
اکثر مدیران و رهبران با یک مشکل اساسی روبهرو هستن و اون شکاف مهارتی بین تیمهاشونه. شکافی که باعث میشه در یک تیم میزان زیادی از تسکها با تکیه به چند نفر جلو بره. این روزها تیمها و سازمانها برای موفقیت باید کارهای مختلفی رو انجام بدن که نیازمند مجموعهای از مهارتهاست و داشتن یک فرد برای هر تخصص امکانپذیر نیست، از طرفی میزان سطح تسلطی که برای اجرای بعضی از مهارتها مورد نیازه، نیازمند فرد متخصصی برای انجام رسوندنش نیست.
ما در دورانی هستیم که داشتن فردی با تخصص Generalists نیاز سازمان رو با اون کیفیت مدنظر تامین نمیکنه و داشتن افراد Specialists هم به تنهایی نمیتونه اون نیاز رو برآورده کنه و نیازمند نیروها و منابع بیشتریه. برای همین درحال حاضر ما به افرادی نیاز داریم که بین این دو تقسیمبندی باشند؛ یعنی افرادی که هم دارای لیستی از مهارتهایی هستند که در اون عمیق نیستند (Generalists) و هم تخصص لازم برای بهانجام رسوندن وظیفه اصلیشون رو دارا هستند (ٰSpecialists). این دقیقا تعریف فردی با مهارتهای T شکله، قسمت «l» در نقش تخصصشون در حوزه اصلی و «_» در نقش چندین مهارت دیگهشونه که در اون عمیق نیستن اما ازشون آگاهی دارن. عبارتی که برای افراد با مهارتهای تیشکل بهکار برده میشه، «Generalizing Specialist» است.

تمام کارهایی که در یک روز کاری برامون ایجاد میشه، کارهای تخصصی نیستن. تسکهایی که نیازمند متخصص نیستن میتونه توسط افرادی که در اون حوزه توانایی سطحی هم دارن انجام بگیره. این به ما کمک میکنه کارهای بیشتری رو بهواسه افرادی کمتر انجام بدیم.
در ادامه مثال زیر رو در یک تیم ببینین که در اون دو مدل تقسیم وظایف و کار تیمی رو مقایسه میکنیم:

در تصویر بالا هر آدمک دارای رنگ مشخصیه که نشون دهنده توانایی هستش که در اون مهارت داره، در واقع این تیم دارای افرادیست که دارای مهارتهای تخصصی هستند اما دایره تواناییهای آنها صرفا به همین مهارت محدود میشود.

در این تصویر وظایفی که سمت این تیم اومده براساس مهارتهایی که داشتن تقسیم شده، میبینیم که این تقسیمبندی بهصورت یکسان انجام نشده، برای مثال آدمک صورتی بیشترین تسک رو داره درحالی که یکی از آدمکهای مشکی کلا کاری برای انجام دادن نداره.
حالا بیاین به مدل دوم نگاهی بندازیم که در اون تیم دارای افرادی است که دارای تواناییهای تیشکل هستن. یعنی درکنار دارا بودن یک تخصص، از چندین توانایی مختلف هم آگاهی دارند.

در این تقسیمبندی شاهد این هستیم که وظایف بهصورت یکسان تقسیم شده چراکه افراد تیم دارای دایرهای از تواناییهای مختلف هستن و یک توانایی هم تخصص دارند.
کارهای تخصصی مثل «توسعهدهنده فرانت» یا «توسعهدهنده بکاند» و... افراد رو تشویق میکنه تا روی یک موضوعی که تخصص دارند کار کنند اما وقتی صرفا به اونها یک عنوان «توسعهدهنده» بدیم، باعث میشیم خودشون رو محدود به تخصصشون نکنن.
تصویر زیر رو ببینین:

با داشتن افرادی با تواناییهای تیشکل ما میتونیم کارهای بیشتری رو با افراد کمتر انجام دهیم.
اگر اعضای تیم ما فقط یک مهارت داشته باشند و اگر محصول ما نیازمند n مهارت باشد پس ما نیاز به n اعضای تیم داریم؛ اما اگر اعضای تیم در بیشتر از یک مهارت توانایی داشته باشند، پس ما به <n اعضای تیم نیاز داریم.
تصویر زیر نشان دهنده همین موضوع است.

به بیان دیگه افرادی که دارای مهارتهای تیشکل هستن در حوزه اصلیشون عملکرد عالی دارن و همچنین در انجام تسکهای حوزههای دیگه هم بهخوبی عمل میکنن. درکنار مهارتهای فنی مثل چیرگی در برنامهنویسی یا تخصص در طراحی، این افراد دارای مهارتهای شناختی مثل هوش هیجانی یا خلاقیت هستن.
سرمایهگذاری روی پرورش مهارتهای شکل T، چه در سطح فردی و درون تیمی و چه در سطح بالاتر، باعث افزایش چابکی میشه که خروجی اون عملکرد کلی سازمان رو بهبود میده.
در پستهای بعدی تلاش میکنم بیشتر در مورد افراد تیشکل و همچنین در مورد چگونگی پرورش افراد با مهارتهای تیشکل و اینکه چطور افراد تیشکل رو جذب کنیم، بنویسم.
منابع:
T-Shaped Stars: The Backbone of IDEO’s Collaborative Culture
Why T-Shaped Teams Are The Future Of Work - Forbes
Jason Yip Pieces on Medium