فصول و نقاط عطف زندگی(به همراه نسخه صوتی کامل مصاحبه)
وقتی که می خواهم بمیرم
مجری:
خیلی از سوالها به نظرم پاسخ داده شد ولی شما یه اشاره ای داشتید به زندگی که خیلی برای من جالب بود البته می دونم که لابلای حرفاتون اشاره کردید ولی می خواهم بیشتر در موردش صحبت کنیم.
مهمان:
من وام میگیرم از جمله سهیل؛ سهیل همیشه می گفت که زندگی فاصله بین دو تا عدم انتخابه؛ تولد و مرگ؛ هیچکدومش دست تو نیست؛ ولی این وسط دست توئه. و نگاهش و فلسفش این بود که زندگی بازیه و راست هم می گفت.
مجری:
بازی به چه معنا؟ تعریفتون از بازی چیه؟
مهمان:
دوست داری چطوری بمیری؟ ته نقطه زندگیت را چطوری می خواهی بگذاری؟ پاسخ به این سوال نشان می دهد که تو زندگی رو چطوری می بینی. من دوست دارم که توی یه سخنرانی یا در حین انجام یک کار بمیرم. مدل استیو جابزی. من دوست دارم در یک سخنرانی بزرگ باشم. حتما دوست دارم سنم زیاد باشه، اصلا دلم نمیخواد تو این سن بمیرم و شاید باورتون نشه ولی من واقعا از ته دلم این رو دوست دارم. چهل سال زندگی کردم و چهل سال دیگه وقت دارم. ۲۰ سالش که اصلا دست خودت نبوده، تحت تعلیم و تربیت بودی. ۲۰ سالش دست خودت بوده، چهل سال دیگه میتونی زندگی کنی و دوست دارم واقعا تو این نقطه بمیرم که یک عالمه نشستن و من دارم سخنرانی می کنم راجع به تجربیاتم.
مجری:
دوست دارین اون سخنرانی آخرتون موضوعش چی باشه؟
مهمان:
"زندگی چیه" دوست دارم سخنرانیم این باشه. و در اون لحظه دوست دارم واقعا بمیرم.
مجری:
خوب من الان پرسیدم که زندگی چیه؟
مهمان:
الان بخوام بهتون بگم زندگی مجموعه تمام اتفاقات و تمام خوبی ها و بدی ها و همه این هاست؛ تمام چالش ها
مجری:
از وسط تمام این اتفاقات و خوبی ها و بدی ها قراره چه اتفاقی بیفته یعنی برای شخص آیت حسینی؟
مهمان:
من به نظرم آیت حسینی هر بار یک ققنوس ازش در میاد. اگر غیر از این باشه سهمش رو و پتانسیلش رو و هوشش رو هدر داده است.
مجری:
خیلی جالبه و شما فکر می کنید که چند بار این ققنوس از خاکستر آیت حسینی اومده بالا و هر دفعه یک آیت حسینی جدیدی متولد شده؟
مهمان:
نمیگم آیت حسینی جدیدی متولد شده؛ اون قسمتهایی که باید فرو میریخته...
مجری:
ولی سوخته، سوخته
مهمان:
آره؛ فرو ریخته. حواست هست داری با کسی مصاحبه می کنی که ۴ ماه پیش شوهرش رو از دست داده و سهیل شوهری نبوده که تو بیست سالگی باهاش ازدواج کنم. توی سن پختگی عاشقانه با هم ازداواج کردیم و داشتیم برنامه ریزی می کردیم که چطوری کار و زندگیمون را کنار هم پیش ببریم و اصلا فکرش را هم نمی کردم که سهیل کنارم نباشه اما یک دفعه دیدم سهیل نیست. می خوام بهت بگم که یه سری چیز ها از حول و حوش من، محیط من، ریخته، ولی من نریختم.
مجری:
این من که نریخته چه ویژگیی داره؟
مهمان:
اون اصل هست که خیلی مهمه. (ببینید من اصلا نمی تونم) چه الان که به فروید معتقدم چه قبلا که معتقد نبودم... یک سوال را همیشه راجع به خودم میپرسم راستش را بخوای؛ خودم راجع بهش فکر می کنم. اگر که من توی یک خانواده این شکلی بزرگ نشده بودم و اگر به انتخاب خودم (من اولین باری که کار کردم ۱۸ سالم بود رفتم سر کار و تا الان بدون توقف کارکردم) اگر ۱۸ سالگی مجبور بودم، مثلاً دانشجوی شهرستان بودم اومده بودم تهران واسه اینکه درس بخونم، برای تامین مایحتاج زندگیم کار می‌کردم، آیا نگاهم همین شکلی بود؟
مجری:
فکر میکنم نبود
مهمان:
نمیدونم یعنی واقعا نمیتونم راجع بهش نظر بدم، اما اون اصل مهمه. برای موفق شدن یه چیزی که به نظرم این خیلی شعارگونه است، خواستن توانستن است اصلا وجود ندارد و من اینجوری نگاه می کنم؛ اما اینم میتونم بگم که اگر که این پیشینه رو نداری یکی از عواملش رو نداری، بسازش.
مجری:
این اصالت خانوادگی رو چطوری میشه بسازی؟
مهمان:
اون مگه بهت کمک کرده؟
مجری:
صد در صد
مهمان:
نه، تسهیل گر بوده. همه عوامل تسهیل گر هست فقط. بودن مهمه. یه نفر برمیگردد بهت میگه من عزت نفسم پایینه، اعتماد به نفس ندارم، خوب می گم برو پیش مشاور، میگه توانایی مالی ندارم، گفتم خیلی خوب برو اول توانایی مالی پیدا کن، کار بکن، اصلا یه کاری بکن دیگه. یه بخش درآمدت رو سیو کن بعد برو پیش مشاور. اینو حل کن. مسئله من اینه که آدما توی این گیر میفتن. توش میمونن. اینو باید درستش کرد. این اون نقطه ای هست که به نظرم هر کسی می تواند.
مجری:
خوب بله، ولی آنهایی که برخوردارتر هستند از بقیه جلوتر هستند.
مهمان:
حرفت رو کاملاً قبول دارم. مخصوصا جایی که ما شکاف طبقاتی وحشتناک داریم. اما این رو هم می دونم که چرا این دو تا رو با هم مقایسه می کنی؟ چرا نمیگی که همون موقع دختری هم سن و سال من این انتخاب رو نکرد و تصمیم نگرفت که از ۱۸ سالگی کار کنه، مسئولیت نپذیرفت، با جامعه توی چالش قرار نگرفت. آن هم در یک جامعه کاملا مرد سالار که یک خانم باید چند برابر مردهای هم رده خودش کار کنه تا بتونه در همان سطح بماند.
مجری:
می فهمم
مهمان:
اینها محدودیت هست. ولی من می گم که اگر توی محدودیت، محدودیت قائل بشی و محدودیت رو بپذیری باختی.
مجری:
این درسته؛ این رو کاملا با شما موافقم. یعنی بزرگترین مشکل آدم ها اون گیر کردن هست.
مهمان:
آره
مجری:
گیر که همه دارند، یعنی کسی نیست که بتونه ادعا کنه، هیچ گیری ندارم، این عیب نیست به نظر من، ولی وقتی عیب معنی پیدا می کند که تو هیچ کاری برای رفع مشکل نکنی.
مهمان:
حالا هم واسه همین اول صحبت گفتم نقش مامان بزرگم. بنویس قسطنطنیه! مامانی من نمیتونم من این ط نمیدونم چه شکلیه. باشه اشکال نداره جاشو خالی بگذار. ولی بنویس. من مجبور بودم جمله بنویسم. کلاس اول دبستان من چرا باید جمله مینوشتم؟ من مجبور بودم کتاب رباعیات خیام بخونم! نمیفهمیدم چی میگه، می گفتم مامانی نمیفهمم، میگفت برو بگرد پیدا کن. فرهنگ امید تو خونش بود میگفت برو بگرد پیدا کن. من واسه یه کلمه ای که بلد نبودم شاید مثلاً یه نصفه روز باید وقت میزاشتم.
