https://virgool.ir/feed/@slovakiaکشوری خوش آب و هواfa2026-11-11 22:35:06https://files.virgool.ir/upload/users/6651/avatar/Pjl6dt.pnghttps://virgool.ir/@slovakiahttps://virgool.ir/@slovakia/نهنگ-hdmivl8memurاینجا تاریک است. پلک هایم بازند اما مطمئن نیستم چشم هایم سر جایشان باشند. خاطراتم را به تدریج از دست می دهم، انگار هیچ وقت جیزی ندیده ام، چهره ی هیچ انسانی را به یاد نمی آورم. مادرم خطوطی محو را به نظرم می آورد اگر محو نبودن وجود داشته باشد و مردمی که شب و روز برای نجاتشان تلاش می کردم دیگر اینجا نیستند، تنها صداهایشان هست، خنده هایشان، بی اعتنایی، کلافگی و از روی خیرخواهی نصیحت کردن هایشان. دیگر اینجا نیستند تا هدایتشان کنم، رفته اند و من نیمه ایستاده یکی دو قدم به این طرف و آن طرف می روم با دست هایم به دیوارهایی لزج میرسم، شاید دنیا همیشه به همین کوچکی بوده، دوباره برمیگردم همینجا می نشینم. مهم نیست چه قدر به این دیوارهای نرم مشت بکوبم یا هلشان بدهم، هیچ تکانی نمی خورند و جز صدایی بم پاسخی دریافت نمی کنم. خورشیدی وجود ندارد تا بگویم چند روز است اینجا مانده ام و خاطره هایم از من گرفته شده‌اند. اگر این کلمات نبود تا با آن ها فکر کنم، برایم مسلم می شد که هیچ وقت بیرون از اینجا نبوده ام. دوباره بلند می شوم، نه، می نشینم، با لگد به زمین می کوبم و با سر به دیوارها، خسته می شوم، گریه ام می گیرد اما صدایی از دهانم در نمی آید و مچاله گوشه ای می‌افتم. نه نباید این طور باشد، حتما اشتباهی شده، گریه ام به هق هق تبدیل می شود، بی صدا می لرزم، از تاریکی می ترسم و از اینکه زمان متوقف شده. دست هایم را نمی بینم اما از لاغریشان وحشت می کنم، می توان تمام استخوان ها و پی هایشان را لمس کنم. نمی دانم چند روز است هیچ چیز نخورده ام، شروع می کنم با مشت از مایع لزجی که روی زمین ریخته در دهانم ریختن. بد بوست، حالم را به هم می زند، می خواهم بالا بیاورم، خون از دهانم بیرون می ریزد، گرمایش حالم را بهتر می کند، پس زنده ام، بدون هق هق به گریه کردن ادامه میدهم. با پشت دستم دماغم را پاک می کنم. کمی خودم را جمع می کنم، غوز کرده به دیوار که منقبض شده تکیه می دهم و همانطور می نشینم و تلاش می کنم به یاد بیاورم چه شد که سر از اینجا درآوردم. کلمه ی آبی به یاد می آید، می دانم رنگ است اما چیزی بیشتری نه. پیشانیم می سوزد، دوباره برگشته ام به همان لحظه، باید کاری را انجام بدهم، می‌پذیرم، چیزی که از طاقتم بیرون است، وظیفه ای که خودم خواسته ام، باید پیغامی را برسانم. به نظر خیلی دور می آید چهره ی مرد را به یاد نمی آورم، چه لباسی به تن داشت؟ چه کاری باید می کردم و به جایش چه چیزی می گرفتم؟ می خواهم دهانم را باز کنم و مرد را صدا کنم. کافیست اسمش را به یاد بیاورم تا این وضع، این عذاب به پایان برسد. اما هوایی نیست، دست تاریکی گلویم را فشار می دهد، تقلا می کنم و محکم تر فشار می دهد. تسلیم می شوم.کسی به تاریکی امر کرده تا گلویم را فشار دهد، پس فراموشم نکرده. حواسش به من هست. فقط باید کاری بکنم. ولی چه کاری؟ چه چیزی از دستم بر می‌آید؟ حتی اجازه حرف زدن ندارم، شاید دارم تنبیه می شوم. پس باید صبر کنم. نباید دوباره از ذهنم بگذرد که مقصر نبوده ام. باید بپذیرم که اشتباه کرده ام. کوتاهی، بی لیاقتی، خیانت. اما گناهم چه بوده؟ وقتی چیزی یادم نمی آید، چه طور قرار است تنبیه شوم و اگر قرار نیست تنبیه شوم چه طور بخشیده شوم؟ دست تاریکی برای این نبوده که فراموشم نکرده اند، برای این بوده که این سایه مطلق هر چه بیشتر من را از یادشان ببرد. کوتاهیم و ناتوانیم. گریه ام تمام شده، چیزی به یاد نمی آورم که برایش ناراحت باشم و امیدی هم برایم نمانده. تنها تاریکی است، دوباره دهانم را باز می کنم دستی سنگین به گلویم را می‌گیرد و من هم دست را درآغوش می‌کشم.اسلواکیاسلواکیSat, 04 Aug 2018 00:32:12 +0430