
زندگی کاری نداره ما داریم چه کاری انجام میدیم؛ اون بیتفاوت، ممتد و مستقل از حال و هوای شما و موقعیتی که دارین، داره حرکت میکنه. زمانی که ما به پذیرش برسیم که زندگی، چه ما حالمون خوب و چه بد باشه، در جریانه و داره کار خودش رو میکنه، جهانبینی ما نسبت به روابط تغییر میکنه.
دنیای واقعی، برخلاف دنیای بچهکوچولوها، به ساز ما نمیرقصه و آرزوهای ما رو برآورده نمیکنه. در دنیای واقعی، ما صفر و صد، سیاه و سفید نیستیم؛ بلکه همهی انسانها در یک قشر خاکستری قرار دارند. یه زمانی وقتی کودک بودیم، سیاه و سفید بودنِ دنیا نجاتمون میداد؛ چون از والدینمون چیزهای مختلفی رو درخواست میکردیم و بدون چون و چرا برامون آماده میکردن. اما دنیای بزرگسالی اینطور نیست و باید برای اینکه آسیب نبینیم، واقعیتها رو تماشا کنیم و بدون پرسیدنِ سوالِ «چرا من؟»، اونها رو بپذیریم و نقش کودک بودنمون رو کنار بذاریم.
درد در نتیجهی مخالفت جهان با میل و آرزوهای ما به وجود میاد، اما رنج رو خودمون به وجود میاریم؛ اونم وقتی که در مقابل درد مقاومت میکنیم، از روبهرو شدن باهاش فرار میکنیم و احساساتی که باید حل و پذیرفته بشه رو به تعویق میندازیم. زمانی روح ما التیام پیدا میکنه که ما درد رو بپذیریم و به جای اینکه با خودمون حملش کنیم، ازش رد بشیم.
تنهایی و تنها بودن در این جهان، یک بخش نامرئی از وجود ماست و زمانی که از تنهایی خودمون فرار میکنیم، در واقع داریم از خودمون فرار میکنیم. زمانی که این بخش نامرئی از وجودمون رو لمس کنیم و بپذیریم، اون موقع دیگه از روی نیاز، خواهش یا ترس از دست دادن، به دیگران پناه نمیبریم و نحوهی ارتباط ما با بقیه تغییر میکنه.
باید بپذیریم که ما انسانیم و پرواز فقط برای پرندگانه؛ پس میانبری برای عبور سریع از دردها و شرایط سخت وجود نداره. در واقع، ما باید با تکتک اعضای بدن خودمون، واقعیتها رو لمس کنیم و فقط وقتی که به شکل عمیقی درون و بدن خودمون رو درک کردیم، میتونیم از مشکلات گذر کنیم.
دنیا دنیای محدودیتهاست؛ شما با به دست آوردن هر فرصتی، مطمئناً فرصت دیگهای رو از دست میدین. نرسیدن به بعضی از اهداف استرسزاست، اما باید این محدودیتها رو بپذیریم و به جای اینکه سالها براش سوگواری کنیم و پروندههای ناتموم زیادی رو با خودمون حمل کنیم، تمام این پروندههای ناتمام رو ببندیم و بتونیم آمادهی یک شروع جدید بشیم.
هر انسانی در زندگیش یکسری نداشتهها داره که براش دردناکن و جای خالیشون رو حس میکنه. باید یاد بگیریم برای این نداشتههامون، یکبار برای همیشه سوگواری کنیم و بعد واقعیت رو بپذیریم. اگر این کار رو انجام ندیم، دردهامون رو تبدیل به رنجهای سمی و طاقتفرسایی کردیم.
زندگی همیشه باب میل ما پیش نمیره. اما انطباقپذیری این قدرت رو داره تا ما رو برای شرایط جدید آماده کنه. بزرگترین واقعیت زندگی که ما باهاش روبهرو هستیم، ناپایدار بودن و غیرقابل پیشبینی بودنشه؛ پذیرش این واقعیت باعث میشه توهم کنترل نداشته باشیم و تسلیم جریان زندگی بشیم و سعی کنیم در این جریان، هوشیاری خودمون رو حفظ کنیم و در بحرانها به عزیزانمون تکیه کنیم.
#کتاب
#تکههایی_از_یک_کل_منسجم