فنجان هایی که ارزش عکس گرفتن نداشت

بلند شد تا تلفنش را جواب بدهد . نگاهم روی فنجان ناتمام نسکافه اش مانده بود و قهوه ی تلخ خودم که دست نخورده در جایش ماسیده بود.

گل روی میز بود. حدس می زدم دیگر آن لبخند عمیق همیشگی را تحویلم نخواهد داد ولی لااقل امیدوار بودم گل را ببوید. عاشق چشمان بسته اش بودم وقتی از بوی گل مست می شد .

صحبتش تمام شد . نشست و گوشی اش را روی میز رها کرد. به خیابان خیره شد. میدانستم عاشق باران است . خواستم سکوت را بشکنم . گفتم عجب ...

هم زمان با من گفت : اینا چرا شیشه هاشونو تمیز نمی کنن؟حال آدم بد میشه. عه . یه عمره اون ترک رو شیشه است .

من کثیفی خاصی روی شیشه ندیدم و آن ترک هم اگر دقت نمی کردی دیده نمی شد . به رویم نیاوردم که باز نگوید : شما مردها متوجه چیزی هم نمی شوید ؟

گفتم : عکس نگرفتیم از فنجونامون... 

گفت : الان دیگه به درد نمی خوره.

هنوز هم به من نگاه نمی کرد . این بار به سطح خیابان خیره شده بود. گفتم می خوای بریم قدم بزنیم؟ چتر آوردم . بوی بارونه و ...

آه عمیقی کشید و گفت : نه . خیابون داره آب میگیره منم بوت هامو نیاوردم برم خونه بهتره.

جوری سریع رفت که از رفتنش فقط صدای بسته شدن در کافه و شالی مواج در باد در چشمم ماند .

حرفهایش نصفه بود مانند نسکافه اش. دلم سرد و تلخ و سیاه بود مانند قهوه ام

و حق با او بود .

این ها دیگر ارزش عکس گرفتن نداشت. حتی با وجود گل جا مانده ای  که سعی می کرد زشتی ها را قایم کند

(به جای 29 مهر / 315 روز مانده)