ویرگول
ورودثبت نام
کلاغ
کلاغ
کلاغ
کلاغ
خواندن ۳ دقیقه·۷ ماه پیش

منم همینطور

سلام، امیدوارم خوب باشید.

انگار کامنت ها باز شده، اونم با نظارت ویرگول، ترجیحم اینه کامنتی ننویسم، فقط یکی زیر پست آقای بشیر نوشتم، اونم متنش این بود : تست ارسال کامنت
کامنت باید خونده بشه بعد منتشر بشه...
مسخرس، هرروز دارم چیزای مسخره تری میبینم.

یا کامنت هارو کامل ببندید، یا کامل باز بزارید، پست رو حداقل میشد گفت یه نظارتی بشه روش، اما کامنت دیگه مسخره بازیه، مگه اینجا خبر گزاریه که اول کامنت رو باید 10 نفر بخونند بعد منتشر بشه ؟؟؟؟؟

متاسفم...

متاسفم، ناراحت و خشمگین، از راوی سپیده دم میخونم، دلم میگیره، یعنی گرفته بود، اما مچاله تر میشه، از بشیر میخونم، امید پیدا میکنم، امید همراه با خشم میاد سمتم، خودم مینویسم تا یکمی سبک بشم، سبک میشم، اما بعدش دوباره حس و حال قبلم برمیگرده، عصبی تر از قبل، ناراحت تر از قبل و خسته تر از قبل...

از این همه دست و پا زدن کفری شدم، هی میخوام سعی کنم مثبت باشم، با دید خوب به این زندگی کوفتی نگاه کنم، اما خب نمیشه، واقعا نمیشه، آدامس خرسی دیدم 20 هزارتومان، دوستان باور میکنید ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
آدامس خرسی 20 هزارتومان...

نمیدونم برای این زندگی باید شکرگزار باشم یا نه، حداقل تکراری نمیشه، هرروز با یه چیز جدید کلی سورپرایز میشم...
از لپ تاپ بگیر و برو تا آدامس خرسی، از اسنپی های مهندس بگیر و برو تا بی سواد های لمپنی ام وی ام سوار...

هوس یه دلستر مسخره کردم، مثل قبل بشینیم و از رویاهامون حرف بزنیم فقط، نه از اینکه حقوق این ماهمون چرا انقدر سریع تموم شد، مگه چی خریدیم که انقدر زود تموم شد ؟
از مسخره بازی های توی هنرستان بگیم نه از اینکه پول شهریه دانشگاه رو نداریم که پرداخت کنیم...

حس میکنم یه پیرمرد هشتاد ساله‌ام که همه موها و ریش هاش سفید شدن و با یه پیراهن، شلوار پارچه ای، کلاه و عصا نشسته توی پارک و حسرت جوونیش رو میخوره، اما خب تا هشتاد کلی فاصله دارم، اینه که من رو اذیت میکنه، نزدیک شصت سال با هشتاد فاصله دارم...

خواستم بعضی اوقات یه مرحم کوچیکی برای آدم ها باشم تا یکمی سبک بشن، حالشون خوب بشه و بدونن یکی هست که باهاشون صحبت کنه، بهشون گوش بده، از آدمای نزدیکم بگیر تا کسایی که نمیشناسم، نمیدونم تاثیرگذاریش چقدر بوده، چیزی که میدونم اینه که همه فرسوده و تنها شدن، از 16 ساله بگیر و برو تا 60 ساله، با هرکسی حرف میزنم ناامیده، خستس، شکسته، دلش میخواد این زندگی رو تموم کنه، برگرده به بچگیش، دوست داره دلش خوش باشه مثل قدیم هاش...

منم همینطور...

از خرید های با نگرانی بدم میاد، از اینکه کسی بخواد یه شلوار یا یه تیشرت بخره هزارتا دو دو تا چهارتا باید بکنه که بعد از خرید یه تیکه پارچه چقدر براش میمونه بدم میاد، متنفرم...

قبلا نوتیف دولینگو برام میومد، مینوشت بیا زبانت رو تمرین کن، امروز رو یادت نره و این حرفا، نوتیف تلگرام از دوستم میومد که برنامه هایی که نوشته بود رو میفرستاد من نصب کنم راجب طراحیش نظر بدم، نوتیف آپدیت گوشی و برنامه هام میومد، نوتیف از دوست های دیگم میومد، الان همش پیام های چرت و پرت میاد برام، اشتباه نکنید، نوتیف از برنامه هایی که با اینترنت هستند نه، پیام عادی، پیام چرت و پرت، دلم برای اون نوتیف ها تنگ شده...

نمیدونم چوب چه کاری رو میخوریم، چیکار کردیم مگه ؟، چیز زیادی نخواستیم از این زندگی، به شخصه آدم زیاده خواهی نبودم، یه ماشین ساده، با یه خونه خیلی کوچیک هم برام بس بود، اما خب ابتدایی ترین چیزهارو هم از دست دادیم، ابتدایی ترین چیز ها، نیازی نیست اینارو بنویسم تا درک کنید، فقط کافیه پاتون رو از خونه بیرون بزارید تا با واقعیت جامعه رو به رو بشید، قیمت دلار رو امروز دیدم که شده صد و هفتاد و پنج تومان، حرفی نمیمونه، چیزی نیست که دیگه بخواد گفته بشه...

خیلی مراقب خودتون باشید، امیدوارم از این روزها عبور کنیم...

دوست دار شما

کلاغ

دلنوشته
۲۲
۱
کلاغ
کلاغ
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید