یادداشت های یک نیمچه نویسنده·۴ سال پیشپایان ما...شاخه های خالی از برگ که دیوارحیاط های ویلایی را قاب گرفته بودند را باد تکان میداد. هوهوی بی صدایش با سرمای غریبانه ای بر پوستم مینشست و لرز…
یادداشت های یک نیمچه نویسنده·۴ سال پیششاید مرگ...صورتش زیر رگباری از غم، سرخ و برافروخته شده بود.همیشه همین بود؛ نه؟ هر وقت باران می بارید اتفاق بدی می افتاد. راوی در چنین لحظه هایی صدایش…
