دیروز داشتم یکی از قسمتهای پادکست «رختکن بازندهها» رو گوش میدادم که جملهای از یکی از کتابهای ویلیام اس. باروز توش نقل شد.
جمله این بود: «انتخاب، فاصله بین دو اجبار است.»
از همون لحظه دارم بهش فکر میکنم. با خودم میگم شاید خیلی از تصمیمهایی که فکر میکنیم با اختیار کامل گرفتیم، در واقع انتخاب بین دو راهی بوده که هیچکدوم اون چیزی نبوده که واقعا میخواستیم. موندن یا رفتن، گفتن یا سکوت کردن، ادامه دادن یا کنار کشیدن...
شاید زندگی همین باشه؛ اینکه هیچوقت همه راهها به روی ما باز نیست، اما همون فاصله کوتاهی که بین دو اجبار طی میکنیم، همون چیزی میشه که اسمش رو گذاشتیم «انتخاب».
نمیدونم این جمله واقعا چقدر درسته، اما میدونم از دیروز تا الان هرچی بیشتر بهش فکر میکنم، سختتر میتونم ساده از کنارش رد بشم. :)