
کتاب تکههایی از یک کل منسجم (پونه مقیمی) | پارت ۳
دوست قشنگم اگه پارتهای قبلی رو نخوندی از اینجا میتونی بخونی(:
کتاب تکههایی از یک کل منسجم (پونه مقیمی) | پارت 1|پارت2
تو این دنیا که پر از اتفاقای غیرقابل پیشبینیه، هیچ حسی حتی عشق و شادی همیشگی نیست. رابطههای طولانیمدت به خاطر یه عشق همیشگی دوام نمیارن، بلکه راز بقاشون تو صمیمیتهای ناپایدار اما تکرارشوندهست. این صمیمیت عمیق خیلی ترسناکه چون ما رو آسیبپذیر میکنه و نمیدونیم بعدش چی میشه، اما همین لحظههای کوتاه و صادقانه مثل تارهای محکمی آدما رو تو رابطههای طولانی کنار هم نگه میداره.
دنیای درون ما پنهان نیست؛ از روی کلمهها، قضاوتها و واکنشهامون میشه فهمید اون تو چه خبره. اگه درونمون پر از خشم و نفرت باشه، رفتار بقیه رو هم از همون عینک میبینیم و همش دنبال بهانهایم که بهشون حمله کنیم. واکنشهای افراطی و حسادتهای امروزمون، معمولاً ریشه تو زخمها، تحقیرها و طردشدنهای دوران کودکی و نوجوونیمون داره. اگه فهمیدیم آلودهی خشم آدمای گذشته شدیم، نباید اون رفتارای مخرب رو روی بقیه یا خودمون پیاده کنیم؛ بلکه باید آگاهانه تصمیم بگیریم شبیه «خودِ اصیلمون» رفتار کنیم و این چرخهی آسیب رو متوقف کنیم.
شادی یه حس عمیق، رهاییبخش اما خیلی کوتاه و گذراست. از دل همین شادیهای کوتاه، «امیدهای سالم» متولد میشن که بهمون تو مسیر زندگی جهت میدن، تحملمون رو بالا میبرن و کمکمون میکنن تو هر شرایطی راه حلی پیدا کنیم. در مقابل، «امیدهای واهی» از توهم و رویا میان و با مثبتاندیشی فریبنده فقط رمق ما رو میگیرن و در نهایت ناامیدترمون میکنن.
هیچ غمی تا ابد نمیمونه. اندوه اولش دنیا رو سنگین و زمان رو کند میکنه و حتی تو سالگردهای اتفاقات تلخ دوباره بیدار میشه، اما بالاخره میگذره. حتی گاهی حجم غم اینقدر زیاده که ذهن ما رو میبره به یه بعد دیگهای از زمان تا بتونیم واقعیت رو راحتتر تحمل کنیم. حسادت هم وقتی اوج میگیره که ما آدم روبهرومون رو مثل یه «دشمن خندون» ببینیم که چیزایی داره که ما نداریم. اگه از درون با خودمون تو صلح باشیم، ذهنمون اینقدر تند تند دنبال دشمنتراشی نمیگرده. برای کنترل حسادت، باید تو ذهنمون اون آدم رو از روبهرو برداریم و مثل یه دوست بذاریمش کنار خودمون.
خیلی از ترسهای بزرگ ما اصلاً مال سن الانمون نیستن؛ مال اون «کودک درون» ترسیدهای هستن که نگران تنبیه شدن یا تنها موندنه. ما به عنوان سرپرست الانش، باید حامیش باشیم و بهش اطمینان بدیم تا بتونه بزرگ بشه و همسن خودمون بشه. خیلی وقتها هم از ترس اینکه مبادا تو آینده ضربه بخوریم یا شادیامون رو از دست بدیم، خودمون رو از هیجان و لذتهای الان محروم میکنیم و کرختی رو انتخاب میکنیم. حتی گاهی شاد بودن بهمون احساس اضطراب و گناه میده، چون نگرانیم بقیه حسادت کنن یا این حال خوب زود تموم بشه؛ در حالی که باید همین لذتهای ناپایدار درونی رو بدون نگرانی در آغوش بکشیم.
ما برای فرار از دردها راههای اشتباهی رو انتخاب میکنیم. مثلاً برای فرار از درد یه رابطهی تمومشده، سریع میپریم تو یه رابطهی جدید که این خودش فقط یه مسکن موقته و بعداً میشه یه درد بزرگتر. یا اینکه سهم خودمون رو تو اشتباهات گذشته انکار میکنیم که این فرار کردنها باعث میشه بخشی از هویتمون رو از دست بدیم. اضطراب هم مثل یه گله گرگه که از ترس ما تغذیه میکنن؛ هرچی فرار کنیم تندتر دنبالمون میان. باید باهاشون روبهرو بشیم تا محو بشن و بتونیم احساس واقعیِ پنهانشدهی زیرشون رو ببینیم. غرق شدن تو رویاپردازیِ مدام هم واسه فرار از واقعیت، شاید اولش دردمون رو کم کنه، اما تو درازمدت ما رو زجرکش میکنه چون هیچوقت نمیذاره با واقعیت روبهرو بشیم و درست سوگواری کنیم.
روزی که از راضی کردن بقیه و تلاشِ بیوقفه برای به دست آوردن آدمها خسته میشیم، در واقع یه روز خیلی مبارکه. چون این خستگی ما رو هل میده سمت خلوت کردن و پیدا کردنِ دوبارهی «خودمون»؛ همون بخشی از وجودمون که سالها تو درونمون منتظرمون بوده و ما تو شلوغیِ راضی نگه داشتن بقیه، گمش کرده بودیم و زخمی شده بود.
@rahino313
#پارت_۳
#کتاب
#تکههایی_از_یک_کل_منسجم