فصول و نقاط عطف زندگی(به همراه نسخه صوتی کامل مصاحبه)
من خودخواه هستم
مجری:
می خواهم به مهمترین عامل که این بینش رو در شما به وجود آورده، اشاره کنید.
مهمان:
خودم. خیلی خودخواهانه است ببخشید.
مجری:
نه نه اصلاً از نظر من خودخواهانه نیست به هیچ وجه
مهمان:
من یک چیزی رو پذیرفتم که من خودخواهم
مجری:
همه آدم ها خودخواه هستند؛ عیب نیست.
مهمان:
مسئله سرِ اینه که ما نمی خواییم این رو قبول کنیم که همه خودخواهیم و همه این کارهایی که داریم می کنیم در جهت خودخواهی است. ما به دیگران کمک می‌کنیم در جهت خودمون ولی منتش رو می گذاریم سرِ دیگران. من امروز اگر اینجا آمدم و نشستم برای این است که لذت می برم از این مباحثه، از اثرگذاریم بر جامعه لذت می‌برم، از اینکه حرف‌های من منتشر بشه، چهار نفر دیگه ای راجع بهش فکر کنن لذت می برم. بعد میام اینجا میشینم می گویم: "من وقت زیادی را به شما اختصاص دادم به خاطر مسئولیت های اجتماعی" این حرف ها واقعی نیست و داریم خودمان را گول می زنیم.
مجری:
یعنی بخوام حرف شما رو تفسیر کنم اگر اشتباه است بفرمایید این که گفتید "خودم" یعنی اینکه من چون پذیرفتم که خود خواهم و باید به خودم توجه کنم این بینش رو پیدا کردم؟
مهمان:
نه بهتره این طوری بگم که من خوشبختانه در خانواده ای بزرگ شدم که "خودم" مهم بود و مثلاً زن داییِ من یکی از آدم های مهمه توی زندگی من، یک بار گفتش که آیت از هیچی نمی ترسد. من هشت سالم بود. و مدرسه را بهم ریخته بودم. یک کاری رو دلم نمی خواست انجام بدم. یک هفته تمام سخنرانی کردم و آن کار انجام نشد.
مجری:
چون حقانیتی برای خودتون قائل بودید این جرات رو پیدا می کردید که سر اون حرف حق بایستید؟
مهمان: آره
مجری:
و اگر یک جا این حقانیت رو در خودتون احساس نکنید کوتاه می آیید؟
مهمان:
کوتاه میام. کوتاه میام حتما. یک چیزی که شاید این مدت خیلی بهم کمک کرد. من قبلا فکر میکردم (رو اینستاگرام هم نوشتم) فکر میکردم که آدم های بزرگ، آدم هایی هستن که هیچ وقت اعتراف به اشتباه نکنن. ولی واقعاً میتونم بگم که ۴ سال پیش یه روزی، یک نقطه ای، پایان این مسئله رو با خودم گذاشتم گفتم زمانی بزرگ خواهم بود که اعتراف به اشتباهم بکنم. شاید تو جامعه ایران حتی خوب نباشد.
مجری:
بعضی وقتها این احساس حقانیت کردن ناشی از بینش الان ماست. مثلا ده سال دیگه بشینیم به الان نگاه کنیم، می گیم که کاش آنجا این کار را نمی کردم یا این حرف را نمی زدم.
مهمان:
آره؛ مثلاً من ۱۹ سالم بود یک طرحی رو برداشتم بردم جایی؛ بعد الان فکر می کنم اگر که این طرح رو یکی برای من بیاره، پرتش می کنم بیرون! ولی اونجا اون آدمه با من چه جوری برخورد کرد؛ خیلی محترمانه. بعد بهم گفت که باید بری بهبود بدی، فلان کنی، فلان کنی... و من اون موقع وقتی اومدم بیرون گفتم اه، این نمی فهمه آدم چی میگه. یه قسمتش کاملاً قبول دارم و همیشه هم میگم؛ میگم که من الان این نظر رو دارم؛ اگر غیر از این باشم باید توی یه چاهی بیفتم که همینجوری فقط هِی دور خودم رو دارم درست می کنم......... یه نکته ای که خیلی جالبه؛ من زندگی آدم ها و معاشرت کردن با آدمهای با سن های بالا رو خیلی دوست دارم. برای الان نیست؛ مثلا من دبیرستان بودم با سال بالایی هامون دوست بودم یا دیگه دبیرستان به یه حدی رسیدم با معلمهامون دوست بودم. خیلی خوشم میاد. یه کتابی ریچارد باخ داره که دقیقاً اومده از ۵۰ سالگیش به ریچارد ۸ ساله گفته. این خیلی به نظر من کمک می کنه. من اینو خیلی دوست دارم. من این معاشرت با بزرگتر رو دوست دارم. بعد نگاه می کنم میبینم بعضی وقتا مثلاً مواجه میشیم با یکسری آدم هایی که تو سن ۶0 سالگی ۷۰ سالگی همچنان پویا هستند؛ نگاه می کنم ببینم اینا چیکار می کنن؛ اینا چی کار می کردن؛ اینا چطوری فکر می‌کنن ولی در عین حال مثلا ممکنه حتی با یه کسی مواجه بشی، ۵۰ سالگی دگم و همون چیزی که بلد بوده، فقط داره همون رو ادامه میدهد.
مجری:
پویایی ها از نظرتون چیه؟
مهمان:
یادگیری
مجری:
و خوب این یادگیری گاهی وقتها منجر به این میشه که شما مجبور بشید خود اکنون را نفی کنید، این اشکالی نداره؟
مهمان:
اصلا مگه میشه غیر از این زندگی کرد؟ آقای دکتر ساجدی، مدیرعامل شناسا، یک جمله ای راجع به من میگفت که به نظرم حق مطلب رو ادا می‌کرد، در مراودات کاری میگفت خانم حسینی خودش یک کوسه داره درون خودش؛ خودش، خودش رو هی نقد می کنه. و به نظرم مهمترین قسمتی که آدم ها رو متمایز میکنه هوشِ یادگیری هست.
مجری:
به نظرم آدم هایی که توان یادگیری بالایی دارند، تواضع بالایی هم دارند.
مهمان:
من با تواضع مخالفم
مجری:
خوب منم حس کردم یک همچین چیزی رو. به نظرم آدمی که تواضع نداشته باشه اصلا نمیتونه یاد بگیره. باید بری زانو بزنی و بیاموزی و بعد خودت رو نفی کنی و بعد خودت رو بهتر کنی.
مهمان:
خوب پس تعریفمون با همدیگه از تواضع فرق داره
مجری:
شاید
مهمان:
من از اینکه یاد بگیرم حتی از همکارانم هیچ وقت عارم نمیشود، هیچ وقت خجالت زده نمیشوم؛ ولی از اینکه برگردم بگم "من هیچی نیستم، شما استاد این موضوع هستید" در موضوعی که میدونم اشراف دارم، راستش را بخواهی به نظرم این رفتار مصنوعی است.
مجری: بسیار عالی. ممنونم. دوست دارید که در آینده برای شغلتون چه اتفاقی بیفته؟
مهمان:
راستشو بخوای اولویتم شغل نیست. دوست دارم در آینده یک مجموعه پویای در حال رشد، با تعدادی ژنرال داشته باشم که یک نقش اثر زیادی در اقتصاد کشور داشته باشد.
مجری:
فکر می کنید کجای اقتصاد کشور احتیاج به یک همچین مجموعه‌ای داره؟
مهمان:
یعنی چی کجای اقتصاد؟
مجری:
یعنی مثلاً فرض بفرمایید خوب اقتصاد بخش های مختلفی داره
مهمان:
آها. من توی های تکنولوژی و اینترپرایز؛ سازمانهای اینترپرایز بیشتر دوست دارم این اتفاق بیفتد.
مجری:
ممنون. به نظرتون اگر که یکبار دیگه فرصت زندگی از اول رو داشته باشید، همین مسیر رو میایید یا اینکه راه دیگه ای رو تو زندگیتون می‌رین؟
مهمان:
عموما چیزهایی که شدنی نیست رو راستش را بخواهی بهش خیلی فکر نمی کنم. ما واقعاً هیچ وقت بر نمی گردیم. و این فقط باعث میشه که یکسری افسوس ها ایجاد بشه، بعد افسوس ها آدم رو دپرس می کنه، چرا این کارها را نکردم. بعد می خواهی جابجایی انجام بدهی بعد از اون طرف میخواهی جبران کنی راستش را بخواهی من بهش خیلی فکر نمی‌کنم و جواب این سوال ها رو هم هیچ وقت نمیدم.
مجری:
بسیار خوب. فکر می کنید چه چیزهایی بهتر بود در اختیارتون می بود که نبوده و نبود آنها باعث شده است که به نقطه ای که شاید براتون مطلوب بوده است نتوانستید برسید؟ مواردی که اگر در اختیارتون بود شما در وضعیت بهتری از نظر خودتون بودید، اینا چی بود؟
مهمان:
باز جواب این سوالتون رو هم نمی تونم بدم؛ یه جور دیگه جواب میدم. من آدم گذشته نگری نیستم. سعی می‌کنم که گذشته رو مثل واقعا گذشته نگاهش بکنم. اما میتوانم جواب این سوالتون رو اینجوری بدم که اگر که چه چیزهایی وجود داشته باشه، مسیر آینده ام رو تسهیل میکنه؟ این رو راستش را بخواهی بهتر بلدم جواب بدم.
مجری:
خوبه. همین رو بگید
مهمان:
واقعیتش اینه که توسعه اقتصادی کل کشور، کمک می کند به من و همه مردم تا بهتر باشیم. بالا رفتن پذیرشِ خانم هایی که کار اجتماعی می‌کنن و اثرگذاری اقتصادی دارن به ما هم کمک جدی می‌کند. این باعث می شود که خانم های موفق تعدادشون بیشتر بشود و این باز به ما هم کمک جدی می‌کند. نکتة دیگه ای که شاید بشه گفت: فرهنگ سازی از سمت اسطوره گرایی به سمت واقع گرایی است.[NJ1]
مجری:
خوب به هر حال قطعا می دانید با توجه به زمینه های مطالعاتی گوناگونی که فرمودین این اسطوره سازی و اسطوره گرایی یه بحث فرهنگی است که بشر هنوز نتونسته (با وجود همه این اتفاقات) خودش رو از این پدیده جدا کنه و یه جورایی هم این اسطوره سازی ها، موتور محرک جامعه است، مثلاً همین الان در حوزه کارآفرینی آدم‌هایی مثل استیو جابز و بیل گیتس و ایلان ماسک و غیره اسطوره های این حوزه اند و یه جورایی جوان‌ها چشمشان دنبال اینه که اونها چه جوری زندگی کردن، چیکار کردن، چیکار نکردند. فکر نمی کنید که این یک جور ضرورت هست و نمیشود از آن گذشت؟
مهمان:
من نمی خوام از این بگذریم. من اسم این ها را می گذارم رهبران بازار. ما باید رهبر بازار داشته باشیم. اصلا مگه می شه؟ مثلا اگر استیو جابزی نباشه، اگر زوکر برگی نباشه... آره دقیقا این موتور محرکه است. اینا لیدر هستند. ولی آن جایی ما مسئله پیدا می‌کنیم که منتظر می مانیم که اسطوره بیاد نجاتمان بدهد. آره و فکر می‌کنم که حداقلش اینه که اگر که رهبران بازار در ایران واقعی باشند و با توجه به نقش رسانه که همه اطلاعات افراد را در دسترس می گذارد، بادی کاری کنیم که آن اسطوره‌ها تبدیل به رهبر بشوند.
[NJ1]
