اوایل بیشتر سکوت می کردم و حرفی نمی زدم... دوست داشتم بیشتر گوش کنم... قصه زندگی آدم ها را..
در میان صحبتهایشان، ناگهان جملهای یا لحن صدایی چون تیر میخورد وسط دردی که سالها در وجودم داشتم و حواسم به آن نبود.
به تدریج زخم های وجودم برایم روشن می شد. من در ظاهر همه چیز در زندگی داشتم. از نگاه بیرون هیچ چیز کم نداشتم. اما حال دلم خوش نبود. چیزی این وسط کم بود.
من خودم را، دوستی با خودم را نداشتم. من خودم را مدفون کرده بودم. با دستاوردهای مختلف... با مدرک های جور واجور... با راضی نشدن از خودم.. با کمال گرایی.. با خوب بودن.. با مهربانی همیشگی... با راضی نگه داشتن همه... با جذب افرادی که مرا آزار می دادند... با سوگ از دست دادن جوانی ... با درد یتیمی ... و و و ...
اینها گوشه ای از دردهای من بود که در جلسات گروه درمانی پیدایشان کردم. زخم هایم را به آغوش گرفتم. و والد خودم شدم.
آنجا بود که دوست داشتم آنها را فریاد بزنم. با هر بار گفتنش گویا ذره ای از کوله بار دردم کم میشد.
اما سخت ترین بخش گروه درمانی پذیرش مسئولیت خویشتن بود. آن خودی که زیر هزاران نقاب دفن شده... اینکه بایستی، تک تک دردهایت را ببینی.. سوگواری کنی... و خودت را باز پس بگیری.
اینجا ایستادن و کم نیاوردن کار هر کسی نیست... لحظاتی می رسد که صدای خرد شدن تک به تک استخوان هایت را می شنوی...
اما نتیجه... نتیجه ای که برای من داشت چیزی از جنس رهایی بود.. از جنس بخشش، دیدن خود و حرکت در مسیر استعدادی که در وجودم قرار داده شده ..
گروه درمانی برای من تجلی ملموس نام " شافی " خداوند بود.. جایی که انسانها آینهی شفای یکدیگر میشوند.
