لیلیث·۲ سال پیشپنجره ی امید...در پس ای همهمه ی سکوت در اتاقم کنار پنجره ام نشستم؛قلمم را تراشیدم و پوست کاغذ را با آن خراشیدم،زمستان بود،باران میبارید،خورشید کم طاقت بو…
