چرا با وجود دسترسی به اطلاعات زیاد، کمتر عمل می‌کنیم؟
امروز برای یاد گرفتن تقریباً هر چیزی فقط چند ثانیه زمان لازم داریم.
می‌خواهیم ورزش کنیم؟ هزاران برنامه تمرینی در اینترنت وجود دارد.
می‌خواهیم زبان یاد بگیریم؟ صدها دوره، اپلیکیشن و ویدئوی آموزشی در دسترس است.
می‌خواهیم کسب‌وکار راه‌اندازی کنیم؟ هزاران مقاله، پادکست و آموزش درباره کارآفرینی وجود دارد.
می‌خواهیم اعتماد به نفس خود را افزایش دهیم؟ کافی است چند کلمه جست‌وجو کنیم.
می‌خواهیم فن بیان یاد بگیریم؟ ده‌ها کتاب، دوره و ویدئو در اختیارمان قرار دارد.
اما با وجود این حجم عظیم اطلاعات، یک تناقض عجیب در زندگی امروز وجود دارد:
هرچه اطلاعات بیشتری داریم، الزاماً بیشتر عمل نمی‌کنیم.
گاهی حتی برعکس است.
دوره می‌بینیم، کتاب می‌خوانیم، پادکست گوش می‌دهیم، ویدئو ذخیره می‌کنیم و درباره رشد فردی مطالعه می‌کنیم؛ اما در پایان روز متوجه می‌شویم که تقریباً هیچ اقدام واقعی انجام نداده‌ایم.
چرا؟
مشکل کجاست؟
آیا واقعاً اطلاعات بیشتری لازم داریم یا چیزی که کم داریم، توانایی تبدیل دانستن به عمل است؟
۱. اطلاعات داشتن با توانایی عمل کردن فرق دارد
یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات ما این است که تصور می‌کنیم اگر چیزی را بدانیم، حتماً می‌توانیم آن را انجام دهیم.
دانستن اینکه ورزش کردن مفید است، با ورزش کردن فرق دارد.
دانستن اینکه باید زودتر بخوابیم، با زود خوابیدن فرق دارد.
دانستن اینکه باید نه گفتن را یاد بگیریم، با واقعاً «نه» گفتن فرق دارد.
دانستن اصول فن بیان با توانایی صحبت کردن با اعتماد به نفس در یک جلسه کاری یکی نیست.
اطلاعات، نقشه است؛ عمل کردن، حرکت در مسیر است.
ممکن است بهترین نقشه دنیا را داشته باشیم، اما اگر حرکت نکنیم، هیچ‌وقت به مقصد نمی‌رسیم.
به همین دلیل، داشتن اطلاعات زیاد لزوماً نشانه پیشرفت نیست.
آنچه اهمیت دارد این است که چه مقدار از دانسته‌های ما وارد رفتارمان شده است.
۲. چرا یادگیری زیاد گاهی جای عمل کردن را می‌گیرد؟
گاهی یادگیری خودش تبدیل به نوعی احساس پیشرفت می‌شود.
یک دوره آموزشی را تمام می‌کنیم و احساس می‌کنیم یک قدم جلو رفته‌ایم.
یک کتاب می‌خوانیم و احساس می‌کنیم آگاه‌تر شده‌ایم.
چند ویدئو درباره موفقیت می‌بینیم و احساس انگیزه می‌کنیم.
اما مشکل اینجاست که:
احساس پیشرفت با پیشرفت واقعی یکی نیست.
ممکن است ساعت‌ها درباره راه‌اندازی کسب‌وکار مطالعه کنیم، اما حتی یک محصول هم ارائه ندهیم.
ممکن است ماه‌ها درباره اعتماد به نفس مطالعه کنیم، اما همچنان از صحبت کردن در جمع فرار کنیم.
ممکن است ده‌ها آموزش فن بیان ببینیم، اما حتی یک بار صدای خودمان را ضبط نکنیم.
یادگیری زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که به تمرین، رفتار و نتیجه تبدیل شود.
۳. دام «باید بیشتر یاد بگیرم»
یکی از رایج‌ترین موانع اقدام این جمله است:
«هنوز اطلاعاتم کافی نیست.»
فرد می‌گوید:
«اول باید بیشتر تحقیق کنم.»
«باید یک دوره دیگر ببینم.»
«باید چند کتاب دیگر بخوانم.»
«وقتی حرفه‌ای‌تر شدم شروع می‌کنم.»
«وقتی کاملاً آماده شدم اقدام می‌کنم.»
البته یادگیری اهمیت زیادی دارد، اما گاهی این جمله‌ها فقط شکل محترمانه‌ای از ترس از شروع هستند.
فرد ممکن است از شکست بترسد و به جای پذیرفتن این ترس، خودش را پشت یادگیری پنهان کند.
در نتیجه:
یادگیری تبدیل به بهانه‌ای برای اقدام نکردن می‌شود.
در چنین شرایطی، فرد باید از خودش بپرسد:
«واقعاً به اطلاعات بیشتری نیاز دارم یا از اقدام کردن می‌ترسم؟»
۴. کمال‌گرایی؛ دشمن پنهان عمل کردن
کمال‌گرایی یکی از مهم‌ترین دلایل فاصله گرفتن از اقدام است.
فرد می‌خواهد اولین تلاشش عالی باشد.
اولین مقاله باید فوق‌العاده باشد.
اولین سخنرانی باید بدون اشتباه باشد.
اولین ویدئو باید کاملاً حرفه‌ای باشد.
اولین محصول باید بی‌نقص باشد.
اولین جلسه کاری باید بدون هیچ تپقی برگزار شود.
اما انتظار برای کامل بودن باعث می‌شود فرد اصلاً شروع نکند.
در حالی که بسیاری از مهارت‌ها فقط از طریق تمرین، اشتباه و تجربه واقعی ساخته می‌شوند.
اگر می‌خواهید فن بیان خود را تقویت کنید، فقط با خواندن کتاب به تسلط نمی‌رسید.
باید صحبت کنید.
اشتباه کنید.
صدای خودتان را بشنوید.
بازخورد بگیرید.
دوباره تمرین کنید.
کامل شروع نکنید؛ شروع کنید تا بهتر شوید.
۵. ترس از شکست؛ یکی از دلایل اصلی اقدام نکردن
گاهی اطلاعات زیاد، به جای اینکه ما را قدرتمند کند، ترس ما را بیشتر می‌کند.
وقتی درباره یک موضوع بیشتر می‌خوانیم، با پیچیدگی‌های آن نیز بیشتر آشنا می‌شویم.
مثلاً فردی که می‌خواهد کسب‌وکار راه‌اندازی کند، بعد از مطالعه زیاد متوجه می‌شود:
رقابت زیاد است.
بازاریابی دشوار است.
پیدا کردن مشتری آسان نیست.
مدیریت مالی اهمیت دارد.
تبلیغات هزینه دارد.
ریسک وجود دارد.
در نتیجه ممکن است به جای شروع کردن بگوید:
«پس فعلاً صبر می‌کنم.»
اما واقعیت این است که هیچ مقدار اطلاعاتی نمی‌تواند تمام ریسک‌های زندگی را از بین ببرد.
بخشی از اطلاعات فقط بعد از شروع کردن به دست می‌آید.
۶. فلج تحلیلی چیست؟
فلج تحلیلی یا Analysis Paralysis زمانی اتفاق می‌افتد که فرد آن‌قدر اطلاعات و گزینه‌های مختلف را بررسی می‌کند که در نهایت نمی‌تواند تصمیم بگیرد.
مثلاً می‌خواهید یک مهارت یاد بگیرید.
دوره اول را پیدا می‌کنید.
بعد دوره دوم.
بعد دوره سوم.
سپس نظرات کاربران را می‌خوانید.
مدرس‌ها را مقایسه می‌کنید.
قیمت‌ها را بررسی می‌کنید.
ویدئوهای معرفی را می‌بینید.
دوباره گزینه اول را بررسی می‌کنید.
و در نهایت:
هیچ دوره‌ای را شروع نمی‌کنید.
مشکل اینجا نبود اطلاعات نیست.
مشکل، بیش از حد بودن اطلاعات است.
گاهی باید به جای تلاش برای پیدا کردن «بهترین انتخاب ممکن»، یک انتخاب مناسب داشته باشیم و وارد مرحله اجرا شویم.
۷. انتخاب‌های زیاد، تصمیم‌گیری را سخت‌تر می‌کنند
امروز برای تقریباً هر موضوعی گزینه‌های بی‌شماری وجود دارد.
صدها کتاب.
هزاران ویدئو.
ده‌ها مدرس.
دوره‌های مختلف.
روش‌های متفاوت.
نظرات متناقض.
این حجم انتخاب می‌تواند ذهن را خسته کند.
به همین دلیل بهتر است برای هر هدف، یک مسیر مشخص و محدود انتخاب کنیم.
مثلاً اگر می‌خواهید فن بیان یاد بگیرید، لازم نیست هم‌زمان از ده منبع مختلف استفاده کنید.
یک آموزش مناسب انتخاب کنید.
تمرین کنید.
نتیجه را ببینید.
سپس اگر لازم بود سراغ منابع بعدی بروید.
منبع کمتر + اجرای بیشتر، معمولاً بهتر از منبع زیاد + اجرای صفر است.
۸. شبکه‌های اجتماعی؛ کارخانه تولید اطلاعات بدون اقدام
شبکه‌های اجتماعی دسترسی ما به اطلاعات را بسیار آسان کرده‌اند.
اما یک مشکل مهم وجود دارد:
مصرف محتوا بسیار آسان‌تر از اجرای آن است.
ممکن است در یک ساعت:
۱۰ نکته درباره اعتماد به نفس ببینیم.
۵ تکنیک مدیریت زمان یاد بگیریم.
چند روش افزایش تمرکز پیدا کنیم.
چند توصیه برای موفقیت بشنویم.
چند ویدئوی آموزشی ذخیره کنیم.
اما هیچ‌کدام را اجرا نکنیم.
در چنین شرایطی، ذهن احساس می‌کند در حال پیشرفت است؛ در حالی که رفتار ما تغییر چندانی نکرده است.
به همین دلیل باید بین:
مصرف محتوا
و
تغییر رفتار
تفاوت بگذاریم.
۹. ذخیره کردن محتوا با یادگیری فرق دارد
چند بار برایتان پیش آمده که یک پست را ذخیره کنید و با خودتان بگویید:
«بعداً حتماً می‌خونمش.»
و بعد صدها محتوای ذخیره‌شده داشته باشید که هیچ‌وقت سراغشان نرفته‌اید؟
ذخیره کردن محتوا می‌تواند احساس امنیت ایجاد کند.
احساس می‌کنیم:
«این اطلاعات را دارم.»
اما داشتن اطلاعات با استفاده از اطلاعات متفاوت است.
به جای ذخیره کردن ده‌ها مطلب، از خودتان بپرسید:
«از این محتوا دقیقاً چه چیزی را قرار است اجرا کنم؟»
اگر پاسخ مشخصی ندارید، احتمالاً فقط در حال مصرف اطلاعات هستید.
۱۰. نقش اعتماد به نفس در اقدام کردن
گاهی مشکل اصلی کمبود اطلاعات نیست؛ کمبود اعتماد به نفس است.
فرد می‌داند چه کاری باید انجام دهد، اما به توانایی خودش برای انجام آن اعتماد ندارد.
مثلاً می‌داند باید در جلسه صحبت کند، اما می‌ترسد اشتباه کند.
می‌داند باید برای یک شغل درخواست بفرستد، اما فکر می‌کند قبول نمی‌شود.
می‌داند باید ایده‌اش را مطرح کند، اما از قضاوت دیگران می‌ترسد.
در چنین شرایطی، اطلاعات بیشتر لزوماً مشکل را حل نمی‌کند.
ممکن است فرد حتی اطلاعات بیشتری جمع کند تا احساس آمادگی کند.
اما چیزی که واقعاً به آن نیاز دارد، تجربه اقدام و ساختن اعتماد به نفس از طریق عمل است.
اعتماد به نفس فقط با فکر کردن درباره توانایی‌های خودمان ساخته نمی‌شود.
اعتماد به نفس از تجربه کردن، تلاش کردن و دیدن توانایی خودمان در عمل نیز شکل می‌گیرد.
۱۱. اعتماد به نفس قبل از عمل ساخته نمی‌شود
یک باور اشتباه این است:
«اول باید اعتماد به نفس داشته باشم، بعد اقدام کنم.»
اما در بسیاری از مواقع، رابطه برعکس است.
اقدام می‌کنیم.
تجربه به دست می‌آوریم.
اشتباه می‌کنیم.
یاد می‌گیریم.
پیشرفت‌های کوچک را می‌بینیم.
و همین روند باعث تقویت اعتماد به نفس می‌شود.
اگر از صحبت کردن در جمع می‌ترسید، قرار نیست یک‌شبه اعتماد به نفس فوق‌العاده پیدا کنید.
از یک جمع کوچک شروع کنید.
چند دقیقه صحبت کنید.
صدای خودتان را ضبط کنید.
بازخورد بگیرید.
دوباره امتحان کنید.
اعتماد به نفس، محصول تجربه است؛ نه شرط شروع.
۱۲. نقش فن بیان در تبدیل دانستن به عمل
فن بیان فقط توانایی خوب حرف زدن نیست.
فن بیان به ما کمک می‌کند افکار، ایده‌ها و احساسات خود را به شکل مؤثر بیان کنیم.
ممکن است اطلاعات زیادی داشته باشید، اما اگر نتوانید آن را در جلسه کاری، مذاکره، مصاحبه، سخنرانی یا گفت‌وگوی روزمره بیان کنید، بخش مهمی از توانایی شما دیده نمی‌شود.
از طرف دیگر، تمرین فن بیان خودش نمونه خوبی از تبدیل اطلاعات به عمل است.
به جای اینکه فقط درباره فن بیان مطالعه کنید:
بلند صحبت کنید.
صدای خود را ضبط کنید.
یک متن کوتاه ارائه دهید.
در جمع سؤال بپرسید.
نظر خود را بیان کنید.
این اقدامات کوچک، اطلاعات را به مهارت تبدیل می‌کنند.
۱۳. چرا از اقدام کردن می‌ترسیم؟
پشت بسیاری از رفتارهای اجتنابی، چند ترس مشترک وجود دارد.
ترس از شکست
«اگر نشد چه؟»
ترس از قضاوت
«دیگران درباره من چه فکر می‌کنند؟»
ترس از اشتباه
«اگر خراب کنم چه؟»
ترس از انتخاب اشتباه
«اگر مسیرم درست نباشد چه؟»
ترس از مسئولیت
«اگر موفق شدم، بعدش چه؟»
شناخت ترس مهم است.
چون وقتی بفهمیم دقیقاً از چه چیزی می‌ترسیم، می‌توانیم برای آن راهکار پیدا کنیم.
گاهی چیزی که آن را «کمبود انگیزه» می‌نامیم، در واقع ترس از نتیجه اقدام است.
۱۴. اقدام کوچک بهتر از برنامه بزرگ بدون اجراست
گاهی برای رسیدن به یک هدف، برنامه‌ای بسیار پیچیده طراحی می‌کنیم.
ده‌ها مرحله.
صدها یادداشت.
تقویم دقیق.
لیست ابزارها.
اما هیچ کاری انجام نمی‌دهیم.
در مقابل، یک اقدام کوچک می‌تواند شروع واقعی باشد.
اگر می‌خواهید کتاب بنویسید:
امروز فقط ۲۰۰ کلمه بنویسید.
اگر می‌خواهید ورزش کنید:
امروز ۱۵ دقیقه پیاده‌روی کنید.
اگر می‌خواهید فن بیان خود را تقویت کنید:
امروز پنج دقیقه درباره یک موضوع صحبت کنید و صدای خودتان را ضبط کنید.
اگر می‌خواهید کسب‌وکار راه‌اندازی کنید:
امروز با یک مشتری احتمالی صحبت کنید.
اقدام کوچک، مقاومت ذهنی برای شروع را کاهش می‌دهد.
۱۵. قانون «یک اطلاعات، یک اقدام»
یک روش ساده برای جلوگیری از مصرف بیش از حد اطلاعات این است:
هر بار که یک نکته مهم یاد گرفتید، حداقل یک اقدام مرتبط با آن انجام دهید.
مثلاً:
یاد گرفتید برای افزایش تمرکز باید گوشی را از محیط کار دور کنید.
اقدام: گوشی را کنار بگذارید و ۲۰ دقیقه کار کنید.
یاد گرفتید برای تقویت فن بیان باید با صدای بلند تمرین کنید.
اقدام: پنج دقیقه صحبت کنید.
یاد گرفتید برای مدیریت زمان باید اولویت‌بندی کنید.
اقدام: سه کار مهم امروز را بنویسید.
یاد گرفتید برای کاهش اهمال‌کاری باید کار بزرگ را به بخش‌های کوچک تقسیم کنید.
اقدام: فقط اولین بخش کار را شروع کنید.
این روش ساده کمک می‌کند یادگیری به رفتار تبدیل شود.
۱۶. چرا اقدام کردن خودش اطلاعات جدیدی به ما می‌دهد؟
یکی از مهم‌ترین نکات این است که اطلاعات فقط از کتاب و اینترنت به دست نمی‌آید.
خود عمل کردن نیز منبع اطلاعات است.
وقتی کاری را انجام می‌دهید، متوجه می‌شوید:
چه چیزی جواب می‌دهد.
چه چیزی جواب نمی‌دهد.
کجا مشکل دارید.
چه مهارتی لازم دارید.
چه چیزی باید تغییر کند.
بنابراین به جای اینکه بخواهید قبل از شروع همه چیز را بدانید، بخشی از اطلاعات را در مسیر عمل به دست بیاورید.
ممکن است قبل از شروع یک کسب‌وکار، ساعت‌ها درباره مشتری تحقیق کنید؛ اما گفت‌وگو با اولین مشتری می‌تواند اطلاعاتی به شما بدهد که در هیچ مقاله‌ای پیدا نمی‌کنید.
ممکن است درباره فن بیان ده‌ها کتاب بخوانید؛ اما اولین سخنرانی واقعی، نقاط ضعف شما را بهتر نشان دهد.
۱۷. تجربه واقعی از مطالعه صرف ارزشمندتر است
فرض کنید درباره سخنرانی صد ساعت مطالعه کرده‌اید اما هیچ‌وقت جلوی جمع صحبت نکرده‌اید.
فرد دیگری شاید فقط ده ساعت مطالعه کرده باشد، اما در ده موقعیت مختلف سخنرانی کرده باشد.
احتمالاً فرد دوم تجربه عملی بیشتری دارد.
چون مهارت فقط با دانستن ساخته نمی‌شود؛ با تکرار ساخته می‌شود.
این موضوع درباره ورزش، مذاکره، کسب‌وکار، ارتباط مؤثر، فن بیان، مدیریت و بسیاری از مهارت‌های دیگر صدق می‌کند.
اطلاعات شروع مسیر است.
تمرین، مرحله ساخت مهارت است.
و تجربه، چیزی است که دانش را به توانایی تبدیل می‌کند.
۱۸. چگونه از مصرف‌کننده اطلاعات به فرد عملگرا تبدیل شویم؟
برای این تغییر، چند سؤال مهم از خودتان بپرسید:
الان دقیقاً چه چیزی می‌خواهم؟
کدام اطلاعات برای رسیدن به این هدف واقعاً ضروری است؟
چه مقدار از اطلاعاتی که مصرف می‌کنم تکراری است؟
کوچک‌ترین اقدام ممکن چیست؟
چه زمانی آن را انجام می‌دهم؟
چطور متوجه می‌شوم که پیشرفت کرده‌ام؟
این سؤال‌ها کمک می‌کنند از حالت:
«باید بیشتر بدانم»
به حالت:
«حالا باید چه کاری انجام دهم؟»
بروید.
۱۹. برنامه ۷ روزه برای تبدیل اطلاعات به عمل
روز اول: یک هدف انتخاب کنید
فقط یک هدف مشخص انتخاب کنید.
نه پنج هدف، نه ده هدف.
یک هدف.
روز دوم: اطلاعات اضافی را حذف کنید
یک یا دو منبع اصلی انتخاب کنید.
روز سوم: یک اقدام کوچک انجام دهید
حتی اگر کامل نیست.
روز چهارم: نتیجه را بررسی کنید
چه چیزی جواب داد؟
چه چیزی جواب نداد؟
روز پنجم: یک اشتباه را اصلاح کنید
بدون سرزنش کردن خودتان.
روز ششم: اقدام را تکرار کنید
تکرار، مهارت می‌سازد.
روز هفتم: نتیجه را ثبت کنید
بنویسید:
«این هفته چه چیزی یاد گرفتم که قبل از عمل نمی‌دانستم؟»
این سؤال مهم است؛ زیرا نشان می‌دهد اقدام خودش بخشی از فرایند یادگیری است.
۲۰. اطلاعات کمتر، اقدام بیشتر
قرار نیست اطلاعات را کنار بگذاریم.
هدف این نیست که کمتر یاد بگیریم.
هدف این است که بین یادگیری و اقدام تعادل ایجاد کنیم.
اگر برای یک موضوع ساعت‌ها تحقیق می‌کنید، یک نقطه توقف مشخص کنید.
مثلاً:
«من امروز یک ساعت تحقیق می‌کنم و بعد باید تصمیم بگیرم.»
بعد از آن وارد مرحله اجرا شوید.
چون در بسیاری از مسیرها، اطلاعات بیشتر بعد از شروع کردن ارزشمندتر می‌شود.
به جای اینکه همیشه بپرسیم:
«دیگه چی باید بدونم؟»
گاهی بهتر است بپرسیم:
«با چیزهایی که همین الان می‌دانم، چه کاری می‌توانم انجام دهم؟»
۲۱. فرق بین یادگیری واقعی و مصرف محتوا
یادگیری واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که اطلاعات بتواند چیزی را در رفتار ما تغییر دهد.
اگر درباره مدیریت زمان مطالعه می‌کنید، اما همچنان تمام روز بدون برنامه هستید، احتمالاً بیشتر در حال مصرف محتوا هستید تا یادگیری واقعی.
اگر درباره اعتماد به نفس مطالعه می‌کنید، اما همچنان از بیان نظر خود فرار می‌کنید، هنوز فاصله‌ای بین دانش و عمل وجود دارد.
اگر درباره فن بیان آموزش می‌بینید، اما هیچ تمرینی انجام نمی‌دهید، دانش شما هنوز به مهارت تبدیل نشده است.
یادگیری واقعی یعنی چیزی که می‌دانیم، در چیزی که انجام می‌دهیم دیده شود.
این جمله می‌تواند معیار خوبی برای ارزیابی پیشرفت باشد.
۲۲. انگیزه همیشه قبل از اقدام نمی‌آید
یکی دیگر از دلایلی که باعث می‌شود کمتر عمل کنیم، انتظار برای انگیزه است.
می‌گوییم:
«وقتی انگیزه پیدا کردم شروع می‌کنم.»
اما انگیزه همیشه قابل پیش‌بینی نیست.
گاهی باید ابتدا اقدام کنیم تا انگیزه ایجاد شود.
مثلاً ممکن است اصلاً حوصله ورزش نداشته باشیم، اما بعد از ده دقیقه حرکت کردن انرژی بیشتری پیدا کنیم.
ممکن است حوصله نوشتن نداشته باشیم، اما بعد از نوشتن چند جمله، ایده‌ها شروع شوند.
ممکن است از صحبت کردن بترسیم، اما بعد از چند بار تمرین، اعتماد به نفس بیشتری پیدا کنیم.
منتظر احساس آمادگی کامل نباشید؛ گاهی عمل کردن، انگیزه و اعتماد به نفس را ایجاد می‌کند.
جمع‌بندی
مشکل انسان امروز کمبود اطلاعات نیست؛ مشکل اصلی فاصله بین دانستن و انجام دادن است.
ما به آموزش، مقاله، کتاب، پادکست، دوره و ویدئو دسترسی داریم؛ اما اگر این اطلاعات به رفتار تبدیل نشوند، تغییر واقعی اتفاق نمی‌افتد.
گاهی اهمال‌کاری، کمال‌گرایی، ترس از شکست، ترس از قضاوت، کمبود اعتماد به نفس و فلج تحلیلی باعث می‌شوند به جای اقدام، همچنان به دنبال اطلاعات بیشتر باشیم.
اما باید به خاطر داشته باشیم:
لازم نیست قبل از شروع همه چیز را بدانید.
بخشی از چیزهایی که لازم است بدانید، فقط بعد از شروع کردن برایتان روشن می‌شود.
اگر می‌خواهید اعتماد به نفس داشته باشید، فقط درباره آن مطالعه نکنید؛ موقعیت‌هایی ایجاد کنید که مجبور شوید اقدام کنید.
اگر می‌خواهید فن بیان خود را تقویت کنید، فقط آموزش نبینید؛ صحبت کنید، تمرین کنید، صدای خود را ضبط کنید و بازخورد بگیرید.
اگر می‌خواهید در زندگی شخصی یا کاری پیشرفت کنید، فقط برنامه‌ریزی نکنید؛ یک اقدام واقعی انجام دهید.
در آکادمی توسعه مهارت های فردی مدرسه فردا نیز آموزش مهارت‌هایی مانند فن بیان، ارتباط مؤثر و توسعه فردی می‌تواند به افراد کمک کند تا مهارت‌های خود را از سطح دانستن به سطح تمرین و اجرا منتقل کنند.
فهیمه علیزاده، مولف فن بیان و مدرس هوش مصنوعی و مشاوره و علی باقری، مدرس، مشاور و کوچینگ کسب‌وکار نیز در مسیر آموزش و توسعه مهارت‌های فردی و حرفه‌ای فعالیت دارند.
در نهایت، دفعه بعد که خواستید یک دوره دیگر ببینید، یک مقاله دیگر بخوانید یا یک ویدئوی دیگر ذخیره کنید، از خودتان بپرسید:
«من واقعاً به اطلاعات بیشتری نیاز دارم یا به اقدام بیشتری؟»
شاید پاسخ همین سؤال، نقطه شروع تغییر باشد.
چون زندگی ما با چیزهایی که می‌دانیم تغییر نمی‌کند؛ با چیزهایی تغییر می‌کند که از دانستن، به انجام دادن تبدیل می‌کنیم.
