اسلواکی·۸ سال پیشنهنگاینجا تاریک است. پلک هایم بازند اما مطمئن نیستم چشم هایم سر جایشان باشند. خاطراتم را به تدریج از دست می دهم، انگار هیچ وقت جیزی ندیده ام، چهره ی هیچ انسانی را به یاد نمی آورم. مادرم خطوطی محو را به نظرم می آورد اگر محو نبودن وجود داشته باشد و مردمی که شب و روز برای نجاتشان تلاش می کردم دیگر اینجا نیستند، تنها صداهایشان هست، خنده هایشان، بی اعتنایی، کلافگی و از روی خیرخ...
