مرضیه شمس·۲ ماه پیشتوقف در مِهیادم نمی‌آید آخرین بار چه زمانی این‌طور خندیده بودم. شاید همان زمانی که هم‌سن آن‌ها بودم؛ زمانی که فردا را گذاشته بودم برای همان فردا.
همزاد مه·۵ ماه پیشهمزاد مهسکوت اتاق، فریادِ نبودنش را بلندتر می‌کرد . فریادی که امواجش موجب سرازیر شدن اشک از چشمانم میشد. دلم میخواست بگویم که نرو، اما کلمات در…
ملیکا حصارکی·۶ ماه پیشباید انگشت‌هایم را پس بگیرماین شومی، ته‌نشین نمی‌شود. می‌چرخم و خم می‌شوم، توی خودم. اگر ترانه بودم، صدای کدام خواننده، مرا به آهنگِ کدام آهنگ‌ساز، می‌دوخت؟ وحشتی‌ست،…
محدثه تقی زاده·۹ ماه پیشدر مه پیش میرومتا دیروز، درگیر ارائه پروژه "مباحث ویژه" و امتحان ترم به صورت مجازی بودم — پیامدهای تلخ شرایط اخیر.حال روحی خوبی نداشتم. ندارد.تنها کاری که…
بیتا حسینی نژاد·۱۰ ماه پیشدهانی در سرم باز شد و نام مرا گفت. (تجربه‌ی من از اسکیزوفرنی؛ قسمت nاُم)ساعت، نه می‌گذرد و نه می‌ایستد؛ فقط کش می‌آید، مثل بخاری که روی شیشه می‌نشیند و شکل جهان را می‌کِشد و دوباره پاک می‌کند، و من در میان این ک…
Maryam Shaker·۱۰ ماه پیشمه و خاطره‌های خاموشدر دل جنگلی که مه آرام و سنگینش همه جا را پوشانده بود، درختان کاج ایستاده بودند؛ بعضی سبز و پر از زندگی، بعضی دیگر خالی از برگ و پژمرده، گو…
mohammadmot·۱ سال پیشمیانِ مه و خاطرهصبح از دلِ مه زاده بود. جاده، هنوز خیس از شبِ بارانی، آرام زیر چرخ‌های ماشینی قدیمی می‌لغزید. نوری کمرنگ از میان شاخه‌های نمناکِ درختان می…
شبنم حکیم هاشمی·۱ سال پیشدختر و اسب و جنگل و مه (یک روایت شاعرانه)دختر از کلبه بیرون می‌آید. نفسی عمیق می‌کشد و عطر بکر جنگل را در ریه‌هایش فرو می‌برد. به درختان انبوه نگاه می‌کند که آفتاب از لابلای شاخه‌ه…
Papoury·۱ سال پیشنورافکنچشمهایم خیسی مهِ شب را حس می‌کرد. نور به بهانه‌ی غبارِ آب در هوا، ایستاده بود و جلوتر نمی‌رفت. جلوی نورافکن بالای ساختمان، در بهشت باز شده…
