چن وقته یه سری سوال ذهنمو مشغول کرده. سعی دارم بتونم این فضای جدید رو برای خودم کشف کنم. توی این مقاله برخی از کشفیاتم تا این لحظهرو بلند بلند مینویسم. سوالای من: ۱) نقش افراد مختلف سازمان، در چابکی چقدر هستش؟ ۲) آیا این وظیفه به عهده یک شخص خاص به نام اسکرام مستر یا اجایل کوچ هستش؟ ۳) آیا خود این نقش میتونی مانعی برای چابکی باشه؟
۱) بنظرم من همهی افراد سازمان در چابک شدن سازمان نقش دارن. مثلا اگه بخوایم از تیم شروع کنیم. چطور میتونیم چابک فکر کنیم وقتی مدیرمحصول هنوز داره به شکل سنتی و پروژهای فکر میکنه؟ وقتی مدیر محصول تیم، رسم گانتچارت (به اسم رودمپ) و خوش خدمتی در مقابل مدیران ارشد واسش بالاتر از مشارکت مشتری و فیدبک گرفتن از بازار باشه، آیا میشه چابک شد؟ یا اگه توسعهدهنده تیم تفکر تکنیکال لازم جهت اعمال تغییرات بر اساس فیدبک مشتری در کمترین زمان ممکنه رو داشته نداشته باشه و اعتقادی به فریمورکهایی تکنیکالی مثل xp نداشته باشه چی؟ آیا میشه با تیمی که یه اسپرینت طراحی میکنه، یه اسپرینت سرویس بکاند میزنه، یه اسپرینت فرانت رو میزنه و اسپرینت بعدی تست میکنه اجایل شد؟ (در نظر بگیرید این تیم تمامی موارد اسکرام مثل جلسات و... رو داره به خوبی اجرا میکنه؟)
از داخل تیم که بیایم بیرون، در سطح مدیران ارشد و بالاتر چی؟ تا وقتی که این مدیرا دنبال دخالت توی کار تیمها و دستکاری کردن داخل تیمها هستن، میشه خودسازمانده شده؟ تا وقتی دنبال یه سری گزارش که فقط وقت از خودشون و بقیه میگیره و هیچ خروجی نداره چی؟ تا وقتی که به افرادی که استخدام کردن اعتماد ندارن؟ تا زمانی که تیلور وجودشون بسی بالاتر از تفکر چابک قرار داره چی؟

۲) حالا میرسیم به نقش اسکرام مستر و اجایل کوچ. اجایل کوچ صاحب اسکرام و چابکی و جیرا و اسپرینت و ... نیست. پس کیه؟ اجایل کوچ مثل یه مربی کنار آدما هست که با پرسیدن سوال و کمک بهشون بتونه اونارو تو مسیر چابکی کمک کنه. بنظر من این فرد حتی میتونه دانش اسکرام و چابکی نداشته باشه در صورتی که توانایی ایجاد پرسش در ذهن آدمارو داشته باشه. این مربی تیم رو به کشف کردن در دنیای پیچیده تشویق و کمک میکنه. هیچ عصای جادویی برای حل مشکلات هم تو جیبش نداره D:
۳) توی این سوال من جوابم بیشتر به بله نزدیکه تا خیر! متاسفانه مربیان چابکی ما در یک نگاه بلند مدت شکست میخورن. چرا؟ ۱) مربیها بعنوان مالک اسکرام، جلسات اسکرام، جیرا و ... تو تیم و شرکت شناخته میشن. همین مالکیت باعث میشه تنهایی برای یه سری چیزا بجنگن. یه مثال خیلی سطحی اینکه هر روز میفتن دنبال تیم برای جلسات دیلی. این موضوع دو تا آفت داره. اولیش اینه بقیه احساس مالکیت در این تحول چابکی ندارند. دومیشم اینه که خود این مربی در صورت کار نکردن یک چیزی مثل دیلی یا جیرا توی تیم زیر بار نمیره و با همه میجنگه. چرا؟ چون فکر میکنه قلمرو خودش رفته زیر سوال. ۲) این مربیها تبدیل میشن به ارائه کننده راهکار و پرکتیس به تیم و سازمان. چون همه فکر میکنن این اومده فرآیندهای مارو چابک کنه. اینم که میخاد کم نیاره هی بست پرکتیس میده. اگه برگردیم به همون خط اول بیانیه چابکی ما میخایم راههای بهتری رو کشف کنیم نه اینکه پیدا کنیم.
اصولا پاراگراف آخر برای جمعبندی هستش. ولی من میخوام جمعبندی نکنم تا فقط باهم به کشفی که من شروع کردم ادامه بدیم و به این سوالا فکر کنیم.
فیدبک بدید که به فیدبک زندهایم