امجد عبدی·۳ ماه پیشانتخاب، فاصله بین دو اجبار استدیروز داشتم یکی از قسمتهای پادکست «رختکن بازندهها» رو گوش میدادم که جملهای از یکی از کتابهای ویلیام اس. باروز توش نقل شد.جمله این بود:…
امجد عبدی·۶ ماه پیشدین یا دِین؟ چرا شراره عشق شد زندگانی؟ :)هر بار که "ای ساربان" محسن نامجو را میشنوم، ذهنم درگیر یک کلمه از یک بیت آن میشود؛ "دین". چون هر بار حس میکنم اگر آن را "دِین" (به معنی…
امجد عبدی·۹ ماه پیشسیاست عرصه آرزواندیشی نیست، بلکه عرصه ممکنهاستدر سیاست، خیال اگر از عقل جلو بزند، راه به بیراهه میبرد. سیاست نه میدان رویاپردازی است و نه جای آرمانهایی که از زمین واقعیت جدا شدهاند.…
امجد عبدی·۱۰ ماه پیشبهرام بیضایی؛ رفتن در روز تولد و ماندن در تاریخ روایتبهرام بیضایی، نمایشنامهنویس، فیلمساز و اندیشمند برجسته فرهنگ و هنر ایران، در روز تولدش از جهان رفت؛ رخدادی نمادین برای هنرمندی که تمام عم…
امجد عبدی·۱ سال پیشفحاشی به ریشهها؛ وقتی تعصب به اعتبار تیم زخم میزندآنچه در دیدار اخیر پرسپولیس و تراکتور رخ داد، صرفاً یک حاشیه فوتبالی یا برونریزی هیجان سکوها نبود. این اتفاق را باید نشانهای روشن از افول…
امجد عبدی·۱ سال پیش توصیه تغذیهای یا عادیسازی بحرانهای اقتصادی در رسانه ملی؟پاسخ یک کارشناس در صداوسیما به پرسشی ساده درباره جایگزینی برنج با جو، فراتر از یک اظهار نظر تغذیهای، حامل نشانههایی از تغییر نگرانکننده…
امجد عبدی·۱ سال پیشتنهایی، نام دیگر جماعت ناتمامگاهی تنهایی نه از نبودِ آدمها میآید و نه از خالی بودنِ اطراف؛ تنهایی از شلوغترین لحظهها سر برمیآورد، درست همانجا که صداها زیادند اما…
امجد عبدی·۱ سال پیشوقتی «ببخشید» جای مسئولیتپذیری را میگیردماگ شخصیام را برده بودم کافه. نه از سر صرفهجویی، از سر عادت. بعضی چیزها فقط «وسیله» نیستند، بخشی از روزمرگی آدماند. قهوه را گرفتم و در پ…
امجد عبدی·۱ سال پیشزندگیای که فرو نمیریزد، فقط هر روز کمی بیشتر ترک میخورددر حاشیهی شهری که همیشه انگار یکقدم عقبتر از زمان مانده بود، مردی زندگی میکرد که هیچکس اسمش را درست یادش نمیآمد. نه مهم بود، نه لازم.…
امجد عبدی·۱ سال پیشچرا گوگوش امروز نمیتواند ادای وجدان بیدار را دربیاورد؟من عاشق موسیقیام، عاشق هر آوای خوشی که روح و جان و گوش را نوازش بدهد و در لحظهای کوتاه، دنیای آدم را از اینهمه سنگینی بیرون بکشد. و هیچ…