خیلی از انسان ها دوست دارند اول باشند، ما به این می گوییم کمال گرایی یا ایده آلیست بودن.
کمال گرایی شکلی از وسواس است.
این که من فقط در صورت اول بودن دوست داشته می شوم.
فقط اگر اول باشم،
خوشگل ترین باشم،
بهترین لباس ها را بپوشم،
می توانم از خودم راضی باشم.
این که من دلم بخواهد بهترین باشم، مشکل است؟
این یعنی من وسواس دارم؟
حقیقت این است که نه، خیلی وقت ها هم اینطور نیست.
این اضطراب عمیق چطور تشخیص داده می شود؟
این دو حالت چه تفاوتی با هم دارند؟
این به من حس خیلی خوبی می دهد.
همه ی تلاشم را می کنم تا نمره ی بیست بگیرم.
پول هایم را جمع می کنم تا بهترین لباسی را که می توانم بخرم،
مدل موهایم به چهره ام بیاید،
ما این حس ها را دوست داریم.
چه فرقی بین انسان سالم و شخص مضطرب و وسواسی است؟
نیاز دارد محترم و دوست داشتنی باشد.
تایید شدن از سوی دیگران هر انسانی را خوشحال می کند.
من باید حتما عالی ترین باشم
تا …
خوشحال باشم؟
از خودم راضی باشم؟
خیر!
کمال گرایی، وسواس و اضطراب زمانی تشخیص داده می شود که شخص خود معمولی اش را دوست ندارد.
او از دیگرانی که بهتر هستند بدش می آید. چون در حضور آنها خودش را دوست ندارد.
او بهترین نبودن را یک ناراحتی غیرقابل تحمل می داند.
چون شکست برای آنها غیرقابل تحمل و پلی است برای پیروزی!
برخلاف انسان های سالم که شکست چندان نگرش آنها را نسبت به خودشان تغییر نمی دهد.