گفتگوی با آیت حسینی مدیر عامل گروه نشانه

فصول و نقاط عطف زندگی(به همراه نسخه صوتی کامل مصاحبه)

روند و افق زندگی

چالش­ها

وقتی که می خواهم بمیرم

من خودخواه هستم

اشتباهات زندگی

مجری:

میخوام در مورد اشتباهاتی که توی مسیر زندگیتون داشتید (حالا لزوما هم اشتباهات شغلی نه) هرچی که فکر می کنید که بهتر بود نمی کردید، صحبت کنید.

مهمان:

یه جایی که فکر می‌کنم اشتباه بزرگی کردم این بود که خیلی خودم رو جدی گرفتم و زندگی رو خیلی جدی گرفتم و خیلی فکر کردم که اوه چه خبره! این به نظرم اشتباه است. نکته دومی که وجود داشت این بود که از آدما به اندازه خودم انتظار داشتم و بعد یه نقطه ای، یک جایی من حتی به این فکر می کردم که چرا مسئول دفترم قانع هست که مسئول دفتر بماند. به زور میخواستم او را ببرم آن بالا. واقعا به زور نمی شد این کار را کرد. این به نظرم اشتباه بود. نکته دیگه ای که وجود دارد این است که (توی حرفاتون گفتین و میخواستم بهش اشاره کنم، حالا پرسیدین میگم) یک زمانی هایی که خیلی مورد توجه رسانه ها قرار می گیرم، این احساس بهم دست می دهد که انگار هیچ کسی در این عالم بشریت نیست و تنها منم که کانون توجه هستم. خلاصه خیلی خودم را جدی می گرفتم و این خیلی آفت داشت. باعث می شد، آدمی که می توانست کار تیمی انجام بدهد، گوش هاش بسته می شد و توان ارتباطش با دیگران خیلی کم می شد و همان یادگیری که گفتم خیلی مهم هست پایان می یافت. و ناخواسته دل خیلی ها را هم می شکستم.

اگر از من بپرسید که یکی از ویژگی‌های خودت رو بگو، من بسیار آدم مهربونیم و بسیار آدم ها برایم مهم هستند. ولی واقعا میتوانم بگویم ناخواسته بود و من بهش دقت نمی کردم.

مجری:

این علتش اون سودای موفقیت نبود؟ چون فکر می کردید مثلاً باید در ۳۵ سالگی این بشم، در ۲۷ سالگی این بشم یا در ۴۰ سالگی این بشم، اون چشم اندازی که برای خودتون تعریف کردید و اون عجلتون برای رسیدن آیا باعث نمی شد که بعضی چیزها رو نادیده بگیرید؟ بعضی چیزهایی که براتون هم مهم بوده.

مهمان:

شاید توانایی حل کردن چند تا مسئله رو با همدیگه نداشتم و شاید این که به غلط فکر می کردم، من محور جهان هستم، علتش بود.

مجری:

اگر فکر می‌کنید چیزی باید می گفتید و نگفتید بفرمایید.

مهمان:

از اونجایی که ساختار نیافته کلا مصاحبه رو انجام دادی، واسه همین من نمیتونم فکر کنم که تو چه قالبی، تو چه مدلی، مثلا من چه جوابی رو باید می دادم ولی ندادم.

مجری:

البته ما ساختار داشتیم ولی آن قدر بحث ها خوب بود که احساس می کردم باید از ساختار خارج بشوم.

مهمان:

واقعیتش اینه که نه، واقعا نمی دونم باید چی اضافه کنم. ولی فقط یک جمله میتوانم بگم؛ اونم اینه که "هستم اگر می روم گر نروم نیستم"

مجری:

بسیار عالی. پس این باعث شد من یک سوال دیگه بپرسم

مهمان:

بپرسین

مجری: تعرفتان از انسان چیه؟

مهمان:

یک موجوده با یک عالمه قابلیت و توانمندی و نقطه ضعف که در یک اجتماع زندگی می کند.

مجری:

خیلی متشکر

مهمان:

خواهش میکنم