باغ گیلاس

در باغ نشسته‌ام؛ روبه‌روی درختانی که دیگر گیلاس ندارند. چند بار دیگر قرار است همه با هم در باغ پدربزرگ جمع شویم؟ تلاش می‌کنم تا عددی را که در ذهن دارم بزرگ کنم. ۱۰۰ بار؟ ۳۰۰ بار؟ با هر تلاش ناامیدتر می‌شوم. من از مرگ عزیزانم می‌ترسم. از اینکه هر چه این عدد بزرگ باشد روزی به پایان می‌رسد.

تغییر برای بعضی آدم‌ها سخت‌تر از دیگران است. آن‌ها که حتی به میز کارشان هم وابسته می‌شوند. شنیده‌ام بعضی‌ها احساساتشان را در سطح بالاتری از حد طبیعی تجربه می‌کنند. می‌کوشم تا اینگونه نباشم. خود را برای از دست دادن‌ها، شکست‌ها و دوری‌ها آماده کنم. اما همین تلاش یعنی یک چیز اشکال دارد. انگار بخواهی ترس‌هایت را هر روز زندگی کنی. دست‌هایم را روی خاک می‌کشم. باید برای باغ نامی بگذارم. تا زمانی که نام چیزی را به یاد بیاوری می‌توانی زنده نگهش داری. صدایم را می‌شنوی باغ گیلاس؟ من تو را همیشه به یاد خواهم آورد.

پ.ن: من عاشق آهنگ باغ گیلاس گروه او و دوستانش هستم. برای من بیشتر از یه آهنگه. نشون‌دهنده همه دلبستگی‌هامه.