته و هیچ پیشبینی از فردامون نداریم.
اما توی این شرایط تنها کسی که میتونه بهمون کمک کنه، خودمون هستیم. پس باید دست خودمون رو بگیریم.
امیدوارم به سهم خودم براتون مفید باشم.