چراغ

سلام، امیدوارم خوب باشید.

تسکو، لنوو، آئولا، زارا، چقدر برند های مختلف، رولکس، کارن، چه خبره ؟
توسط برند ها محاصره شدیم، هرجا نگاه کنی برند های مختلف هست، روی هر وسیله ای ببینی هستند، تولید شده در چین، آمریکا، تایوان، ایران، آلمان، استرالیا و...

همین برند ها قیمت های زیادی هم دارن، میخواستم لپ تاپم رو عوض کنم یچی بهتر بخرم، یه لپ تاپ ایسوس که ساده بگیم دو پله از لپ تاپ خودم بالاتر بود 150 میلیون، چند ثانیه ای مات و مبهوت خیره شده بودم به فروشنده که اتفاقا آشنا هم بود، میگفت اینطوری نگاه نکن بهم، بدتر هم میشه، بهش گفتم دیگه چقدر میخواد بشه ؟، گفت من خودم احتمال میدم همین مدل تا ماه دیگه رو 230 میلیون هم بره، گفتم چقدر عالی، لپ تاپ خودم رو چند ازم میخری ؟ شاید بتونم بقیش رو قسطی اوکی کنم، اطلاعات لپ تاپم رو گرفت.

گفت حدود 22 برمیدارم لپ تاپت رو، تازه باید بیاری ببینمش، 22 حالت خیلی خوش بینانه هست...
بهم گفت بنظرم اگه میتونی همین الان بیا بخر، چون دیگه نمیتونی بخری، بهش گفتم آره آره الان میام کارت میکشم، اصلا منتظر بودم بگی بخر، صبر کن الان میام اوستا.
سرم رو انداختم پایین و زدم بیرون، داشتم فکر میکردم چطور بقیش رو جور کنم اصلا ؟
وام بگیرم قسط هاش سنگین میشه و از حقوقم چیزی نمیمونه برای خرج ماهانه خودم.
از کسی هم نمیشه گرفت.
یه نگاه به پس اندازم انداختم خودم خندم گرفت...

من یادمه یه پراید فروختیم 200 تومان، الان یه لپ تاپ 150 تومان که به قول خودش قراره بدتر هم بشه...

فقط به این امید زندم که شرایط بهتر بشه، هیچ چیز دیگه ای در این باره نمیشه گفت...

کنار دستم دفترچه بنفشم هست، داخلش کارهایی که باید انجام بدم رو مینویسم، 9 تا، فکر میکنم برای یک روز زیاد باشه، هرکدوم کم کم 2 ساعتی زمان میخواد برای انجام دادنش...

شب ها هوا خوب شده، جوری هست که بشه رفت قدم زدن، هرچند اون شبا هم که سرد بود بعضی اوقات میزدم بیرون بعد از سر کار، حوالی 10 شب میرسیدم خونه، کیفم رو میذاشتم توی اتاق، یه کاکائو یا خرما میخوردم که یکم شیرینی بهم برسه، کفش هام رو عوض میکردم و میزدم بیرون، از نیم ساعت تا یک ساعت قدم میزدم توی سرما، هرزگاهی هم یه مالت میخریدم و میخوردم، لذت بخش بود برام، هرزگاهی سگ ها پرسه میزدن، هرزگاهی معتاد ها، هرزگاهی آدمایی که از سر کار میان و با صورت هایی خسته میرن خونه پرسه میزدن...

باحال بود، یادمه برف اومده بود سریع رسیدم خونه و کیفم رو گذاشتم زدم بیرون، یه مالت هم خریدم از سوپری، مالت از هوای بیرون سردتر بود، از ساعت تقریبا ده و ربع تا دوازده بیرون داشتم قدم میزدم، هیچکس نبود، من بودم، یه شیشه خالی دستم و یه زمین سفید، هدبندم رو از جیبم در آوردم و گذاشتم روی پیشونیم که اگه سردرد هم گرفتم زیاد نباشه، به هرچیزی که فکرش رو بکنید اون شب فکر کردم و به نتیجه های خوبی هم رسیدم.

یکجایی هم حدود 20 دقیقه ای هم نشستم توی ایستگاه اتوبوس و نگاه به چراغ ها میکردم، حس و حال عجیبی بود، حس و حال اون شب رو فکر نکنم حالا حالا ها پیدا کنم دوباره یا حتی نزدیکش بشم، حتی نمیتونم درست توصیفش کنم...

برعکس همیشه زیاد عکس نگرفتم، یکی قبل از رسیدن به خونه بود، اون یکی هم که تقریبا ساعت یازده و نیم گرفتم که داشتم برمیگشتم خونه...

برف و بارون رو دوست دارم، با اینکه از سرمای برف سردرد میگیرم اما خب بازم خوشم میاد ازش، یا مثلا بعد از هر بارون همه تنم خیس میشه، اما خب بازم قشنگه، اکثر اوقات که هوا اینطوریه میزنم بیرون، به بقیه هم پیشنهاد میکنم باهام بیان، اما خب نزدیکم کسی نیست که مثل من خوشش بیاد از بارون و برف.

چی بگم دیگه ؟...
دلم میخواست فقط چهارخط چیز کوچیک نوشته باشم...
مراقب خودتون هم باشید خیلی...

دوست دار شما

کلاغ