
کتاب تکههایی از یک کل منسجم (پونه مقیمی) | پارت ۴
دوست پرتلاشم اگه پارتهای قبلی کتاب رو نخوندی میتونی از اینجا بخونی(:
کتاب تکههایی از یک کل منسجم (پونه مقیمی) | پارت 1|پارت2 | پارت3
برگشتنِ هولهولکی به رابطهای که تموم شده، اون هم بدون اینکه مطمئن باشیم طرف مقابلمون تغییری کرده، فقط باعث میشه دوباره خودمون رو تنبیه کنیم. صمیمیت واقعی با سالها کنار هم موندن به دست نمیاد، بلکه با درک کردن و حضورِ بدون قضاوت تو لحظههای کوتاه ساخته میشه.
سه تا رفتار هست که فاتحهی صمیمیت رو میخونه: محبت و کنترل بیش از حد، تحقیر و سرزنش کردن، و سردی و بیتفاوتی. تازه، قرار نیست تو رابطهها نقش کارآگاه رو بازی کنیم تا رازهای طرف مقابل رو کشف کنیم؛ رابطه جای آرامشه، نه بازجویی. وقتی تو رابطه فقط یه نفر مدام تلاش میکنه و فداکاریهای یه طرفه انجام میده، تعادل به هم میخوره و اون یکی یا متوقع میشه یا منفعل.
گاهی برای اینکه بقیه دوستمون داشته باشن، خودمون و خواستههامون رو سانسور میکنیم؛ این کار کمکم باعث میشه از درون سرکوب بشیم و حسرت بخوریم. از طرفی، رفتارهای مبهم و پر از شک و تردید، شریک عاطفیمون رو تو یه برزخ گیر میندازه و به مرور زمان با ایجاد خشم و خستگی، جون رابطه رو میگیره. بازی کردن تو نقش «مظلوم» هم فقط باعث میشه به طرف مقابل قدرت حاکم بودن بدیم و یه چرخهی آسیب رو بسازیم که تا خودمون نخوایم تموم نمیشه.
ما دنیا رو از دریچهی روان خودمون میبینیم؛ هرچی از درون با خودمون نامهربونتر باشیم، آدمها رو هم ناامنتر و قضاوتگرتر میبینیم. این توهم که «چون یه فکری تو ذهنمه پس حتماً درسته»، بزرگترین فریبِ ذهنه؛ ذهن ما خیلی پیچیدهست و باید بیشتر به شواهد بیرونی تکیه کنیم. دستهبندی کردن آدمها به دو گروه «خوبِ مطلق» و «بدِ مطلق» یه واکنش کودکانهست که نمیذاره تصمیمهای بالغانه بگیریم.
گشتن دنبال یه «عاشقِ بینقص» یا انتظار داشتنِ «پدر و مادر همیشه فداکار»، فقط باعث میشه انسانیت و محدودیتهای آدمهای زندگیمون رو نبینیم و مدام ازشون متوقع و دلسرد بشیم. توقعِ اینکه عشق یا حضور آدمها «همیشگی» باشه یه توهم آسیبزاست؛ تو دنیای ما همهچیز موقته و قشنگیِ رابطهها به همین بالا و پایین شدنهای طبیعیه. عشق تو نگاه اول هم فقط یه هیجانِ اولیهست و بقای رابطه رو تضمین نمیکنه؛ خیلی از آدمهای امن و حمایتگر، ممکنه تو نگاه اول خیلی معمولی به نظر برسن.
رشد کردن از همون بدو تولد با فاصله گرفتن و از دست دادن همراهه؛ برای بالغ شدن باید این فاصلهها و تنهاییها رو به رسمیت بشناسیم.
فرار از خلوتِ خودمون و پناه بردن مدام به بقیه، خستهکنندهست؛ امنترین پناهگاهی که همیشه برامون در دسترسه، درونِ خود ماست. فرار کردن از دردها و پناه بردن به «بیتفاوتی» مثل یه خودکشی ناموفقه که ما رو از لمس کردن قشنگیهای زندگی هم محروم میکنه.
غمی که از «ایکاشها و حسرتها» میاد غمیه که شفا میده، البته اگه به سرزنشِ خودمون تبدیل نشه؛ این غم کمکمون میکنه درسهای گذشته رو یاد بگیریم و مسیر آینده رو بهتر بچینیم.
تموم شدن یه رابطه لزوماً به این معنی نیست که طرف مقابل آدم بدی بوده؛ یه آدم بالغ میپذیره که رابطهها گاهی کار نمیکنن و نیازی به خشمگین شدن یا تخریبِ اون آدم نیست.
در نهایت، بدن و ذهنِ ما برای مواجهه با دردهای زندگی طراحی شدن؛ آرامشِ واقعی تو فرار کردن نیست، بلکه تو پذیرفتن و لمسِ عمیقِ همین لحظهی «اکنون» با تمام نقصهاشه.
@rahino313