پلت رنگ

«صبح آبیه

عصر نارنجی

شب هم سبز و سفید»

فقط رنگ قرص‌ها را به خاطر می‌آورد. بدون اینکه بخواهد شبیه آدم‌های توی فیلم‌ها، موقع باز کردن بسته قرص دستانش می‌لرزد. دو تا قرص آبی باز می‌کند و به سرعت در دهان خود می‌گذارد؛ انگار بزند توی دهان خودش. بدون مکث لیوانی آب می‌نوشد. شبیه یک سرباز که وظیفه خود را انجام داده، خسته روی مبل به انتظار آرامش می‌نشیند. آرامش که نیامد، عصر کپسول نارنجی‌اش را روی زبانش می‌گذارد تا از ریزش موها و ضعف بدنش کم کند. حالا نوبت یک لیوان آب است. این کار را خوب بلد است. آخر «نوشیدن آب به سلامت‌اش کمک می‌کند.» تا خوردن سبزها و سفید‌ها زمان زیادی نمانده. دلش چیزی می‌خواهد. چیزی شبیه رهایی دود سیگار. دو انگشتش را به لبانش می‌چسباند طوری که انگار می‌‌خواهد سیگار بکشد و همراه با دود خیالی سیگارش خودش را تکان می‌دهد. شب می‌رسد. نوبت قرص‌های سبز و سفید است. دکتر گفته با خوردن اینها زود به خواب می‌روی.

قرص‌ها را با بغض پایین می‌دهد. دراز می‌کشد، چشم‌هایش را می‌بندد، سعی می‌کند خودش را به خواب بزند و درد درون سینه‌اش را فراموش کند. «اینطوری بهتره. بذار حداقل قرص‌ها کمتر احساس بی‌خاصیتی بکنن.»