گفتگوی با آیت حسینی مدیر عامل گروه نشانه

فصول و نقاط عطف زندگی(به همراه نسخه صوتی کامل مصاحبه)

روند و افق زندگی

چالش­ها

وقتی که می خواهم بمیرم

من خودخواه هستم

اشتباهات زندگی

مجری:

مهمترین چالش زندگیتون چی بوده خانم حسینی؟ به اون چالش دوست دارم اشاره کنید که هنوز هم شاید براتون چالشه و نتونستین یا نشده یا و به هر حال هنوز میاد و یجورایی جلوی شما رو می گیرد.

مهمان:

حالم خوب باشه همیشه. شاید این نشدنی باشه ولی این واسم خیلی مهم بوده همیشه. شاید بتونیم اینجوری بگم چیزی منو بالا پایین نکنه. این واسم همیشه چالش بوده. اگر اتفاقی میافته، خوب و سریع بتونم خودم رو جمع کنم.

مجری:

یعنی مدیریت احساسات خودتون؟

مهمان:

نمیشه گفت صرفاً احساسات

مجری:

چی پس؟

مهمان:

اینکه تو نقطه ای قرار بگیرم که اگر که یک موضوعی اتفاق می افته نتونه مدت زمان زیادی من رو درگیر نگه داره. مشکلی که فکر می کنم تا لحظه آخر مرگ همیشه با آدم هست. قبل از اینکه روان تحلیل گری بخونم (چون من روان تحلیل گری با پروتکل خوندم ISDTPو مدرک گرفتم (شاید اون اشتیاق به زندگی و امید هست. من وقتی راجع به زندگی فکر می کنم مشعوف می‌شم.

مجری:

ببخشید یک خورده شاید این سئوالم تلخ باشه؛ یعنی نفس زندگی رو فارغ از داشته هاتون قشنگ میدانید یعنی مثلا خدایی نکرده سلامتتون رو از دست بدید، عزیزانتون و....

مهمان:

من نفس زندگی رو دوست دارم. من همه اینها را دچارش شدم. دو سال پیش دو هفته استراحت مطلق بودم جوری که دکترا بهم گفتن که اگر نیایی عمل بکنی یک هفته بعد فلج میشی. یا مثلاً ۲۰ سالم بود دکتر گفتش که تا ۴۸ ساعت دیگه بیشتر زنده نیست (کف جمجمه ام شکست) و مننژیت داشتم. یا مثلاً ۲۶ سالم بود که فاکتورهای خونیم نشون می داد که سرطان خون دارم. ببین من همه اینها رو گذروندم یعنی راستش رو بخوای برام اگر که بگی سلامتی، من آدم سالمی نبودم. ولی باز هم زندگی رو دوست داشتم. اما اگه بخوای بگی عزیزانم رو از دست بدم، من عزیزترین آدمهای زندگیم رو از دست دادم و شاید فقط مامانم و خواهرم هستند غیر از دوستام که از اون ریشه اصل برام مونده است. وقتی سهیل را از دست دادم خودم هم کرونای شدید داشتم 50 درصد ریه ام درگیر بود. حال خیلی بدی داشتم. با خودم گفتم آیت دوست داری بمیری؟ دیدم نه من هنوز هم زندگی را دوست دارم. شاید سنم کمتر که بود فکر می کردم که باید کاری بکنم که زندگی جذاب باشه ولی میتونم بگم که یک مشاوره یISDTP به من شخصاً کمک کرد که doing base نباشمbeing base باشم. چیزی که سال ها یاد نگرفته بودم یا بهتر بگم که اصلا فراموش کرده بودم. دومین چیزی که به من خیلی کمک کرد ازدواج با سهیل بود. چون اولین بار بعد از ازدواج و تعطیلات عید مجبور شدیم بیست روز توی خانه بمونیم و خیلی هم خوب بود. روز پنجم راجع به این موضوع با هم حرف زدیم. یعنی سهیل گفت تو که یک لحظه نمی تونستی توی خانه بند بشی داری توی خانه از زندگی لذت می بری. وقتی برمی گردم نگاه می کنم من هرکاری هم کردم برای این بوده که در نهایتش به خودم نشون بدم که زندگی جذابه؛ یعنی اون امید که می گم، یعنی اون شعف که میگم راجع به زندگی شاید تا مثلاً شش- هفت سال پیش فکر می کردم که کارهایی که انجام می دهم باعث این شادمانی هست. من فیزیک خوندم، فلسفه خوندم، فلسفه علم خوندم، ولی باز هیچ کدوم از اینها جوابم رو نداد، و من دنبالش بودم؛ دنبال معنویات بودم هر شاخه معنوی رو که بگی من رفتم توش، تا تهش رفتم، و دیدم هیچ کدوم از اینها پاسخم رو نداد. اون چیزی که من رو از لحاظ ذهنی ارضا کرد و پاسخم رو داد و پاسخی که من بپذیرمش، درکش کنم، تجربه کنم، فروید بود. فروید عجیب و غریب جواب تمام مسئله های من رو داد. جواب تمام سوالهام رو داد. پایه هایی که فروید میذاشت و بعد توی ISDTP فهمیدم که اصلاً اهمیت نداره من چطوری فکر می کنم؛ اهمیت داره من چطوری حس می کنم. از پس ذهنمون بگیم. من وقتی جواب سوال شما رو می‌دم فکر این نیستم که شما راجع به من چی فکر میکنید یا بعداً مخاطب از حرف‌های من چی فکر میکنه. من ده سال پیش این جوری نبودم، هشت سال پیش اینجوری نبودم واقعا؛ فکر می‌کردم که مخاطب راجع به من چی فکر میکنه من اونو پوزیشن می کنم. یه قسمتش شاید اینه که اون اعتماد به نفسه توی زمینه کاری رو دیگه خیلی راحت شدم. خودتو پوزیشن کردی. خودم رو اصلا مقایسه نمی‌کنم با افراد نامداری که توی این حوزه چندین سال کار کردن.

مجری:

بین فکر و احساس مرز مشخصی به نظرتون وجود داره؟

مهمان:

بله دارد. بخواهم خیلی شخصی مثال بزنم وقتی مادر بزرگم مرد، چالش خانواده شده بود که چطوری به آیت بگیم ولی من تا تقریبا ۹ ماه پیش یک قطره اشک واسه مامان بزرگم نریختم، چون فکر می کردم اشک ریختن نشانه ضعف هست ولی در تمام این سالها احساسم چیز دیگری می گفت. تازه تو اتاق مشاوره فهمیدم چقدر دلم واسش تنگ شده و چقدر سوگوارش بودم تمام این سالها. اون نقطه ای که اگر بخواهم بگم امیدوارم که آدم های دیگه زودتر از من تو سن‌های پایین تر به این نتیجه برسند که بودنشون مهمه، نه انجام دادنشون. این به معنای این نیست که تنبلی کنیم هیچ کاری نکنیم. دقیقا مثالی که استاد من زد. توی اون جلسه که راجع به این موضوع حرف زدیم. به من گفت ببین تو یه دونده دویی، داری میدویی، یه سری وزنه به پاته، ما میخواییم کمک کنیم این وزن‌ها در آورده بشه، نمیگم ندو. چون من نگران این بودم موفقیت‌هام چی میشه! پس چه جوری موفق بشم! چیجوری دنیا رو تحت تاثیر قرار بدم! چیکارها باید بکنم! و شاید این بهم کمک کردش که توی چالشی ترین و سخت ترین مرحله زندگیم که سوگ همسرم هست به خودم فکر کنم و راحت تر مسیر رو طی کنم.

مجری:

شما دهمین نفری هستید که داریم باهاش صحبت می کنیم. من خیلی کم دیدم بین همکاران شما و خیلی برام جذابه که شما این جوری فکر میکنید و چقدر خوبه که بشه این جور فکر کردن و این جور نگاه کردن رو توسعه بدیم. شما فکر می کنید که چه جوری میتونیم کمک کنیم که دیگران هم اینجوری فارغ از همه فعالیت‌هایی که قراره ما رو از نقطه Aبه نقطه B برسونه، چطور میشه این رویکردها رو تقویت بکنیم توی اکوسیستم کارآفرینی؟

مهمان:

من می‌گم باید ارزش علوم انسانی در کشور بیشتر بشه. ما در کشوری زندگی می کنیم که همه می خواهند دکتر و مهندس بشن و اگر مثلا کسی بخواد علوم انسانی بخواند به دیده تحقیر بهش نگاه میشه. بعد توی این خلاء آدم های توانمند در حوزه علوم انسانی با یک پدیده ای طرف هستیم به اسم دکتر زرد. دکترهای روانشناس زردی که به مخاطبانشان فرمول موفقیت سریع نشان می دهند. فرمول بهبودی سریع نشان می دهند. باز دوباره از استاد خودم استفاده می کنم. یه روز خیلی راجع به این موضوع، من عصبانی و شاکی بودم، گفت بشین واست یه خاطره بگم، دانشگاه فروید اتریش درس می خوندم یک روز دیدم نزدیک دانشگاه خیلی شلوغه، دیدم یک پوستر زدن و بنر زدن، کلاسهای آموزشی شناخت شخصیت بر اساس MBTI؛ می گفت دو دستی زدم تو سر خودم. گفتم دم دانشگاه فروید دارن کلاس MBTI برگزار می کنند و مردم این جوری دارن برای MBTI سروکله می شکنند در صورتی که اگر فرویدی باشی اساسا اینارو قبول نداری چون از نظر فروید این سبک دسته بندی آدم ها اشتباه هست. این توی کل دنیا هست ولی موضوع این هست که آنجا پایه های تفکری عمیق هم وجود داره که توی کشور ما خیلی کم هست و اغلب مردم فکر می کنند روانشناسی یعنی همین برایان تریسی و آنتونی رابینز حتی وقتی که مثلا MBA هم می خوانیم می رویم سراغ MBTI.

مهم واقعی بودن هست. این که کمک کنیم که آدم های واقعی تر باشند، این فکر می‌کنم خیلی کمک می کند. چرا ما نباید راجع به شکست ها بگیم؟ چرا مثلا بارها توی همین مدت به من گفتن که تو نباید گریه کنی گفتم که یعنی چی؟ من آدمم، عشق زندگیم رو از دست دادم، چطور میشه من گریه نکنم؟ نه؛ تو الگوی خیلی ها هستی؛ شکسته میشی! گفتم من اصلا نمی خواهم اسطوره باشم. من یک آدمم. من اصلا نمی خوام این جوری باشم.

برای کلیپ