امروز برای من روز سختی بود. یک اشتباه در مورد
ریپورت آزمایش یک بیمار انجام داده بودم که البته زود هم متوجهش شدم و مشکلی پیش نیومد ولی همراه بیمار متوجه این اشتباه شده بود و به همین علت یک جورایی اعتماد خودش رو از دست داد که کاملاً حق داره :( به علت شرایط خاص فعلی بهداشت کشور و داستان کرونا اساتید شکل متفاوتی از بیمار دیدن بود اتخاذ کردند که در نتیجه اون خیلی بیماران را مرتب نمی بینند و هر روز یک استاد میاد و بیماران سرویس رو معاینه میکنه و این هم یکی از علل دیگر بی اعتمادی همراهان در این دوران شده چون ارتباط گرفتن با سه پزشک طبیعتا سخت تر از یک پزشک هست. همه اینها دست به دست هم داد که این خود سرزنشگر من حسابی فرصت جولان پیدا بکنه و باید بگم احساسی بد و قوی هست. البته در پزشکی باید حداقل اشتباه ممکن رو مرتکب شد اما گاهی یکسری اشتباهات قابل اغماض هستند ولی اون غول سرزنشگر تورو ول نمیکنه و مسئله رو اونقدر بزرگ میکنه که در مورد خودت و همه توانمندیهات به شک میافتی! من از این احساس بد صحبت میکنم که اتفاقاً باز هم در راستای همون کمالگرایی منفیه :)
من خیلی به خودم سخت میگیرم و احساس شرم رو خیلی تجربه میکنم ...

با این حال نذاشتم زنجیره تلاشهام قطع بشه و کارم رو حلزونی جلو بردم...
