در پس ای همهمه ی سکوت در اتاقم کنار پنجره ام نشستم؛قلمم را تراشیدم و پوست کاغذ را با آن خراشیدم،زمستان بود،باران میبارید،خورشید کم طاقت بود،پیچیک دیگر ب دور صنوبر نمیتابید،گلبرگ های درخت عشقه عشق را بازتاب نمیدادند،حوض خالی از آب بود،پروانه دیگر ب امبد ک پیله را ترک میکرد،خرس دیگر ب امید چه از خواب زمستان بر میخواست،ماهی در تنگ ب امید که چرخ میزد،نور افتاب پرتوی محبت ب دامان که هدیه میداد،من برای که میگریستم؛