گفتگوی با آیت حسینی مدیر عامل گروه نشانه

فصول و نقاط عطف زندگی(به همراه نسخه صوتی کامل مصاحبه)

روند و افق زندگی

چالش­ها

وقتی که می خواهم بمیرم

من خودخواه هستم

اشتباهات زندگی

مجری:

در کل روند زندگی خودتون رو یک روندی می دونید که مرتب به شما رشد داده؟

مهمان:

آره

مجری: یا این احساس رو نداشتید که مثلاً یک اتفاقاتی رشد شما رو متوقف کرده؟

مهمان:

ببینید اگر که انتگرالی ببینم کاملاً انتگرال برآیند مثبته (من ریاضی و فیزیک میتونم تحلیل کنم زندگی رو) ولی اگر مشتق روزانه بگیری یک روزایی منفی میشه. ولی واقعاً نمی تونی زندگی رو این شکلی نگاه کنی. من اگر که توی یک دوره، اگر مدام اون منفی بودنه تکرار بشه واقعا میگم که خوب منفیه؛ ولیکن نه؛ تو کل زندگیم دوره طولانی روند منفی نداشتم.

مجری:

افقی پیش روتون دارید؟ یا مثلاً فکر میکنید این روند قراره به چه آیت حسینی ای منجر بشه؟

مهمان:

اگر از من بپرسی که کِی فکر کردی که افقت کجا هست؟ یعنی اصلا راجع به افق آیندت فکر کردی، من ۱۳ سالم بود اولین باری که به آیت حسینی ۲۷ ساله فکر کردم.

مجری:

یعنی قبل از ۱۳ سالگی توی حال زندگی می کردید یا اصلا چشم اندازی از خودتون نداشتید؟

مهمان:

من در ۱۲ سالگی یبار با مادرم دعوای خیلی بدی کردم، جوریکه گفت فردا حق نداری بری اردو، اجازه نداد؛ و من فردا باید امتحان جغرافیا میدادم، خواهرم به من گفت که فردا نرو امتحان جغرافیا رو بده (ثلث دوم بودیم ما؛ ثلثی بود) بعد من برگشتم بهش گفتم که نه من چرا نباید برم امتحان بدم؟ امتحان ندادن من به ضرر خودمه؛ چون فردا من دیپلم میگیرم (بعد اون موقع فکر میکردم که وقتی بخوای کار کنی، دیپلمت مهمه مثلاً نمرت چه جوری بوده) بعد کارناممو نگاه می کنم میبینم من مثلا نرفتم، تجدید شدم! به این فکر می کردم! شاید به خاطر اینکه در محیطی بزرگ شدم که کار کردن زنان خیلی بدیهی بود. من مامانم خودش مدیر مالی قدریه و این انگار که یک چیز خیلی عادی بود، یعنی غیر از این ندیده بودم. بعد شاید اون نقاط به آیندم فکر می کردم؛ ولی اینکه آیندم رو تصویر بکنم و خودم پوزیشن واسه خودم درست کنم نه؛ اولین بار ۱۳ سالم بود و زندگی نامه آلبرت انیشتین رو داشتم می خوندم. من عاشق فیزیک بودم؛ مثلا در و دیوار اتاقم توی نوجوانی همه عکس های انیشتین بود و مایکل جردن (چون اون موقع بسکتبال بازی میکردم) و واقعیتش اینه که وقتی زندگی نامه انیشتین رو خوندم تهش گفتم که من باید خاطرات روزانم رو بنویسم و دلیلی هم که نوشتم واقعا این بود که فکر میکردم که بعدا من یه آدم بزرگ میشم، این خاطرات رو باید برای اون ازش استفاده بکنم! نیان هی دونه بدونه از دیگران بپرسن! بعد یه قسمتهایی از خاطراتم رو چند روز پیش رویترز که اومده بود مصاحبه داشتیم صحبت میکردیم، گفتم ببین این قسمت از خاطرات رو من کاملاً رمزی نوشتم، باید یکی بیاد رمز گشایی کنه، خودم هم یادم نیست که راجع به چی نوشتم! واقعیتش اینه که اونجا، ۱۳ سالگی، ۲۷ سالگی برام نقطه واقعی بود که دکترایم را گرفته ام.

مهمان:

دقیقا اون نقطه نقطه ای بود که دیگه چیزهایی که پیش بینی می کردم باید انجام بدم و باید انجام بدم رو، میدونستم رو انجام دادم. مثلاً دکترای فیزیک گرفتم، راننده ترانزیت شدم. یعنی آیت ۲۷ ساله تصویرش این بود که دکترای فیزیک گرفته، راننده ترانزیت شده و توی ۲۹ سالگی هم ازدواج میکنه. اولین تصویری که از خودم درست کردم تو این سن بود یعنی مکتوبش کردم و در جهتش شروع کردم به زندگی کردن و برنامه ریزی کردن.

مجری:

خوب حالا برای من سوال شد که دکترای فیزیک چرا باید راننده ترانزیت بشه؟

مهمان:

رانندگی رو دوست داشتم. من از اولین باری که نشستم پشت فرمون 9 سالم بود و دومین باری که اجازه بهم داده شد که میتونی رانندگی بکنی همون موقع ۱۳ سالگی بود. لذت رانندگی کردن رو اون موقع داشتم میچشیدم. و من آدم صبح زود نیستم. مامان من به خاطر اینکه منو منصرف بکنه،گفتش اگه میخوای رانندگی یاد بگیری باید چهار صبح بیدار بشی من هر روز 4 صبح بیدار می شدم تا رانندگی کنم.

مهمان:

هدفش این بود که من نرم. مثلا یه روز میرم، دو روز میرم، فکر میکرد که هیجانه. و خوب واقعیتش اینه که من ۱۵ سالگی رانندگی می کردم و دوست داشتم. ترانزیت انگار که اون روحیه ماجراجویی من رو داشت.

مجری:

خروج از کشور و تجربه جدید و...

مهمان:

آره دقیقا تجربه جاهای جدید و ماجراجویی و در عین حال (من اینها را خودم چون خیلی بهش فکر کردم میتونم الان بگم تحلیلی چه اتفاقی میافته) اینکه فقط صرفاً گردشگری نکنم؛ بار هم میبرم؛ بیزینس داره. درآمد باید ایجاد کنم. اون خلق درآمده برای من انگار که همون موقع پس ذهنم بوده ولی اولویت اولم نبوده. مثلا من توی دفترم هیچ وقت ننوشتم مثلا ثروتمند میشم، یا مثلاً زن قدرتمند میشم. جالبش اینجاست که تفاوت و تفکیک جنسیتی اصلا واسم معنی نداشته، چون تو خانواده ای بزرگ نشدم که این معنی پیدا کنه. من واقعاً با دخترها اون موقع مسئله جدی داشتم؛ می گفتند چرا با پسرها آن قدر راحت حرف میزنی؟ در زمان ما واقعاً این چیزا مسئله جدی بود و هنجار بود و من عملاً ناهنجاری می کردم. مثلا من با تمام پسرهای دوستای مامانم و پسر خاله هام و پسر دایی هام با همشون من بازی می کردم و مثلا یکی از پای تمام بازی هایی که اون ها می کردند من بودم. من اولین باری که در زندگیم عروسک داشتم ۱۹ سالم بود. یه خونه باربی داشتم که مامانم گفت اگر با این بازی نکنی (پنج سالم بود) گفت میدمش به فلانی، گفتم بده. اصلاً علاقه ای نداشتم. بیشتر مثلاً لگو دوست داشتم، ماشین دوست داشتم. بزرگترهای من که من باهاشون همبازی بودم پسر بودن و بعد این تفکیک جنسیتیه رو اصلا نمی فهمیدم یعنی چی مثلا. اولین باری که مامانم گفت که دختر باید ساعت ۹ شب خونه باشه، گفتم چرا؟ اگر من پسر بودم هم اینو به من میگفتی؟

مجری:

اولویت اصلی زندگیتون چیه؟

مهمان:

نقطه اثر بودن

مهمان:

اول روی خودم اثر بگذارم. نمیخوام واقعا از این حرفای آرمانی بزنم، آی جامعه برای من مهم تر از خودمه، نه؛ من اینجوری نیستم. این حالمو بهتر میکنه.

اگر بخوام بگم که دومین بار کی دوباره پلن ریختم واسه زندگیم نوزده سالم بود که اون موقع تصمیم گرفتم تا سن ۳۵ سالگی کارخونه بزنم و دقیقاً دلیل اینکه می‌خواستم کارخونه بزنم دقیقا همون نقطه‌ای بود که برم سراغ اینکه روی آدم های دیگر و زندگیشون تاثیر بذارم. اون موقع ام بی ای نخونده بودم، هیچ دانش مدیریتی نداشتم، یک فیزیکدان بودم که در مرکز محاسبات شریف دولوپر بودم.

مجری:

پس با این اوصاف که شما میفرمایید هیچ وقت آرزو نداشتید ساینتیست بشید؟

مهمان:

واقعا شاید ساینتیست بودن صرف توی ذهنم نبود. اون قسمتی از فیزیک واسم جذاب بود که چالش داره و حل مسئله. من هیچ وقت خودم رو توی مثلا آزمایشگاه ندیدم یا مثلا تو کتابخونه ندیدم (توی ذهنم). اون قسمت هایی که بتونم مسئله رو حل بکنم واسم خیلی جذاب بود. جزو معدود افرادی بودم که اون زمان پایان‌نامه لیسانسش را فروخت. تجاریش کردم. و من اولین ماشین زندگیم را با آن پول خریدم.

مجری:

چی بود موضوع پایان نامه؟

مهمان:

شبیه سازی قطعات اپتیکی. قطعات اپتیکی ای که داشت وارد ایران می شد، با قیمت خیلی کلانی وارد می‌شد و من یک راه حلی واسش پیدا کردم، شبیه‌سازیش کردم؛ چون واقعاً فرقی نمی‌کرد، مهم عملکرد بود. بعد استاد راهنمام خریدش، تبدیلش کرد، خودش پکینگ کرد، توزیعش کرد و خیلی از دانشگاه ها تا سال ها ازش استفاده کردند.