
دوست قشنگم قبل از اینکه شروع کنی به خوندن پارت 2، اگر پارت 1 رو نخوندی از اینجا بخون.
درون ما یعنی همون علائم فیزیکی که داخل بدنمون حس میکنیم؛ مثل ضربان قلب، گرفتگی و... فکرهای ما جزو علائم فیزیکی ما نیستن و توجه به بدنمون باعث توقف کوتاهمدت این فکرها میشه. واکنش ما به این علائم، نشوندهندهی رابطهی خودمون با درونمونه.
جهان درونی ما شامل اضطراب و احساسه. اضطراب یه احساس ناخوشاینده و در بدن به سه شکلِ گرفتگی عضلات، مشکلات گوارشی، گیجی و بیحسی خودش رو نشون میده.
اضطراب مثل یه آدم در درون ماست و واکنشهای اشتباه نسبت به این آدم باعث سرکوبش میشه و اوضاع رو بد میکنه. اینکه شرایط رو درک کنیم و بپذیریم که اضطراب یک واکنش طبیعیه، میتونیم علائم اضطراب رو کم کنیم.
احساسها در عمیقترین لایههای درونی ما پنهان شدن و باعث بیدار شدن اضطراب در وجود ما میشن. ما باید نسبت به هر احساسی (غم، خشم، شادی، ترس و شرم) واکنش متفاوتی نشون بدیم و باید بدونیم اگر یکی از این احساسات در وجود ما غالب بشه، ما در روابطمون به مشکل میخوریم.
سرکوب کردن احساسات به دلیل ترس یا آموزشهای اشتباه در دوران کودکی مثل «مرد که گریه نمیکنه» باعث میشه ما به خودمون و روابطمون آسیب بزنیم. این احساسات به ما کمک میکنه از دردها گذر کنیم؛ پس تبدیل کردن این حسها به رفتار مناسب، یک هنره!
زمانی که به درون خود آگاه بشیم، میفهمیم که جهان درونی ما همیشه بین اضطراب و احساس در نوسانه و ما نمیتونیم دائماً خوشحال باشیم.
۳ تا افسانهی دروغ در مورد خوشبختی وجود داره:
۱. خوشحالی حالت طبیعی انسانه (در واقعیت، احساسات مثل آب و هوا متغیرند).
۲. خوشبختی یعنی فقط احساس خوب داشتن (در واقعیت، خوشبختی واقعی یعنی پذیرش تمام احساسات).
۳. اگر همیشه خوشحال نیستیم یعنی یک عیبی داریم (در واقعیت، زندگی سخته و طبیعیه که همیشه شاد نباشیم).
خوشبختی رو میشه از دو دیدگاه بررسی کرد:
۱. خوشبختی یعنی در مسیر بودن و براش تلاش کردن؛ انجام این کار باعث میشه ما به ظرفیتهای واقعی و درونیمون نزدیک بشیم.
۲. خوشبختی یعنی حالتی از آرامش؛ بعضیها فکر میکنند آرامش یعنی یه حس خوب، اما در واقعیت آرامش یعنی بیحسی؛ یه جریان آروم و تهی که در این جریان، بدن آدم آرومه، هیچ حسی نداره و به هیچی فکر نمیکنه.
برای اینکه خودمون رو بشناسیم، اول باید دقت کنیم ببینیم نسبت به دیگران چه حسی داریم. اگر نسبت به بقیه احساس نفرت و خشم شدیدی داشتیم، به این معنیه که اون ویژگی در درون ماست، اما حاضر نیستیم ببینیمش و ازش فرار میکنیم. زمانی که این ویژگی نامطلوب درونی رو بپذیریم، میتونیم با خودمون صلح و با مهربونی رفتار کنیم.
مهم نیست چه ویژگیهای اخلاقی داریم؛ باید به همهی خودمون عشق بورزیم، به کودک درونمون با محبت نگاه کنیم و ازش برای اینکه در گذشته با وجود همهی آسیبها کنارمون بوده و دوام آورده و ما نادیدهاش گرفتیم، تشکر کنیم.
این پذیرش و آشتی بهمون کمک میکنه بدون اینکه خودمون رو سرزنش کنیم، رفتارمون رو تغییر بدیم، روابطی که بهمون آسیب میزنه رو تشخیص بدیم و تصمیمها و روابط سالمتری داشته باشیم.
@rahino313
#پارت_۲#کتاب#تکههایی_از_یک_کل_منسجم